Σλάβοϊ Ζίζεκ: Shoplifters of the World Unite

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ για το νόημα των ταραχών στη Bρετανία

Δημοσιευμένο στις 19/8/2011 στο London Review of Books

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει ένα κρίσιμο ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση ήταν διαφορετική. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται είναι ένα σημάδι ότι εκτυλίσσεται μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία. Όταν ο Ναπολέων έχασε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν ατυχία. Όταν έχασε ξανά στο Βατερλό, ήταν σαφές ότι ο χρόνος του τελείωσε. Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί μέσω καλύτερων κανόνων κλπ. Τώρα, που τα σημάδια των επαναλαμβανόμενων χρηματιστικών καταρρεύσεων συσσωρεύονται, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δομικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και να σφίξουμε το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα της μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, συνεχίζει το επιχείρημα, οι πλούσιοι δεν θα είχαν κανένα κίνητρο να επενδύσουν, λιγότερες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν και όλοι θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από τους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Τι πρέπει να κάνουν οι φτωχοί; Τι μπορούν να κάνουν;

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον ύποπτο πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη αναταραχή – αλλά τι είδους; Όπως και στους πυρπολισμούς αυτοκινήτων στα παρισινά banlieues το 2005, οι ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου [UK rioters] δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές διαδηλώσεις των φοιτητών το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες στράφηκαν επίσης στη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες με μαρξιστικούς όρους, ως μια στιγμή της ανάδυσης του επαναστατικού υποκειμένου. Ταιριάζουν πολύ καλύτερα στην εγελιανή έννοια του “όχλου”, εκείνων που βρίσκονται εκτός οργανωμένου κοινωνικού χώρου, που μπορούν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους μόνο μέσα από “παράλογα” ξεσπάσματα καταστροφικής βίας – αυτό που ο Χέγκελ αποκαλούσε “αφηρημένη αρνητικότητα”.

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για έναν εργάτη ύποπτο κλοπής: κάθε βράδυ, καθώς φεύγει από το εργοστάσιο, το καροτσάκι που σπρώχνει μπροστά του ελέγχεται προσεκτικά. Οι φρουροί δεν βρίσκουν τίποτα, είναι πάντα άδειο. Τελικά, η αλήθεια αποκαλύπτεται: αυτό που κλέβει ο εργάτης είναι τα ίδια τα καρότσια. Διέφευγε από τους φρουρούς η προφανής αλήθεια, όπως ακριβώς κι από τους σχολιαστές των ταραχών. Μας έλεγαν ότι η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σήμανε το τέλος της ιδεολογίας: η περίοδος των μεγάλων ιδεολογικών σχεδίων που έφταναν στο αποκορύφωμά τους με ολοκληρωτική [totalitarian] καταστροφή είχε παρέλθει. Είχαμε εισέλθει σε μια νέα εποχή ορθολογικής, πραγματιστικής πολιτικής. Εάν ο κοινός τόπος ότι ζούμε σε μια μετά-ιδεολογική εποχή αληθεύει υπό οποιαδήποτε έννοια, μπορούμε να το δούμε σε αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα βίας. Ήταν μια διαμαρτυρία μηδενικού βαθμού, μια βίαιη δράση που δεν απαιτούσε τίποτα. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να βρουν νόημα στις ταραχές, οι κοινωνιολόγοι και οι συντάκτες συσκότισαν το αίνιγμα που παρουσιάστηκε στις ταραχές.

Οι διαδηλωτές, αν και μη προνομιούχοι και ντε φάκτο κοινωνικά αποκλεισμένοι, δε ζούσαν στα όρια της λιμοκτονίας. Άνθρωποι με πολύ χειρότερους υλικούς περιορισμούς, μη πούμε για τις συνθήκες φυσικής και ιδεολογικής καταπίεσης, ήταν σε θέση να οργανωθούν σχηματίζοντας πολιτικές δυνάμεις με σαφές πρόγραμμα. Το γεγονός ότι οι ταραξίες δεν έχουν πρόγραμμα είναι επομένως από μόνο του κάτι που πρέπει να ερμηνευτεί: μας λέει πολλά για την ιδεολογικό-πολιτική δυσχέρειά μας και για το είδος της κοινωνίας που ζούμε, μια κοινωνία που εξυμνεί την επιλογή, αλλά στην οποία η μόνη διαθέσιμη εναλλακτική επιλογή απέναντι στην επιβεβλημένη δημοκρατική συναίνεση είναι η τυφλές υστερικές πράξεις [acting out]. Η αντίθεση με το σύστημα δεν μπορεί πλέον να πάρει τη μορφή μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής λύσης, ή έστω ενός ουτοπικού σχεδίου, αλλά μονάχα να λάβει τη μορφή ενός ξεσπάσματος χωρίς νόημα. Ποιο το νόημα της εξυμνούμενης ελευθερίας μας στην επιλογή, όταν η μόνη επιλογή είναι μεταξύ της τήρησης των νόμων και της (αυτο)καταστροφικής βίας;

Ο Alain Badiou έχει υποστηρίξει ότι ζούμε σε έναν κοινωνικό χώρο που βιώνεται ολοένα και περισσότερο σαν “ά-κοσμος” [“worldless”]: σε έναν τέτοιο χώρο, η μόνη μορφή που μπορεί να πάρει η διαμαρτυρία είναι η βία άνευ νοήματος. Ίσως αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους του καπιταλισμού: αν και χάρη στο γεγονός ότι είναι παγκόσμιος περικλείει όλο το κόσμο, διατηρεί έναν “ά-κοσμο” ιδεολογικό αστερισμό στον οποίο οι άνθρωποι στερούνται τους τρόπους εντοπισμού [locating] νοήματος. Το θεμελιώδες δίδαγμα της παγκοσμιοποίησης είναι ότι ο καπιταλισμός μπορεί να ταιριάξει σε όλους τους πολιτισμούς, από τους χριστιανούς μέχρι τους ινδουιστές και τους βουδιστές, από τη Δύση μέχρι την Ανατολή. Δεν υπάρχει παγκόσμια “καπιταλιστική κοσμοθεωρία”, ούτε καθαυτό “καπιταλιστικός πολιτισμός”. Η παγκόσμια διάσταση του καπιταλισμού αντιπροσωπεύει την αλήθεια δίχως νόημα.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε από τις ταραχές, συνεπώς, είναι ότι και οι συντηρητικές και οι φιλελεύθερες αντιδράσεις στην αναταραχή είναι ανεπαρκείς. Η συντηρητική αντίδραση ήταν αναμενόμενη: δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τέτοιο βανδαλισμό˙ οφείλει κανείς να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα για την επαναφορά της τάξης˙ για να αποτραπούν επιπλέον εκρήξεις αυτού του είδους δεν χρειαζόμαστε περισσότερη ανοχή και κοινωνική βοήθεια αλλά περισσότερη πειθαρχία, σκληρή δουλειά και αίσθηση υπευθυνότητας. Το λάθος αυτής της προσέγγισης δεν είναι μόνο ότι αγνοεί την απελπιστική κοινωνική κατάσταση που ωθεί τους νέους σε βίαια ξεσπάσματα αλλά, ίσως πιο σημαντικό, αγνοεί ότι σε αυτά τα ξεσπάσματα αντηχούν οι κρυφές προκείμενες της ίδιας της συντηρητικής ιδεολογίας. Όταν τη δεκαετία του 1990, οι Συντηρητικοί λάνσαραν την καμπάνια “επιστροφή στα βασικά” [back to basics], το αισχρό της συμπλήρωμα αποκαλύφθηκε από τον Norman Tebbitt: “Ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα κοινωνικό ζώο αλλά και ένα ζώο με μαρκαρισμένη περιοχή [terittorial]. Πρέπει να αποτελέσει μέρος της ατζέντας μας η ικανοποίηση εκείνων των βασικών ενστίκτων του πρωτόγονου φυλετισμού [tribalism] και του εδαφικού τοπικισμού [territoriality]. Αυτό αφορούσε πραγματικά η “επιστροφή στα βασικά”: η αποδέσμευση του βαρβάρου που καιροφυλαχτούσε κάτω από την φαινομενικά πολιτισμένη, αστική κοινωνία, μέσω της ικανοποίησης των “βασικών ενστίκτων” του βαρβάρου. Στη δεκαετία του 1960, ο Herbert Marcuse εισήγαγε την έννοια της “καταπιεστικής αποεξιδανίκευσης” [repressive desublimation**] για να εξηγήσει την “σεξουαλική απελευθέρωση”: οι ανθρώπινες ορμές θα μπορούσαν να αποεξιδανικευθούν [desublimated] , και ακόμα να υπόκεινται στον καπιταλιστικό έλεγχο – βλέπε, βιομηχανία πορνό. Στους βρετανικούς δρόμους κατά τη διάρκεια της αναταραχής αυτό που είδαμε δεν ήταν άνθρωποι υποβιβασμένοι σε “κτήνη”, αλλά την απογυμνωμένη μορφή του “κτήνους” που παράγεται από την καπιταλιστική ιδεολογία.

Εν τω μεταξύ οι αριστεροί φιλελεύθεροι, ακόμη λιγότερο αναπάντεχα, κόλλησαν στο mantra* τους για κοινωνικά προγράμματα και πρωτοβουλίες για την ένταξη, η παραμέληση των οποίων έχει στερήσει από τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς τις οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές τους: τα βίαια ξεσπάσματα είναι το μόνο μέσο που έχουν για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Αντί να παραδινόμαστε σε φαντασίωσης εκδίκησης, θα έπρεπε να κάνουμε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τις βαθύτερες αιτίες των ξεσπασμάτων. Μπορούμε καν να φανταστούμε τι σημαίνει να είσαι νέος σε μια φτωχή, φυλετικά μικτή περιοχή, ύποπτος εκ των προτέρων, με την αστυνομία να σε παρενοχλεί, όχι μονάχα μη απασχολούμενος αλλά συχνά μη απασχολήσιμος, δίχως ελπίδα ή μέλλον; Συνεπάγεται ότι οι συνθήκες στις οποίες βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι κάνουν αναπόφευκτο το ότι θα το ρίξουν στους δρόμους. Το πρόβλημα αυτής της προσέγγισης, όμως, είναι ότι παραθέτει μόνο τις αντικειμενικές συνθήκες που οδηγούν στις ταραχές. Όταν κάνει κανείς ταραχές, κάνει μια υποκειμενική δήλωση, υπόρρητα, για να δηλώσει πώς σχετίζεται με τις αντικειμενικές συνθήκες [στις οποίες βρίσκεται].

Ζούμε σε κυνικούς καιρούς, και είναι εύκολο να φανταστούμε έναν διαδηλωτή ο οποίος, όταν θα τον έπιαναν να λεηλατεί και να πυρπολεί ένα κατάστημα και πιεζόταν να δικαιολογηθεί., θα απαντούσε με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι κοινωνιολόγοι, επικαλούμενος τη μειωμένη κοινωνική κινητικότητα, την αυξανόμενη ανασφάλεια, την αποσύνθεση της πατρικής φιγούρας, την έλλειψη μητρικής αγάπης στα πρώτα παιδικά χρόνια. Ξέρει τι κάνει, λοιπόν, αλλά, παρόλ’ αυτά, το κάνει.

Δεν έχει νόημα να προβληματιζόμαστε ποιά από τις δύο αντιδράσεις, η συντηρητική ή η φιλελεύθερη, είναι η χειρότερη: όπως θα το έθετε ο Στάλιν, είναι και οι δύο χειρότερες, και αυτό περιλαμβάνει την προειδοποίηση αμφότερων πως ο πραγματικός κίνδυνος από αυτά τα ξεσπάσματα έγκειται στην αναμενόμενη ρατσιστική αντίδραση της “σιωπηλής πλειοψηφίας”. Μια από τις μορφές που πήρε αυτή η αντίδραση ήταν η ‘πρωτόγονη φυλετική’ [tribal] δραστηριότητα των τοπικών (τουρκικών, καραϊβικών, Σιχ) κοινοτήτων οι οποίες οργάνωσαν γρήγορα τις δικές τους μονάδες περιφρούρησης για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Οι καταστηματάρχες είναι μικροαστοί που υπερασπίζονται την ιδιοκτησία απέναντι σε μια γνήσια, αν και βίαιη, διαμαρτυρία κατά του συστήματος; Ή εκπροσωπούν την εργατική τάξη αντιπαλεύοντας τις δυνάμεις της κοινωνικής αποσύνθεσης; Κι εδώ επίσης κανείς θα έπρεπε να απορρίψει τις απαιτήσεις να επιλέξει πλευρά. Η αλήθεια είναι πως η διαμάχη ήταν ανάμεσα σε δύο πόλους των μη προνομιούχων: εκείνων που έχουν πετύχει να λειτουργούν εντός του συστήματος εναντίον εκείνων που είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι για να συνεχίσουν να προσπαθούν. Η βία των ταραξιών κατευθυνόταν σχεδόν αποκλειστικά κατά των δικών τους. Τα αμάξια που πυρπολήθηκαν και τα μαγαζιά που λεηλατήθηκαν δεν ήταν σε πλούσιες γειτονιές, αλλά σε αυτές των ταραξιών. Η διαμάχη δεν είναι μεταξύ διαφορετικών κομματιών της κοινωνίας· είναι, στην πιο ριζική της μορφή, η διαμάχη μεταξύ κοινωνίας και κοινωνίας, μεταξύ εκείνων που έχουν τα πάντα και εκείνων χωρίς τίποτα, να χάσουν· μεταξύ εκείνων που δε διακυβεύεται τίποτα στην κοινότητά τους και εκείνων που διακυβεύονται τα πάντα.

Ο Zygmunt Bauman χαρακτήρισε τις ταραχές ως πράξεις “ελαττωματικών και ακατάλληλων καταναλωτών”: πάνω απ’ όλα, ήταν εκδήλωση μιας καταναλωτικής επιθυμίας πραγματωμένης βίαια όταν δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με “ορθό” τρόπο – με ψώνια. Ως εκ τούτου, περιέχουν επίσης μια στιγμή γνήσιας διαμαρτυρίας, με τη μορφή μιας ειρωνικής απάντησης στην καπιταλιστική ιδεολογία: “Μας καλείτε να καταναλώσουμε ενώ ταυτόχρονα μας στερείτε τα μέσα να το κάνουμε ορθά – έτσι εδώ το κάνουμε με τον μόνο τρόπο που μπορούμε!” Οι ταραχές είναι ένα παράδειγμα της υλικής δύναμης της ιδεολογίας – αυτά, μάλλον, όσον αφορά την “μετα-ιδεολογική κοινωνία”. Από μια επαναστατική οπτική γωνία, το πρόβλημα με τις ταραχές δεν είναι η βία ως τέτοια, αλλά το γεγονός ότι η βία δεν είναι αληθινά αυτο-επιβεβαιούμενη. Είναι ανίκανη οργή και απελπισία μασκαρεμένες ως επίδειξη δύναμης· είναι ζήλεια μασκαρεμένη ως θριαμβευτικό καρναβάλι.

Οι ταραχές πρέπει να τοποθετηθούν [situated] σε σχέση με ένα άλλο είδος βίας που η σημερινή φιλελεύθερη πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ως απειλή για τον τρόπο ζωής μας: τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Και στις δύο περιστάσεις, η βία και η αντιβία μπλέκονται σε ένα φαύλο κύκλο γεννώντας η κάθε μία τις δυνάμεις που προσπαθεί να καταπολεμήσει. Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με τυφλά passages à l’acte [περάσματα στην πράξη], στα οποία η βία είναι η υπόρρητη παραδοχή της ανικανότητας. Η διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με τις ταραχές στη Μεγάλη Βρετανία ή στο Παρίσι, οι τρομοκρατικές επιθέσεις διενεργούνται στην υπηρεσία του απόλυτου Νοήματος που παρέχει η θρησκεία.

Όμως, οι Αραβικές Εξεγέρσεις δεν ήταν μια συλλογική πράξη αντίστασης που απέφυγε την ψεύτικη εναλλακτική της αυτοκαταστροφικής βίας και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού; Δυστυχώς, το αιγυπτιακό καλοκαίρι του 2011 θα μνημονεύεται πως σήμανε το τέλος της επανάστασης, η περίοδος στην οποία καταπνίχθηκε το χειραφετητικό δυναμικό της. Οι νεκροθάφτες της είναι ο στρατός και οι Ισλαμιστές. Το περίγραμμα της συμφωνίας μεταξύ στρατού (που είναι ο στρατός του Μουμπάρακ) και Ισλαμιστών (που είχαν περιθωριοποιηθεί τους πρώτους μήνες του ξεσηκωμού αλλά τώρα κερδίζουν έδαφος) ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο: οι Ισλαμιστές θα ανεχθούν τα υλικά προνόμια του στρατού και ως αντάλλαγμα θα διασφαλίσουν την ιδεολογική ηγεμονία. Οι χαμένοι θα είναι οι φιλοδυτικοί φιλελεύθεροι, πολύ αδύναμοι – παρά τη χρηματοδότηση της CIA που λαμβάνουν – για να “προωθήσουν τη δημοκρατία”, καθώς και οι πραγματικοί φορείς των συμβάντων της άνοιξης, η αναδυόμενη κοσμική αριστερά που προσπαθεί να στήσει ένα δίκτυο οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, από σωματεία μέχρι φεμινιστές. Η γοργή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης αργά ή γρήγορα θα φέρει τους φτωχούς, που ήταν κατά κόρον απόντες από τις διαδηλώσεις της άνοιξης, στους δρόμους. Θα υπάρξει μάλλον μια νέα έκρηξη , και το δύσκολο ερώτημα για τα πολιτικά υποκείμενα της Αιγύπτου είναι ποιος θα πετύχει να κατευθύνει την οργή των φτωχών; Ποιος θα τη μεταφράσει σε πολιτικό πρόγραμμα: η νέα κοσμική αριστερά ή οι Ισλαμιστές;

Η κυρίαρχη αντίδραση της δυτικής κοινής γνώμης απέναντι στη συμφωνία μεταξύ Ισλαμιστών και στρατού χωρίς αμφιβολία θα είναι μια θριαμβευτική επίδειξη κυνικής σοφίας: θα μας πούνε ότι, όπως ξεκαθαρίστηκε με την περίπτωση του (μη Αραβικού) Ιράν οι λαϊκοί ξεσηκωμοί στις αραβικές χώρες καταλήγουν πάντα σε ένα στρατιωτικό Ισλαμικό καθεστώς. Ο Μουμπάρακ θα εμφανιστεί σαν να ήταν ένα πολύ μικρότερο κακό – καλύτερα να κρατήσεις το διάβολο που ξέρεις παρά να πειραματίζεσαι με τη χειραφέτηση. Απέναντι σε τέτοιον κυνισμό, πρέπει κανείς να παραμείνει χωρίς προϋποθέσεις πιστός στο ριζοσπαστικό-χειραφετητικό πυρήνα του αιγυπτιακής εξέγερσης.

Αλλά θα πρέπει να αποφύγουμε και τον πειρασμό του ναρκισσισμού της χαμένης υπόθεσης: είναι πάρα πολύ εύκολο να θαυμάζεις την υψηλή [sublime] ομορφιά των καταδικασμένων σε αποτυχία εξεγέρσεων. Η σημερινή αριστερά αντιμετωπίζει το πρόβλημα της “καθορισμένης άρνησης”: ποιά νέα τάξη θα πρέπει να αντικαταστήσει την παλιά μετά την εξέγερση, όταν ο υψηλός ενθουσιασμός της πρώτης στιγμής έχει τελειώσει; Σε αυτό το πλαίσιο, το μανιφέστο των Ισπανών indignados [αγανακτισμένων], που εκδόθηκε μετά τις διαδηλώσεις τους το Μάιο, είναι αποκαλυπτικό. Το πρώτο πράγμα που χτυπά στο μάτι είναι ο στοχευμένα απολίτικος τόνος: “Μερικοί από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς είναι πιστοί, άλλοι όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένη ιδεολογία, άλλοι είναι απολίτικοι, αλλά είμαστε όλοι ανήσυχοι και θυμωμένοι για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική προοπτική που βλέπουμε γύρω μας: η διαφθορά μεταξύ των πολιτικών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, μας αφήνει αβοήθητους, χωρίς φωνή”. Διαμαρτύρονται για λογαριασμό των “αναφαίρετων αληθειών που πρέπει να τηρούνται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή”. Απορρίπτοντας τη βία, ζητούν μια “ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούνται τα χρήματα πάνω από τους ανθρώπους, να τοποθετηθούν εκ νέου στην υπηρεσία τους. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι προϊόν αυτού που αγοράζω, του λόγου που το αγοράζω και του από ποιόν το αγοράζω”. Ποιος θα είναι οι φορείς αυτής της επανάστασης; Οι indignados έχουν απορρίψει το σύνολο της πολιτικής τάξης, δεξιά και αριστερά, ως διεφθαρμένη και ελεγχόμενη από τη δίψα για εξουσία, παρόλ’ αυτά το μανιφέστο αποτελείται από μια σειρά αιτημάτων που απευθύνεται σε –ποιόν; Όχι στους ίδιους τους ανθρώπους: οι indignados δεν υποστηρίζουν (μέχρι στιγμής) ότι κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς, ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουν η αλλαγή που θέλουν να δουν. Και αυτή είναι η θανάσιμη αδυναμία των πρόσφατων διαμαρτυριών: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που δεν είναι σε θέση να μεταμορφωθεί σε ένα θετικό πρόγραμμα κοινωνικοπολιτικής αλλαγής. Εκφράζουν ένα πνεύμα της εξέγερσης, χωρίς επανάσταση.

Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται πιο ελπιδοφόρα, κάτι που οφείλεται μάλλον στην πρόσφατη παράδοση προοδευτικής αυτό-οργάνωσης (η οποία εξαφανίστηκε στην Ισπανία μετά την πτώση του καθεστώτος του Φράνκο). Αλλά ακόμα και στην Ελλάδα, το κίνημα διαμαρτυρίας δείχνει τα όρια της αυτο-οργάνωσης: οι διαδηλωτές διατηρούν ένα χώρο ισότητας και ελευθερίας χωρίς κεντρική αρχή να τον ρυθμίζει, ένα δημόσιο χώρο όπου σε όλους παραχωρούνται ίσα χρονικά διαστήματα για να μιλήσουν και ούτω καθεξής. Όταν οι διαδηλωτές άρχισαν να συζητούν τι να κάνουν στη συνέχεια, πώς να προχωρήσουν πέρα από την απλή διαμαρτυρία, η πλειοψηφική άποψη ήταν ότι αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν ένα νέο κόμμα ή μια άμεση απόπειρα κατάληψης της κρατικής εξουσίας, αλλά ένα κίνημα που θα έχει ως στόχο να ασκήσει πίεση στα πολιτικά κόμματα. Αυτό σαφώς δεν είναι αρκετό για να επιβάλει μια αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Για να γίνει αυτό, κανείς χρειάζεται ένα ισχυρό σώμα σε θέση να καταλήξει σε γρήγορες αποφάσεις και να τις υλοποιήσει με όλη την απαραίτητη σκληρότητα.

Σημειώσεις της μετάφρασης:

* mantra: επαναλαμβανόμενη ιερή συλλαβή ή φράση στη βουδιστική και την ινδουιστική θρησκεία.

** repressive desublimation: αλλού έχει μεταφραστεί και ως “καταπιεστική απομεταρσίωση”

Μετάφραση: Κων/νος Σ. και Θάνος Ανδρίτσος

στα Αγγλικα εδώ

Πηγη

Occupy wall street!!

Alright you 90,000 redeemers, rebels and radicals out there,

A worldwide shift in revolutionary tactics is underway right now that bodes well for the future. The spirit of this fresh tactic, a fusion of Tahrir with the acampadas of Spain, is captured in this quote:

"The antiglobalization movement was the first step on the road. Back then our model was to attack the system like a pack of wolves. There was an alpha male, a wolf who led the pack, and those who followed behind. Now the model has evolved. Today we are one big swarm of people."

— Raimundo Viejo, Pompeu Fabra University
Barcelona, Spain

The beauty of this new formula, and what makes this novel tactic exciting, is its pragmatic simplicity: we talk to each other in various physical gatherings and virtual people's assemblies … we zero in on what our one demand will be, a demand that awakens the imagination and, if achieved, would propel us toward the radical democracy of the future … and then we go out and seize a square of singular symbolic significance and put our asses on the line to make it happen.

The time has come to deploy this emerging stratagem against the greatest corrupter of our democracy: Wall Street, the financial Gomorrah of America.

On September 17, we want to see 20,000 people flood into lower Manhattan, set up tents, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months. Once there, we shall incessantly repeat one simple demand in a plurality of voices.

Tahrir succeeded in large part because the people of Egypt made a straightforward ultimatum – that Mubarak must go – over and over again until they won. Following this model, what is our equally uncomplicated demand?

The most exciting candidate that we've heard so far is one that gets at the core of why the American political establishment is currently unworthy of being called a democracy: we demand that Barack Obama ordain a Presidential Commission tasked with ending the influence money has over our representatives in Washington. It's time for DEMOCRACY NOT CORPORATOCRACY. We're doomed without it.

This demand seems to capture the current national mood because cleaning up corruption in Washington is something all Americans, right and left, yearn for and can stand behind. If we hang in there, 20,000-strong, week after week against every police and National Guard effort to expel us from Wall Street, it would be impossible for Obama to ignore us. Our government would be forced to choose publicly between the will of the people and the lucre of the corporations.

This could be the beginning of a whole new social dynamic in America, a step beyond the Tea Party movement, where, instead of being caught helpless by the current power structure, we the people start getting what we want whether it be the dismantling of half the 1,000 military bases America has around the world to the reinstatement of the Glass-Steagall Act or a three strikes and you're out law for corporate criminals. Beginning from one simple demand – a presidential commission to separate money from politics – we start setting the agenda for a new America.

Go to adbusters.org and tell us what you think. Post a comment and help each other zero in on what our one demand will be.

And then let's screw up our courage, pack our tents and head to Wall Street with a vengeance September 17.

Δυνατότητα πτυχίου στα τρία χρόνια με το νέο νόμο πλαίσιο

Ο νέος νόμος πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια, προσφέρει τη δυνατότητα απόκτησης πτυχίου στα τρία χρόνια, ενώ θα παρουσιαστεί την Πέμπτη (30/06) σε άτυπο υπουργικό συμβούλιο και το Σαββατοκύριακο (02-03/06) στη Σύνοδο πρυτάνεων στον ΒόλοΕιδικότερα, οι σπουδαστές στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να συγκεντρώσουν 180 πιστωτικές μονάδες, ώστε να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο.

Οι βασικές αρχές του νέου Νόμου παρουσιάστηκαν την Τρίτη (28/06) στη συνεδρίαση του ΚΤΕ Παιδείας του ΠΑΣΟΚ από την Υπουργό Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου.

Η κ. Διαμαντοπούλου υποστήριξε ότι έχει εξασφαλίσει την αποδοχή των διατάξεων του από μεγάλο μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας που επιθυμεί μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας.

Επιφυλάξεις, ωστόσο εξέφρασαν, βουλευτές του ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ στη διάρκεια της συνεδρίασης.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής και καθηγητής πανεπιστημίου, Κ. Καρτάλης δήλωσε ότι διαφωνεί με την άμεση συγκρότηση των Συμβουλίων Διοίκησης των ΑΕΙ σε βάρος των νυν διοικήσεων των πανεπιστημίων και ζήτησε μεταβατική περίοδο πριν από την εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης.

Να υπενθυμιστεί πως ο νέος Νόμος για τα πανεπιστήμια θα δίνει διορία 12 μηνών από την στιγμή που θα ψηφιστεί στους πρυτάνεις των ΑΕΙ για να τον εφαρμόσουν.

Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, θα πρέπει να έχουν δρομολογήσει τις διαδικασίες για την συγκρότηση των νέων Συμβουλίων Διοίκησης που θα τους αντικαταστήσουν, αλλιώς η χρηματοδότηση τους κόβεται.

Ο κ. Καρτάλης εξέφρασε τις επιφυλάξεις του και για τον τριετή προπτυχιακό κύκλο στα πανεπιστήμια της χώρας.

Να σημειωθεί ακόμα πως σήμερα τα πανεπιστημιακά πτυχία δίνονται μετά από 4 χρόνια φοίτησης, εκτός πολυτεχνικών και γεωπονικών σπουδών που απαιτούν φοίτηση 5 ετών καθώς και ιατρικών που απαιτούν 6 χρόνια.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τόνισε περαιτέρω ότι το νέο Συμβούλιο Διοίκησης που προτείνεται από το Νόμο συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα Ιδρύματα που σήμερα είναι κατανεμημένες μεταξύ των οργάνων διοίκησης του.

Αντιρρήσεις εξέφρασε και η βουλευτής, Εύα Καϊλή η οποία στάθηκε κυρίως στο θέμα της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων αλλά και σε διατάξεις του που χαρακτηρίστηκαν ως αντισυνταγματικές με το επιχείρημα ότι θίγουν τον αυτοδιοίκητο χαρακτήρα τους.

Πάντως, η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε ότι όλα τα θέματα συνταγματικότητας του Νόμου έχουν λυθεί καθώς έχουν γίνει πολλές συσκέψεις με συνταγματολόγους και νομικούς συμβούλους του Υπουργείου.

Η κυρία Διαμαντοπούλου αναφέρθηκε και στις νέες διατάξεις για το πανεπιστημιακό άσυλο, λέγοντας ότι με το νέο νόμο “θα είναι πιο προσγειωμένες στις ακαδημαϊκές ελευθερίες.”

Είπε ότι θα δίνει δυνατότητα στις διοικήσεις των ΑΕΙ να διαφυλάξουν την διακίνηση των ιδεών όπως κρίνουν καλύτερα.

Αναλυτικότερα σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου νόμου:

- Καταργούνται οι λογαριασμοί για έρευνα στα πανεπιστήμια. Δημιουργείται νέος κοινός υπερ-λογαριασμός, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Τα οικονομικά των πανεπιστημίων θα διαχειρίζεται αυτόνομα η διοίκηση του.

- Τα χρήματα του κράτους θα "μοιράζει" στα ΑΕΙ ανεξάρτητη Αρχή, ενώ οι πρώτοι της αξιολόγησης θα παίρνουν ειδικό μπόνους 15-20% επιπλέον στην ετήσια χρηματοδότηση τους.

- Χορηγίες και Εδρες ιδιωτών θεσπίζονται στα πανεπιστήμια, ώστε να μπορούν να προσελκύουν χρήματα εκτός κρατικής χρηματοδότησης.

- Συμβόλαια θα μπορούν να κάνουν τα πανεπιστήμια με διάσημους καθηγητές από το εξωτερικό για να διδάξουν στα προγράμματα τους

- Τα Συμβούλια Διοίκησης στην διοίκηση των ΑΕΙ θα αποτελούνται από 15 μέλη. Οκτώ εκλεγμένα από τα μέλη πανεπιστημίου. Επτά επιλεγμένα από τους οκτώ πρώτους εκλεγμένους (πανεπιστημιακοί, προσωπικότητες ή τεχνοκράτες μη πανεπιστημιακοί)

- Ο πρύτανης δεν θα εκλέγεται αλλά θα διορίζεται από το Δ.Σ. μετά από διεθνή διαγωνισμό. Ολοι οι νυν πρυτάνεις των ΑΕΙ θα πάψουν σύντομα να είναι πρυτάνεις, αλλά θα μπορούν να κριθούν εκ νέου στον διεθνή διαγωνισμό.

- Η Σύγκλητος των πανεπιστημίων παραμένει κεντρικό όργανο λειτουργίας τους, αλλά θα μειωθούν τα μέλη της και στο μέλλον θα έχει 15 έως 30 μέλη, ανάλογα με το μέγεθος του κάθε πανεπιστημίου.

- Καταργείται η βαθμίδα του λέκτορα. Οι διδάσκοντες θα προσλαμβάνονται στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή, ενώ θα μονιμοποιούνται στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή.

- Στις προαγωγές διδασκόντων, τα αρμόδια συμβούλια θα έχουν από 5 έως 7 μέλη, όλα στο ίδιο επιστημονικό αντικείμενο με τον κρινόμενο. Οι 4 θα είναι έλληνες πανεπιστημιακοί από την Ελλάδα, αλλά από άλλο πανεπιστήμιο πλην του κρινόμενου και οι 3 ξένοι πανεπιστημιακοί με συμμετοχή μέσω τηλεδιασκέψεων.

- Οι πρωτοβάθμιοι καθηγητές θα κρίνονται ανά 5 χρόνια. Εάν ένας καθηγητής αποτύχει στην κρίση του θα μειώνεται στο 65% ο μισθός του, ενώ θα έχει το δικαίωμα να κριθεί ξανά μετά από 3 χρόνια. Εάν αποτύχει ξανά, θα χάνει την καθηγητική του θέση και θα μετατάσσεται σε άλλη θέση στον δημόσιο τομέα.

Sxolio: Me to neo nomo plaisio vgaineis sthn anergia ena xrono nwritera!

Κατάργηση του ασύλου δια "παράλειψης"

Να αντιμετωπίσει το θέμα του ασύλου με την... απουσία της αναφοράς του στο νόμο πλαίσιο εξετάζει η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, έχοντας στο πλευρό της έγκριτους συνταγματολόγους και καθηγητές Ποινικού Δικαίου.

Επιχειρεί ουσιαστικά την "έκπληξη" στις πολυετείς προσπάθειες πολιτικών και ακαδημαϊκών να αντιμετωπίσουν το θέμα του ασύλου χωρίς να αγγίξουν την ιστορική αξία και την ακαδημαϊκή του έννοια.

Ο νέος νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, σύμφωνα με το "Βήμα της Κυριακής", απλώς δεν θα έχει ούτε μία αναφορά στο θέμα του ασύλου.

Ούτε επιτροπή για αυτό, ούτε χώροι που το οριοθετούν, ούτε αρμόδιοι για τη διαχείρισή του. Ακριβώς όπως συνέβαινε και πριν από το 1982, όταν δεν υπήρχε νομικό καθεστώς που να το προστατεύει.

Εναπόκειται δηλαδή στις νέες διοικήσεις των πανεπιστημίων, εφόσον το θελήσουν, να συμπεριλάβουν σχετικές διατάξεις στους εσωτερικούς κανονισμούς των ιδρυμάτων τους και φυσικά να επωμιστούν την ευθύνη εφαρμογής τους.

"Αν δεν αναφερθεί πουθενά στον νόμο το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, η νομική του έννοια και η νομική του υπόσταση δεν ισχύουν. Παραμένει έτσι ένας ηθικός κανόνας.

Η διοίκηση του κάθε πανεπιστημίου θα μπορεί να καλεί την Αστυνομία όποτε παραστεί ανάγκη, χωρίς καμία επιπλοκή. Ούτε αρμόδιες επιτροπές, ούτε πολύπλοκες διαδικασίες για να κληθεί ο εισαγγελέας", σημείωνε πανεπιστημιακός καθηγητής που συμμετείχε στις επιτροπές οι οποίες συνεδρίασαν στο υπουργείο Παιδείας για το θέμα.

Η Διαμαντοπούλου πΑΕΙ στοίχημα

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Ανοίγουν τις πύλες τους όλα τα πανεπιστήμια και τα τεχνολογικά ιδρύματα σε πολίτες κάθε ηλικίας, αφού θα λειτουργήσουν σ' αυτά σχολές διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, χωρίς εξετάσεις.

Οσοι επιθυμούν να τα παρακολουθήσουν θα παίρνουν στο τέλος πιστοποιητικό, το οποίο θα αποκτά ιδιαίτερο βάρος, αφού περάσει και από την Επιτροπή Πιστοποίησης του υπουργείου Παιδείας.

Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μπορεί να συνεργαστούν για τη δημιουργία των νέων σχολών με τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενώ τα ίδια τα ιδρύματα θα καθορίζουν τους όρους λειτουργίας και το κόστος των προγραμμάτων.

Αυτό περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο θα δοθεί την Πέμπτη στους πρυτάνεις, καθώς την Παρασκευή 1η Ιουλίου αρχίζει η σύνοδός τους στο Βόλο.

Στο ίδιο νομοσχέδιο, επίσης, προβλέπεται η λειτουργία Σχολής Μεταπτυχιακών. Ολα τα μεταπτυχιακά προγράμματα θα συγκεντρωθούν σε μία σχολή, με στόχο να σταματήσουν να λειτουργούν «μαγαζάκια και παραμάγαζα» όπως καταγγέλλουν κυρίως οι φοιτητές.

Ομως η οικονομική κρίση αφήνει τη σφραγίδα της και σ' αυτό το νομοσχέδιο, με το οποίο δίδεται το «πράσινο φως» για την έναρξη συγχώνευσης ή κατάργησης τμημάτων σε πολλά πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Ετσι, συγχωνεύονται ομοειδή τμήματα των ιδρυμάτων, τα οποία θα αποτελούν μία σχολή, καθώς το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να αλλάξει και το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ που θα βασίζεται στη λειτουργία σχολών και όχι τμημάτων, όπως είναι σήμερα. Συγκεκριμένα από το 2013-2014 οι υποψήφιοι για τις σχολές θα δίδουν πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε λιγότερα μαθήματα, θα εισάγονται σε σχολές και στη συνέχεια, μετά τη φοίτηση ενός έτους, θα συνεχίζουν στην κατεύθυνση που επιθυμούν, αλλά σ' αυτή τη φάση οι εξετάσεις θα είναι πολύ αυστηρότερες.

Συνεχείς διαρροές του υπουργείου Παιδείας, για το θέμα των συγχωνεύσεων, έχουν αναστατώσει τους υποψήφιους που συμπληρώνουν αυτές τις μέρες τα μηχανογραφικά τους, καθώς δεν γνωρίζουν τελικά ποιες σχολές είναι υπό συγχώνευση και κινδυνεύουν να βρεθούν σε εκείνες που ουσιαστικά δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Ομως πολλοί καθηγητές λένε στην «Κ.Ε.» ότι το υπουργείο μπορεί να δηλώνει ότι ο «Καλλικράτης» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προχωρήσει μετά το νέο νόμο για τα πανεπιστήμια, ουσιαστικά όμως έχει αρχίσει τη διαδικασία και προχωρεί στη συρρίκνωση των ιδρυμάτων, χωρίς όμως σχεδιασμό και οικονομοτεχνικές μελέτες.

Οσον αφορά στο μοντέλο διοίκησης, που είναι από τα σημεία τριβής του υπουργείου με τους πανεπιστημιακούς, εξακολουθεί να υπάρχει η διάταξη για το Συμβούλιο, με τη διαφορά ότι δεν ονομάζεται πλέον Διοίκησης. Θα αποτελείται από 15 μέλη, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωπος των φοιτητών που θα εκλέγεται από τους φοιτητικούς συλλόγους. Τα οκτώ μέλη θα προέρχονται από πρόσωπα μέσα από το ίδρυμα. Ο ρόλος του Συμβουλίου θα είναι συμβουλευτικός και ελεγκτικός. Τα μέλη του θα εκλέγουν όμως με πρόσκληση δημοσίου και διεθνούς ενδιαφέροντος τον πρύτανη, ο οποίος θα επιλέγει τους αντιπρυτάνεις και τους κοσμήτορες και θα ασκεί τη διοίκηση, ασχολούμενος με τις ακαδημαϊκές υποθέσεις, μαζί με τη Σύγκλητο, ενώ θα διαχειρίζεται και τα της καθημερινότητας του ιδρύματος.

Οπως λένε συνεργάτες της Α. Διαμαντοπούλου, το «Συμβούλιο», που θα συνεδριάζει 4 φορές το χρόνο, θα υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό το ρόλο του υπουργείου σε επίπεδο ελέγχου και δεν πρόκειται να ασκεί διοίκηση.

Ακόμα:

*Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) θα διαχειρίζεται την περιουσία και τα προγράμματα (αναπτυξιακά, έρευνας) σε κάθε ίδρυμα. Σ' αυτό μεταφέρονται και οι Ειδικοί Λογαριασμοί Κονδυλίων Ερευνας (ΕΛΚΕ), κάτι που προκαλεί την αντίδραση των πανεπιστημιακών, που λένε ότι έτσι ενδέχεται να ευνοηθεί η διαπλοκή.

*Τα τμήματα θα εξακολουθήσουν να «τρέχουν» τα προγράμματα σπουδών, κάθε ένα από τα οποία θα πιστοποιείται από την Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ). Η ίδια άλλωστε Αρχή θα πιστοποιεί και τα προγράμματα διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.

*Η αξιολόγηση τόσο των ιδρυμάτων όσο και των εκπαιδευτικών τους θα είναι πιο συχνή και πιο αυστηρή, ενώ ζητήματα που αφορούν στους φοιτητές αφήνονται στους εσωτερικούς κανονισμούς των ιδρυμάτων, προφανώς για να μην προκληθούν αντιδράσεις.

*Προβλέπεται ακόμη, σύστημα παροχής υποτροφιών και δανείων, ενώ εισάγεται ο θεσμός του Συνηγόρου του Φοιτητή. Δηλαδή, θα ορίζεται ένας καθηγητής που θα παίζει το ρόλο του «διαμεσολαβητή» μεταξύ φοιτητών και πανεπιστημίου για θέματα βαθμολόγησης, και γενικότερα ζητήματα που απασχολούν τις σχέσεις φοιτητών και καθηγητών. Να σημειωθεί πάντως, ότι ήδη αυτό το μέτρο έχει καθιερωθεί με επιτυχία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

Στόχος του υπουργείου είναι το νομοσχέδιο να έχει ψηφισθεί μέσα στο καλοκαίρι από την ολομέλεια.

Το νομοσχέδιο, που αποτελεί «στοίχημα μεταρρύθμισης» για την υπουργό Παιδείας, έχει και τη σφραγίδα του πρώην υφυπουργού Παιδείας Γιάννη Πανάρετου, προσώπου που προκαλεί τριγμούς στο πανεπιστημιακό τοπίο, ακόμη και μετά την απομάκρυνσή του. Η εκτόνωση που αναμενόταν -λένε οι πανεπιστημιακοί- θα εκδηλωθεί, αν η Α. Διαμαντοπούλου αλλάξει τακτική απέναντι στα πανεπιστήμια, τα οποία βομβαρδίζονταν από αλλεπάλληλες και, όπως τονίζουν, αντιφατικές εγκυκλίους.

Οι καθηγητές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση περιμένουν τώρα κινήσεις καλής θελήσεως από την υπουργό, και συγκεκριμένα λένε ότι πρέπει άμεσα να «ξεμπλοκάρει» τις εκλογές μελών ΔΕΠ, να προχωρήσουν οι εξελίξεις, να προωθηθούν τα μεταπτυχιακά προγράμματα και να διευκολυνθούν τα ιδρύματα για την εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων τους.

Προς οικονομικό αδιέξοδο το Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Η μείωση κατά 50% του τακτικού προϋπολογισμού έχει φτάσει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε οριακό σημείο. «Θα βρεθούμε στο τέλος του χρόνου σε αδιέξοδο», τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Χίο ο πρύτανης Πάρις Τσάρτας, επισημαίνοντας ότι ανάλογα προβλήματα έχουν τα πανεπιστήμια που δεν έχουν υψηλά αποθεματικά.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που το Πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει καταφέρει να μειώσει κατά ένα εκατομμύριο ευρώ τα λειτουργικά του έξοδα, κάνοντας μια καλύτερη αξιοποίηση των κτηρίων του και μειώνοντας τον αριθμό αυτών που ενοικιάζει, από 41 συνολικά κτήρια σε 19.

Ο κ. Τσάρτας τόνισε πάντως ότι «το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν έχει τίποτα να φοβάται» σχετικά με το μέλλον του. Διέψευσε δημοσιεύματα που το θέλουν να κλείνουν τμήματά του. Τόνισε ότι υπάρχει δέσμευση από το υπουργείο να εξαιρεθεί ακόμα και σε περιπτώσεις συγχωνεύσεων τμημάτων ή σχολών, ενώ τόνισε ότι είναι ένα από τα καλύτερα από άποψη ακαδημαϊκών σπουδών και έρευνας στην Ελλάδα, κατέχοντας πολύ καλή θέση και στις ευρωπαϊκές αξιολογήσεις.

Μάλιστα, ο αντιπρύτανης φοιτητικής μέριμνας, Νίκος Σουλακέλλης, επισήμανε ότι η αλλαγή του νόμου για τις μετεγγραφές αναμένεται να αυξήσει τον αριθμό των φοιτητών στα νησιά. «Ειδικά για τη Χίο είχαμε το αδιανόητο ύψος μετεγγραφών στο τμήμα Διοίκησης της τάξης του 50%-70%», σημείωσε ο κ. πρύτανης.

Πολύ θετικό είναι το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μαζί με τα ΤΕΙ Ιονίου, εντάχθηκαν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «πολυνησιωτικότητα» του υπουργείου Παιδείας, το οποίο πιθανόν να «τρέξει» και τον επόμενο μήνα. Με προϋπολογισμό περίπου 6 εκατομμύρια ευρώ, το πρόγραμμα έχει στόχο να ενισχύσει μεταπτυχιακά προγράμματα, διά βίου μάθησης και θερινά σχολεία.

Τέλος, ο αντιπρύτανης κ. Σουλακέλλης εξέφρασε την ελπίδα ότι με τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά θα είναι έτοιμες οι φοιτητικές εστίες στη Χίο, ενώ, ευχαριστώντας τη Μητρόπολη Μυτιλήνης για τη δωρεά οικοπέδου, τόνισε ότι αντίστοιχο πρόγραμμα ανέγερσης φοιτητικών εστιών για τη Λέσβο έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ.

Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ

Πρωτοβουλίες Διδασκόντων με βάση το ΠΔ 407/80 των Πανεπιστημίων Αιγαίου, Θεσσαλίας, Πατρών, ΑΠΘ, Ιωαννίνων, Κρήτης.

Σύλλογοι Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού των ΤΕΙ Πειραιά και Θεσσαλονίκης

Πρωτοβουλία μελών ΔΕΠ υπό αναμονή τοποθέτησης (Α-λέκτωρ)

Με υπέρμετρο αυταρχισμό και αγνοώντας τον σχεδιασμό που έχουν πραγματοποιήσει για το εκπαιδευτικό έργο τους τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας, ο υφ. Παιδείας κ. Πανάρετος επιτίθεται για άλλη μια φορά στην ακαδημαϊκή κοινότητα και θέτει εκ προοιμίου εκτός των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων σχεδόν όλους τους επί συμβάσει διδάσκοντες.
Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου, ο Υφυπουργός Παιδείας κοινοποίησε αποφάσεις που ανακοινώνουν ότι φέτος δεν θα δοθούν πιστώσεις για συμβασιούχους διδάσκοντες στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ (ΠΔ407/80 και επιστημονικοί και εργαστηριακοί συνεργάτες αντίστοιχα) για να τις κατανείμουν τα εκάστοτε ιδρύματα. Αντ’ αυτού, το ίδιο το Υπουργείο θα αξιολογήσει τις ανάγκες των τμημάτων και θα προσφέρει συγκεκριμένες πιστώσεις για συγκεκριμένα μαθήματα. Για τον σκοπό αυτό ζητά από τις γραμματείες των Τμημάτων αναλυτικά στοιχεία για τα μαθήματα που θα διδαχθούν από συμβασιούχους, το εάν είναι υποχρεωτικά ή επιλογής, τον αριθμό των μελών ΔΕΠ ή ΕΠ ανά τμήμα, τον αριθμό των φοιτητών που το δήλωσαν την περασμένη χρονιά κ.λπ. Βάσει αυτών των στοιχείων, το ίδιο το Υπουργείο και όχι τα τμήματα θα κρίνει αν δικαιούνται να λάβουν πιστώσεις ή όχι. Ξεκαθαρίζει επίσης ότι για τα Πανεπιστημιακά τμήματα με περισσότερα από 25 μέλη ΔΕΠ και τα Τμήματα ΤΕΙ με πάνω από 15 μέλη ΕΠ δεν θα δοθούν καθόλου πιστώσεις, παρά μόνο κατ’ εξαίρεση.
Είναι προφανές ότι το Υπουργείο ετοιμάζεται να κάνει τεράστιας κλίμακας περικοπή στις πιστώσεις για διδάσκοντες 407/80 και επιστημονικούς και εργαστηριακούς συνεργάτες. Άλλωστε, ήδη υπάρχει ρητή εντολή του Υπουργείου Εσωτερικών για περικοπή κατά 50% των συμβασιούχων σε όλα τα Υπουργεία. Επιβάλλοντας το πλαφόν των 25 μελών ΔΕΠ και των 15 μελών ΕΠ, το ΥΠΔΒΜΘ στερεί το αναγκαίο προσωπικό από πάρα πολλά τμήματα με σημαντικότατες διδακτικές και εργαστηριακές ανάγκες. Επιπλέον, η διαδικασία αξιολόγησης και ιεράρχησης που θα κάνει το Υπουργείο είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι θα είναι χρονοβόρα, χαοτική και εγγενώς διαβλητή, όπως φάνηκε και από την επαναξιολόγηση των ερευνητικών προτάσεων. Μετά τη στάση πληρωμών έρχεται και η στάση προσλήψεων.
Με τη μέθοδο του αιφνιδιασμού, οι πανεπιστημιακοί διδάσκοντες με το ΠΔ407/80, καθώς και οι Εργαστηριακοί και Επιστημονικοί Συνεργάτες των ΤΕΙ ενημερώθηκαν ότι η προοπτική τους είναι η ανεργία, η ετεροαπασχόληση και η μετανάστευση.
Είναι μια μεθόδευση προδήλως αντισυνταγματική (αφού αφαιρεί από τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ το δικαίωμα επιλογής διδασκόντων) που θα έχει τρομακτικές συνέπειες για τους φοιτητές των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Η έλλειψη συμβασιούχων διδασκόντων στα Πανεπιστήμια συνεπάγεται την εξαφάνιση μαθημάτων από τα Προγράμματα Σπουδών, ενώ στα ΤΕΙ πλήττεται ο πυρήνας της παρεχόμενης εκπαίδευσης που είναι τα Εργαστήρια. Η φυσιογνωμία των πτυχίων στρεβλώνεται, ενώ τα ανταποδοτικά κριτήρια θα τεθούν ως μόνη «λύση» για τη «σωτηρία» των ΑΕΙ.
Η αιφνίδια κίνηση του Υπουργείου Παιδείας έρχεται να πλαισιώσει την περικοπή των προϋπολογισμών των Ιδρυμάτων κατά 50%, τις σημαντικότατες καθυστερήσεις σε χρηματοδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων, την τεράστια και αυθαίρετη καθυστέρηση των διορισμών των μελών ΔΕΠ και ΕΠ που έχουν εκλεγεί μέχρι και τρία χρόνια πριν (πολλοί από τους οποίους εργάζονται ως συμβασιούχοι) και το πάγωμα των προκηρύξεων νέων θέσεων. Όλα αυτά θέτουν τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση σε οικονομικό κλοιό και δημιουργούν κλίμα πανικού για το μέλλον και τον προσανατολισμό της.
Είναι πλέον σαφές πως δεν πρόκειται για μέτρα εξορθολογισμού και λογιστικής ερμηνείας των προβλημάτων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Η συμμόρφωση με τον κεντρικό σχεδιασμό Κυβέρνησης -ΔΝΤ – Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν οδηγεί σε τίποτε άλλα παρά απολύσεις των επί συμβάσει διδασκόντων και συνεπακόλουθη εντατικοποίηση της εργασίας των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ και ΕΠ. Φυσική συνέπεια της υποχρηματοδότησης και του εξανδραποδισμού των διδασκόντων θα είναι η πίεση για τη μετάλλαξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης προς την ανταποδοτικότητα και τα δίδακτρα. Η Ανώτατη Εκπαίδευση αλλάζει επί τα χείρω, γεγονός που θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικά κληροδοτήματα του Μνημονίου.
Τώρα είναι ή ώρα της συλλογικής δράσης. Δεν πρόκειται να μείνουμε απαθείς θεατές της απαξίωσης της εργασιακής και ακαδημαϊκής αξιοπρέπειάς μας. Θα αγωνιστούμε μαζί με τους φοιτητές, τους διδάσκοντες, τους εργαζομένους για να υπερασπιστούμε τη δημόσια δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση ως κοινωνικό αγαθό.

Επιτέλους ακούστηκαν και αλήθειες στο Σύνταγμα.

Αλήθειες όχι φυσικά από το “κίνημα” των “Αγανακτισμένων” αλλά από το κίνημα των “Ευχαριστημένων”. Το εκπροσώπησε ο Σύνδεσμος Ειλικρινών Βιομηχάνων, διάσπαση του γνωστού ΣΕΒ. Ο Σύνδεσμος των Ειλικρινών αποτελείται από βιομηχάνους που δεν μασάνε τα λόγια τους και δεν χαϊδεύουν αυτιά. [viomixanoi.gr]

Αυτό έκαναν και χτες στο Σύνταγμα, οπού με την δύναμη της αλήθειας δεν δίστασαν να πάνε. Εξοπλισμένοι με κοστούμια, γραβάτες, πούρα, Ελβετικές σημαίες, πικέτες, την “Καθημερινή” στην κωλότσεπη και μια Μετοχή-Διακήρυξη την οποία μοίραζαν, γύριζαν την πλατεία Συντάγματος πλέκοντας το εγκώμιο της Κυβέρνησης και της Τρόικα, εξηγώντας με απλά επιχειρήματα γιατί η πολιτική του μνημονίου είναι ευεργετική και καλώντας φυσικά τους “Αγανακτισμένους” να εγκαταλείψουν την πλατεία και να γυρίσουν στους καναπέδες τους, καθώς δεν θα μπορέσει να πουληθεί το Σύνταγμα με 50.000 έξαλλους επάνω του.

Τα συνθήματα τους ανάλογα της ειλικρίνειας τους. “Και ένα και δύο και έξι και επτά, θέλουμε να έρθουν μνημόνια πολλά”. “Από το Λονδίνο ως το Νευροκόπι, θέλουμε μνημόνια σε όλη την Ευρώπη”. “Κόψτε τις συντάξεις, κόψτε τους μισθούς, τα χρήματα να πάνε στους βιομήχανους”. “Το μνημόνιο είναι ευλογία, φέρτε τα λεφτά να πάμε Ελβετία”. Ρυθμικά φώναζαν ζητωκραυγάζοντας τα ονόματα των πιονιέρων μαχητών του Μνημονίου Πάγκαλου, Παπανδρέου, Πεταλωτή, Πρετεντέρη, Τρέμη κ.α. “Είσαι άνεργος;” ρωτούσε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου από το μεγάφωνο. “Πρόβλημα σου” Αποκρίνονταν οι ειλικρινείς βιομήχανοι. “Δεν υπάρχει φτώχεια, μόνο απληστία” εξηγούσαν στους περαστικούς. Και πάλι ρυθμικά “Να πληρώσουν οι φτωχοί, να πληρώσουν οι φτωχοί”, “Τα λεφτά στους πλούσιους, τα λεφτά στους πλούσιους”. “Oι φτωχοί φτωχότεροι, Oι φτωχοί φτωχότεροι,” Και τραγουδιστά “Δώρο θα σου πάρουμε Cayenne, Ολι ρέν, Ολι ρεν “. Δεν παρέλειψαν να φωνάξουν με θάρρος στους συγκεντρωμένους “Εεε, οοο, πάρτε τα αντίσκηνα και φύγετε από δω”.

Δεν έμειναν όμως μόνο στο Σύνταγμα. Κατέβηκαν την Ερμού, μέχρι το Μοναστηράκι καταγγέλλοντας ότι οι διαδηλώσεις είναι που καταστρέφουν την εμπορική κίνηση και όχι το μνημόνιο, ενώ στην πλατεία Μοναστηρακίου ενημέρωσαν και τους τουρίστες για το πόσο καλά πάει η χώρα με το μνημόνιο και πόσο ευτυχισμένοι είναι οι Βιομήχανοι. Τέλος μπήκαν στο μετρό για την επιστροφή προς το Σύνταγμα όπου τους περίμεναν οι λιμουζίνες. Φυσικά εκεί φώναξαν κατά των τσαμπατζήδων που δεν πληρώνουν εισιτήρια, ενημέρωσαν στην αποβάθρα τον κόσμο για το ευεργετικό μνημόνιο και ζήτησαν να ιδιωτικοποιηθούν οι κυλιόμενες σκάλες, καθώς μπορούν να γίνουν πηγή εσόδων και ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας. Στις προτάσεις τους συμπεριέλαβαν και την κατάργηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ως το πιο αποτελεσματικό μέτρο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, όπως και την κατάργηση των εκλογών καθώς η δημοκρατία όπως και οι αγορές μπορούν να αυτορρυθμίζονται. Τελικά κατέληξαν στο Da Capo στο Κολωνάκι για εορτασμό με σαμπάνιες της επιτυχημένης παρέμβασης.

Δείτε τα υλικά τους. Σύντομα θα κυκλοφορήσει και video στο διαδίκτυο, αν και βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για να κυκλοφορήσει σε DVD μαζί με την Κυριακάτικη Καθημερινή με τίτλο “Γιατί χαίρεται και χαμογελαεί ο κόσμος πατέρα;”

Η Μετοχή-Διακήρυξη

Οι πικέτες

πηγη: antistachef

Αυτα ειναι!