ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΗΧ/ΚΩΝ ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ & ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας, Mein Kampf: "Ο Αγών" του και η Αγωνία μας

2011-12-05T10:40:00.000-08:00

«Η γονεοποίηση της εξουσίας και η βρεφοποίησης της κοινωνίας», ήταν και παραμένει ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των διαχειριστών της «νόμιμης» βίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές ενδυμασίες τους. Μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούν οι εξουσιοφρενείς αλλάζουν, ανάλογα με τις ανάγκες και τις τεχνολογικές δυνατότητες κάθε ιστορικής εποχής, με σκοπό πάντα την αναγωγή του ανθρώπου σε απλό ανιστορικό είδος πλάι στα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, την «κατασκευή ενός πράγματος που δεν υπάρχει, ενός ανθρώπινου είδους το οποίο θα μοιάζει με τα άλλα ζωικά είδη και του οποίου η μόνη ελευθερία θα συνίστατο στη διατήρηση του είδους» (H. Arendt).

Προς την κατεύθυνση αυτή, έχουν ήδη γίνει τα πιο αποφασιστικά βήματα, με τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου ο οποίος, εσωτερικεύοντας την καθολική κυριαρχία της μισθωτής δουλείας ως μια αδήριτη «αναγκαιότητα» που υπερβαίνει τη θέληση του, παραιτείται από το δικαίωμα του να δημιουργεί τον κόσμο, την ιστορία και τον εαυτό του και έτσι μετασχηματίζεται από ενεργός κινητήρια δύναμη της ιστορίας σε παθητικό ενεργούμενο της: «Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει υλοποιηθεί ιστορικά: Είναι ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής, είναι ο άνθρωπος της μάζας, ο ικανοποιημένος με την ευτελή του μόρφωση, τις ασήμαντες αρετές του, την ευτυχία που του προκαλεί η μέτρια τοξικομανία του…Είναι ένας άνθρωπος αδύναμος, αφοπλισμένος, ευνουχισμένος, απομονωμένος. Είναι ο άνθρωπος της ψυχρής τεχνολογίας και των κομματιασμένων συναισθημάτων. Είναι ο άνθρωπος που έχει εξοριστεί μέσα στον εαυτό του.

Σχιζοειδικός έξω απ’ τους τοίχους του ψυχιατρείου, σχιζοφρενικός μέσα σ’ αυτούς». (R. Jaccard: Η εξορία μέσα μας (Αθήνα, Χατζηνικολή, 1981)

Ποιοί καθηγητές θα κάνουν τις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του πρώτου Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Αιγαίου

2011-11-10T01:31:00.000-08:00

The Nation 21/11/2011

2011-11-05T02:56:00.001-07:00

Το παρόν άρθρο του The Nation, είναι άκρως επίκαιρο, σήμερα που ο Παπανδρέου ζητάει την ψήφο εμπιστοσύνης από τους υπαλλήλους του, που αποτελούν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Εντάξει δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως υπαλλήλους τις κοτούλες που έχεις στα κλουβιά για να σου γεννούν αυγά, ακόμα και αν αναφερόμασταν σε ορνιθοτροφείο των Μεγάρων και όχι στο ΠΑΣΟΚ. Πως όμως αλλιώς να τους πεις και να ταιριάζει, αφού θα του δώσουν την "εμπιστοσύνη" τους, ενώ ακόμα και ένα αμερικάνικο έντυπο, έστω και δι μέσου της ανταποκρίτριας του, έχει από καιρό διαγνώσει, όχι την ακαταλληλότητα του, αλλά την πλήρη ανικανότητα και εθελοδουλεία του ανδρός.

Διαβάζοντας σήμερα την ηλεκτρονική έκδοση του The Nation, η οποία θα κυκλοφορήσει σε έντυπη μορφή στις 31/11, θεώρησα πως δε θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει μία πραγματική παραίνεση σε βουλευτή, να μη δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον ένοχο για κακουργήματα, μπιστικό του. Έτσι το απέδωσα στα ελληνικά και σας το δίνω για να καταλάβουμε όλοι πως τα χειρότερα όντως έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα αξιώνοντας "ψήφο εμπιστοσύνης"

The Nation 21/11/2011 - Greece spins out of control (Η Ελλάδα περιδινίζεται εκτός ελέγχου)

της M. Margaronis

Η απόφαση του Έλληνα Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την Ευρωπαϊκή συμφωνία αντιμετώπίσης του χρέους, της 27ης Οκτωβρίου, άφησε κατάπληκτα τα μέλη του δικού του κόμματος (του Πα.Σο.Κ., τους Ευρωπαίους ομολόγους του και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, απειλώντας να μετατρέψει μια φλόγα που σιγοκαίει, σε πυρκαγιά.Την ώρα που γράφω το παρόν κείμενο, είναι στο δρόμο για τις Κάννες για να εξηγηθεί στην G-20 και τους ηγέτες της.

Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα, έχει να αντιμετωπίσει τη ψηφοφορία παροχής εμπιστοσύνης, η οποία όμως μπορεί να καταλήξει στον τερματισμό της διακυβέρνησης του.

Στην αίθουσα με τους καθρέφτες, που είναι η ελληνική πολιτική, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να αναλύσει κανείς την πρόθεση και τις συνέπειες της κίνησης του [του Παπανδρέου].

Ήταν μια ξαφνική επιστροφή στις σοσιαλιστικές αρχές; Μία επιστροφή, που κατά δήλωση του ίδιου προς το υπουργικό του συμβουλίο, " η δημοκρατία πρέπει να παραμείνει πάνω από τις αγορές";

Μια άγρια λαϊκιστική ενέργεια από εκείνες που αγαπούσε ο πατέρας του;

Μία ηρωική απόπειρα αυτοκτονίας με τον κίνδυνο να γκρεμιστεί το σύμπαν;

Μια τελευταία προσπάθεια για να αναγκάσει τους πολιτικούς αντιπάλους του και τη χώρα στο σύνολό της να επιλέξουν: Ή μαζί μου ή ξεχάστε το ευρώ;

Ένα απελπισμένο στοίχημα - απειλή προς του πιστωτές με την ελπίδα οι πιστωτές της Ελλάδας θα μαλακώσουν αλλιώς αντιμετωπίζουν άτακτη χρεοκοπία;

Ή όλα τα παραπάνω;

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τον Οκτώβριο, μετά από τρεις μήνες, βρήκα την κατάσταση κοντά στην διάλυση και τους ανθρώπους σε απόγνωση. Η κατάρρευση δεν είναι πλέον μόνο οικονομική ή πολιτική, ή κοινωνική, αλλά επιστημολογικό [φαινόμενο]: είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει κανείς, το τι συμβαίνει. Ο αέρας είναι γεμάτος απειλές και φήμες που αλλάζουν κάθε μέρα: σχέδια για νέες περικοπές και φόρους, μετατοπίζοντας τις ημερομηνίες εφαρμογής τους ή της κατάργησης τους, τις προειδοποιήσεις της κυβέρνησης για τιμωρία όσων δεν συμμορφώνονται. Κανείς δεν ξέρει τι να πιστέψει. Κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει κάτι πιο μακροπρόθεσμο από το αύριο. Θεωρίες συνωμοσίας όλων των ειδών, βιασύνη στο να κλείσουν τα κενά, χαοτική όπως τα μαύρο γκράφιτι στους τοίχους.

Η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει πολλές από τις βασικές της λειτουργίες [τις βασικές της υποχρεώσεις], παράλυτη από τις εσωτερικές διαφωνίες, από το ανεφάρμοστο των μέτρων που απαιτούνται από την ΕΕ και το ΔΝΤ και από την οργή των δικών της εργαζομένους [των δημοσίων υπαλλήλων], που για μέρες καταλαμβάνουν κάθε φορά, σημαντικά υπουργεία.

Οι αστυνομικοί είναι συγκλονισμένοι, κακοπληρωμένοι και θυμωμένοι. Μεγάλες περιοχές της πόλης έχουν γίνει απαγορευμένες ζώνες για εκείνους τους άτυχους, που πολλοί από τους οποίους είναι μετανάστες, οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να ζουν εκεί.

Άποροι άνδρες σπρώχνουν κάρα γεμάτα παλιοσίδερα για να τα πουλήσουν (για δουλειά μιας ημέρας μπορεί να βγάλουν 7 ευρώ αν είναι τυχεροί). Τοξικομανείς χτυπάνε τη δόση τους, επάνω στο πεζοδρόμιο. Άνδρες μπαινοβγαίνουν σε οίκους ανοχής που είναι γεμάτοι με γυναίκες-θύματα trafficking.

Η δύο εβδομάδων απεργία των εργαζομένων στους ΟΤΑ, στην αποκομιδή των απορριμμάτων, άφησε δεξιά - αριστερά, πανύψηλους σωρούς σκουπιδιών σε κάθε γωνιά. 'Αδειο κουτιά τροφίμων, σάπια λαχανικά, υπολείμματα κρέατος, σκισμένα ρούχα και χαρτί τουαλέτας, που περιμένει να αποκομιστεί, πάνω από τους φτωχότερους των φτωχών.

Δεν είναι μόνο οι φτωχοί που υποφέρουν τώρα, αν και είχαν πολύ μικρότερη διαδρομή να διανύσουν κατά την πτώση τους. Η διάβρωση έχει φάει βαθιά τη μεσαία τάξη. Ο καθένας ξέρει κάποιον που έχει χάσει μια δουλειά. Δημόσιοι υπάλλήλοι, από απλούς υπαλλήλους μέχρι πανεπιστημιακούς, από οδοκαθαριστές μέχρι γιατρούς, που έχουν γνωρίσει μια μείωση των εισοδημάτων τους, της τάξης του 30 τοις εκατό.

Στην καρδιά της Αθήνας, τα ενοικιαστήρια είναι παντού. Τα καταστήματα είναι είτε κλειστά ή κάνουν εξαντλητικές εκπτώσεις ακόμα και πολύ κάτω του κόστους, αφού επλήγησαν από την κρίση και από το κύμα διαμαρτυρίας που ξέσπασε στους δρόμους, αφήνοντας σπασμένα παράθυρα και σπασμένα πεζοδρόμια στο πέρασμά του.

Η αγορά χρυσού -για εξαγωγή- είναι μια από τις λίγες νέες επιχειρήσεις που ανθούν. Ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου χονδρικής μου είπε ότι, ακόμη και οι πρώην πλούσιοι πωλούν βέρες τους. Πολλοί φεύγουν αν μπορούν, για την Ευρώπη, για την Αυστραλία. Η Ελλάδα αιμορραγεί σε μορφωμένους νέους. Εκείνοι που μένουν πίσω κοιτάζουν στο μέλλον δίχως να βλέπουν τίποτα. Αν τους ρωτήσεις τι φαντάζονται, τι σκέφτονται, σου απαντούν: "Δεν φαντάζομαι" ή, "για τα παιδιά ανησυχώ" Το πρόβλημα είναι, λένε, ότι δεν έχουμε πιάσει πάτο ακόμα. Δεν ξέρουμε, που είναι ο πάτος. Αυτό είναι μόνο η αρχή.

Η ποιότητα της διαμαρτυρίας, επίσης, είναι διαφορετική από το καλοκαίρι. Είναι πιο σκοτεινή τώρα. Και πιο ζοφερή, σχεδόν τελετουργική - μυσταγωγική.

Το "στρατόπεδο" της άμεσης δημοκρατίας στην Πλατεία Συντάγματος έχει φύγει. Το εκκαθάρισε από την Αθήνα ο δήμαρχος της. Οι αγανακτισμένοι έχουν εγκαταλείψει τις ελληνικές σημαίες τους για να ακολουθήσουν τα συνδικάτα στις διαμαρτυρίες τους ή για να οργανωθούν πιο αθόρυβα στις γειτονιές.

Κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας στις 19-20 Οκτωβρίου φάνηκε σαν όλη η Αθήνα να ήταν έξω στους δρόμους, αλλά χωρίς χαρά ή ελπίδα ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, αλλά κυρίως με οργή.

Συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα, περισσότεροι από 100.000 ή περίπου εκεί, περιμένοντας. Μετανάστες πλανόδιοι μικροέμποροι, πωλούσαν μάσκες κατεδαφίσεων και προστατευτικά γυαλιά οικοδομών, μπουκάλια νερού και κεμπάπ. Και τότε λευκό θραύσματα μαρμάρου άρχισαν να πετούν στον αέρα -όχι, ως συνήθως, προς τα ΜΑΤ από τις ζώνες των ταραχοποιών (προβοκάτορες, πράκτορες της κυβέρνησης, φασίστες, αναρχικοί ή όλα τα παραπάνω, ανάλογα με τους οποίους μπορείτε να ακούσετε - (για την πιστότητα της μετάφρασης/απόδοσης: provocateurs, government agents, fascists, anarchists or all of the above), αλλά μεταξύ δύο ομάδων των διαδηλωτών, παρόμοια ντυμένη στα μαύρα, με την πλήρη μάσκα αερίου και πλήρη εξάρτυση. Μέχρι που τα ΜΑΤ άρχισαν να πετούν δακρυγόνα και μετέτρεψαν σε θάλαμο αερίων την πλατεία. Τους οδήγησαν όλους τότε έξω από την πλατεία. Όμως, οι άνθρωποι έμειναν στους δρόμους φωνάζοντας μέχρι αργά το βράδυ, ανάβοντας τους σωρούς των σκουπιδιών, για να διαλύσουν τις τοξικές χημικές ουσίες που αιωρούνταν στον αέρα για ώρες, γδέρνοντας το πίσω μέρος του λαιμού σου και συμπλήρωναν φέρνοντας στο στόμα τη γεύση του άγχους και του φόβου.

Ένας άνθρωπος πέθανε στην πλατεία εκείνη την ημέρα, προφανώς από καρδιακή προσβολή. Ένας 53χρονος άνεργος οικοδόμος, πατέρας δύο κοριτσιών. Δεν ήταν με κανένα τρόπο το πρώτο θύμα αυτής της καταστροφής. Υπάρχουν και οι αυτοκτονίες, οι άρρωστοι που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να πληρώσουν για τα φάρμακα που χρησιμοποιούν για την αγωγή τους. Υπάρχουν οι τοξικομανείς, των οποίων η ένταξη σε προγράμματα θεραπείας έχει σταματήσει. Υπάρχουν τα θύματα εγκλημάτων βίας .

Η βία τρέχει βαθιά τώρα στις φλέβες της πόλης, που εκκρίνεται από τον φόβο και την αδυναμία και την ανασφάλεια. Οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν σπάσει και η κοινωνία έχει καταρρεύσει υπό την πίεση της φτώχειας ενώ οι πολιτικοί αποτυγχάνουν εντελώς να κατανοήσουν την κατάσταση. Θα υπάρξουν περισσότερες ρωγμές μέσω των οποίων θα προκύψει το ξέσπασμα.

Ήταν αυτές οι συνθήκες, το πλαίσιο μέσα στο οποίο, ο Παπανδρέου πήγε στις Βρυξέλλες και επέστρεψε με τη συμφωνία για το 50 τοις εκατό "κούρεμα" (ή ελεγχόμενη αθέτηση πληρωμών - ελεγχόμενη χρεοκοπία) για το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα και ένα ακόμη πρόγραμμα διάσωσης, με περισσότερους "αστερίσκους και παραπομπές", για να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγματεύσεων μέχρι το τέλος του του έτους. Φραγμός στην πλήρη χρεοκοπία, το κούρεμα ήταν αναπόφευκτο και μπορεί να φέρει στην κυβέρνηση κάποια ανακούφιση, αλλά δεν θα είναι αρκετό για να κάνει το χρέος της Ελλάδας βιώσιμο, και επιπλέον θα πλήξει και τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν θα ανακουφίσει το δρακόντειο πρόγραμμα λιτότητας. Δεν θα αποκαταστήσει την κυριαρχία της χώρας, την εθνική της κυριαρχά. Αντίθετα: μιλώντας στα ελληνικά, μετά τη συνάντηση στις Βρυξέλλες, ο κ. Παπανδρέου παρουσίασε τη συμφωνία ως ένα βήμα μακριά από την εξάρτηση και τόνιζε το ότι "έσωσε" τη χώρα.

Μιλώντας στα γερμανικά για το Bundestag λίγες ημέρες νωρίτερα, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι τα προβλήματα στην Ελλάδα θα απαιτήσει «μόνιμη επιτήρηση."

Το γεγονός είναι ότι η Γερμανία και τα γερμανικά ταμπλόιντ συκοφαντώντας όλους τους Έλληνες πως φοροδιαφεύγουν, τους προκάλεσαν ιδιαίτερα. Στις 28 Οκτωβρίου η εθνική ημέρα στη μνήμη για την είσοδο στης Ελλάδας στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η στρατιωτική παρέλαση που γινόταν κατά το παρελθόν στη Θεσσαλονίκη, ακυρώθηκε επειδή δεκάδες χιλιάδες βγήκαν να διαδηλώσουν. Στις μαθητικές παρελάσεις σε πολλές πόλεις, οι παρελαύνοντες μαθητές έστρεψαν τα πρόσωπά τους μακριά από κυβερνητικούς αξιωματούχους και ύψωσαν τις γροθιές τυλιγμένο σε μαύρο μαντήλι. Οι μουσικοί παρέλασαν με κρεμασμένες μαύρες κορδέλες στα μουσικά τους όργανα. Ένα πανό στην πλατεία Συντάγματος διακήρυξε, Arbeit Macht Frei. Ο συμβολισμός των πράξεων αυτών είναι διπλά ισχυρό: ότι δεν είναι μόνο το σήμα κατατεθέν της κυβέρνησης ως προδότες και συνεργάτες του κατακτητή, αλλά ανακαλούν μνήμες από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου που διέλυσαν τη χώρα εκτός από την κατοχή, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες, αντιφρονούντων στην ύπαιθρο και εισάγοντας έτσι τριάντα έτη καταστολής.

Ίσως ήταν ότι η προσβολή που ώθησε τον Παπανδρέου να τα έχει ποντάρει όλα σε ένα δημοψήφισμα, το οποίο έρχεται πολύ αργά για να πετύχει οριδήποτε, αλλά επιπλέον αντίθετα εγκυμονεί κινδύνους.

Αυτός [ο Παπανδρέου] είναι ένας άνθρωπος που είδε τον εαυτό του, σαν το λευκό ιππότη της πολιτικής, σαν αυτόν που θα καθαρίσει το πελατειακό σύστημα και τη διαφθορά που προωθήθηκαν από τον πατέρα του και θα πετύχει τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Μπορεί κιόλας να σκέφτηκε, όταν κάλεσε στην ΕΕ και το ΔΝΤ, ότι θα τον βοηθήσουν να το πετύχει.

Έχοντας καλέσει ήδη τους θεούς, (τους δαίμονες του ΔΝΤ της ΕΕ και της ΕΚΤ) είναι πλέον ανίσχυρος να τους ελέγξει. Ούτε μπορεί να κουμαντάρει τους θνητούς του δικού του κόμματος και της δικής του κυβέρνησής, που είναι αποφασισμένη να προστατεύσει το σύστημα που τους εξέθρεψε.

Αντί για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έχει την προεδρία μιας κυβέρνησης που ασκεί βάναυση πολιτική "καμένης γης", συντρίβοντας την οικονομία της χώρας, φτωχοποιόντας τους ανθρώπους της, ανοίγοντας τις πύλες τις στις πιο βάρβαρες δυνάμεις καταστροφής, στο διεθνή χρηματοοικονομικό τομέα.

Τι νόημα έχει το δίλημμα που μπορεί να έθεσε στον ελληνικό λαό τώρα; Για να παραμείνουν στην Ευρώπη και να δέχονται περισσότερα χρόνια λιτότητας και εξάρτησης, ή την αθέτηση πληρωμων και να λάβουν τη μοίρα τους στα χέρια τους, να πάρουν τις πιθανότητές τους ως ένα χρεοκοπημένο κράτος των Βαλκανίων, αποκλεισμένο από τις χρηματοπιστωτικές αγορές;

Όπως ο Φραντς Κάφκα το έθεσε πριν από πολλά χρόνια, υπάρχει ελπίδα, αλλά όχι για εμάς.

πηγή: Jungle Report

Όταν θα πάρουν φωτιά οι ασπίδες

2011-10-14T04:45:00.001-07:00

Από την "Ελευθεροτυπία" 8/10/2011

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση,

μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ΄ τη Δύση πού;

.........................................

Εδώ; δεν θα ΄χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον
Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.

Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα,

για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ...

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου

αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας - ανοίγοντας

έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας...

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες· όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

*****

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.

Είμαι Ελληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο

δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα - δεν

αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.

Οχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός,

ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι

μαζί τους τα έφαγα.

Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν

πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά ΄ναι η ανομία και

δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα

αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.

Οχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.

Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.

Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ΄ τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο - τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα..

εξετάσεις Σεπτ. 2011

2011-10-01T10:00:00.001-07:00

Καλησπέρα σε όλους,

Μετά από την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου για λήξη της κατάληψης, την εβδομάδα 3/10-9/10 θα γίνουν οι εξετάσεις σύμφωνα με το πρόγραμμα που ήδη είχε ανακοινωθεί:

http://www.syros.aegean.gr/proptyhiakes-spoudes/programma-exetastikis-septemvriou-2011.aspx

Αύριο Κυριακή θα ανακοινωθεί η εξέταση πρόσθετων μαθημάτων την ίδια εβδομάδα.

Τα μαθήματα είναι προγραμματισμένα να αρχίσουν τη Δευτέρα 10/10.

Να είστε καλά,

Ι. Δαρζέντας

Big Johny

2011-09-24T10:43:00.001-07:00

Via: http://dpsd.tumblr.com/

ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ

2011-09-24T10:36:00.001-07:00

Λαύριο, 23/09/2011

Η Σύνοδος των Πρυτάνεων, μετά τηνπρώτη Διοικητική Πράξη εφαρμογής του Νόμου, διαπιστώνει τα αδιέξοδά του καιεπιβεβαιώνει την ομόθυμη στάση της για την προάσπιση του Δημόσιου και ΑυτοδιοικούμενουΠανεπιστημίου.

Η εξέλιξη της διαδικασίας για τηνεκλογή των νέων Διοικήσεων με εκλογικό σύστημα αγνώστου περιεχομένου, μεάδηλους κανόνες και με διορισμένες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, εφορευτικέςεπιτροπές, συνιστά θεσμική εκτροπή.

Τα εκβιαστικά διλήμματα που θέτει σεαπάντηση το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, προκαλούντην Πανεπιστημιακή Κοινότητα και κλιμακώνουν την ήδη υφιστάμενη ένταση. Οιεκβιασμοί και οι απειλές για διακοπή της δημόσιας χρηματοδότησης, για μηαπονομή πτυχίων, για απώλεια της εξεταστικής περιόδου και του εξαμήνουαποκαλύπτουν το βαθύ έλλειμμα ουσιαστικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Τα Ακαδημαϊκά Όργανα των Ιδρυμάτωνθα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που αφορούν στην απονομή των πτυχίων, τηνεξεταστική περίοδο και το εξάμηνο, στο πλαίσιο της αυτοτέλειάς τους και σύμφωναμε τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε Ιδρύματος.

Η ρητή κατάργηση του ΠανεπιστημιακούΑσύλου και η αφαίρεση των σχετικών αρμοδιοτήτων από τις Πρυτανικές Αρχές, δίνειέδαφος σε δυνάμεις και πρακτικές που απειλούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις καιτην Ακαδημαϊκή μας παράδοση.

Η Σύνοδος εκφράζει τη ριζική τηςαντίθεση σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο εργασιακής εφεδρείας ή απόλυσης προσωπικούτων Πανεπιστημίων, που ισοδυναμεί με αδυναμία λειτουργίας τους.

Την ώρα που η κοινωνία δοκιμάζεται καιη οικονομία της χώρας καταρρέει, τα Πανεπιστήμια αγωνίζονται για να μείνουνόρθια. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων καλεί τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,μέλη Δ.Ε.Π., φοιτητές και εργαζόμενους, να υπερβούν τις τεχνητές πολώσεις και μεσυμμετοχή, συνοχή και αλληλεγγύη να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη Ακαδημαϊκή καιΔιοικητική λειτουργία των Ιδρυμάτων.

Συνέχιση κατάληψης και δράσεις

2011-09-16T14:47:00.000-07:00

Μετά από ψηφοφορία της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου ΤΜΣΠΣ αποφασίστηκε η συνέχιση των κινητοποιήσεων ενάντια στο νόμο-πλαίσιο και της κατάληψης της σχολής με νέα γενική συνέλευση την Παρασκευή 23/09/2011. Οι ψήφοι ήταν ως εξής:

ΥΠΕΡ : 73
ΚΑΤΑ : 41
ΛΕΥΚΑ: 12

Για την καλύτερη οργάνωση των δράσεων αποφασίστηκε η δημιουργία ομάδων. Το πρόγραμμα συνάντησης των ομάδων για αύριο έχει ως εξής:

Ομάδα Καθαριότητας : 10:00
Σκούπα, μάπα ανά χείρας γιατί η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά

Ομάδα Ραδιοφώνου : 15:00 , Β12
Ενημέρωση και ψυχαγωγία

Ομάδα Κυλικείου : 16:00 , Κυλικείο
Επιτάχυνση του ανοίγματος και της ομαλής λειτουργίας του κυλικείου

Ομάδα Προώθησης και Επικοινωνίας : 17:00 , Αναγνωστήριο
Προώθηση blog, δημιουργία αφισών, παραγωγή ντοκυμαντέρ κλπ

Ομάδα Εκδηλώσεων : 18:00 , Αναγνωστήριο
Διοργάνωση ομιλιών, προβολών, διαλέξεων και πάρ' το διαμαρτυρίας

Ομάδα Κριτικής νομοπλαισίου : 18:00 , Β12
Παραγωγή μίας έκδοσης του νόμου με παράλληλα σχόλια σε κάθε άρθρο για την καλύτερη κατανόηση του

Ομάδα Οράματος : 19:00 , έξω από το εργαστήριο υπολογιστών
Καταγραφή του οράματος των μαθητών για τη λειτουργία του τμήματος και τη διάρθρωση του οδηγού σπουδών

Ομάδα Σ.ΠΑ.ΜΕ. (Συντονισμός πανεκπαιδευτικού μετώπου) : 20:00 , Β12
Οργάνωση και συντονισμός δράσεων με όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης

Τα στοιχεία των υπεύθυνων των ομάδων βρίσκονται αναρτημένα σε πίνακα ανακοινώσεων στον κατειλημμένο χώρο του 1ου γυμνασίου.

Καθημερινά στις 21:30 στο αμφιθέατρο θα πραγματοποιείται απολογισμός και συζήτηση σχετικά με της δράσεις της ημέρας και προγραμματισμός αυτών της επομένης.

Οι δράσεις είναι ανοικτές σε όλους και κρίνουμε τη συμμετοχή όλων απαραίτητη!

Ο Δημήτρης Κωτσάκης εξηγεί γιατί ο Νόμος Πλαίσιο καταργεί το Πανεπιστήμιο

2011-09-15T09:40:00.000-07:00

9 Σεπτεμβρίου 2011

Ανοιχτή επιστολή του Δημήτρη Κωτσάκη προς τα μέλη του φοιτητικού και διδακτικού- ερευνητικού σώματος του υπό κατάργηση Τμήματος Αρχιτεκτόνων Α.Π.Θ.

Έχω μπροστά μου ένα βιβλίο με τίτλο: Ο Νόμος στην Ελληνική Σκέψη, που το έχει γράψει η Jacqeline de Romily της Γαλλικής Ακαδημίας, και έχει εκδοθεί στην Αθήνα το 1995. Διαβάζω στη σελίδα 143 ότι «ο Δημοσθένης επιμένει στον κίνδυνο που συνιστούν οι κακοί νόμοι», στηρίζοντας τη θέση του στον Σόλωνα: στον λόγο του Κατά Τιμοκράτους, ο Δημοσθένης παραθέτει μια σύγκριση του Σόλωνα ο οποίος λέει ότι «η θέσπιση κακών νόμων είναι ένα έγκλημα ανάλογο με το έγκλημα των κιβδηλοποιών» και, μάλιστα, ότι «είναι μεγαλύτερο το αδίκημα της καταστροφής των νόμων παρά των χρημάτων» καθώς «πολλαί μεν εκ των πόλεων (…) εξ αιτίας τούτων (της καταστροφής των χρημάτων) δεν παθαίνουν τίποτε κακόν, καμία όμως πόλις δεν εσώθη ποτέ έως τώρα μεταχειρισθείσα νόμους κακούς και επιτρέπουσα να καταστρέφονται οι υπάρχοντες».
Και έχω μπροστά μου έναν νόμο με τίτλο: Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, που έχει ψηφιστεί από τη Βουλή των Ελλήνων στις 30 Αυγούστου 2011. Θεωρώντας ότι η «θέσπιση» αυτού του «κακού νόμου» είναι ένα «έγκλημα» —αυτή, και με αυτά τα λόγια, είναι η σκέψη μου για το πολιτικό προϊόν που έχω μπροστά μου— και δοκιμαζόμενος από την επίγνωση ότι το «έγκλημα» αυτό δεν επιτελείται μόνο με τη θέσπιση αλλά και με την εφαρμογή του νόμου, οφείλω, πριν πω οτιδήποτε άλλο, να απαντήσω στο ερώτημα ποιό είναι το «αδίκημα της καταστροφής» που συνιστά η νομοθετική αυτή ενέργεια.
Το 1988 τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, «με την ευκαιρία της ένατης εκατονταετηρίδας του παλαιότερου Πανεπιστημίου της Ευρώπης, τέσσερα χρόνια πριν από την οριστική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας» συνέταξαν τη Magna Charta «η οποία εκφράζει την επιθυμία των Πανεπιστημίων, όπως αποφασίστηκε ομόφωνα και ελεύθερα», με την οποία «διακηρύσσουν προς όλα τα κράτη και στη συνείδηση όλων των εθνών τις θεμελιώδεις αρχές που πρέπει, τώρα και πάντοτε, να στηρίζουν την αποστολή των Πανεπιστημίων». Τρεις θεμελιώδεις αρχές είναι: πρώτον, «τα Πανεπιστήμια είναι αυτόνομα ιδρύματα» στα οποία «η έρευνα και η διδασκαλία πρέπει να είναι ηθικά και πνευματικά ανεξάρτητη από κάθε πολιτειακή αρχή και οικονομική δύναμη»• δεύτερον, «η διδασκαλία και η έρευνα στα Πανεπιστήμια πρέπει να είναι αδιαίρετη»• τρίτον, «η ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία είναι θεμελιώδης αρχή της Πανεπιστημιακής ζωής και οι κυβερνήσεις και τα Πανεπιστήμια, στο μέτρο που εξαρτάται από αυτά, πρέπει να εξασφαλίζουν τον σεβασμό αυτής της θεμελιώδους αξίωσης». Ας συνθέσουμε τις τρεις αυτές αρχές σε μια με το όνομα: αυτονομία του Πανεπιστήμιου. Διακρίνοντας την έννοια του «δημόσιου» από την έννοια του «πολιτειακού» στην υπάρχου- σα θεσμική πραγματικότητα, βλέπουμε ότι η αρχή της αυτονομίας οδηγεί σε ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο (public, για να συνεννοούμαστε διεθνώς), που δεν είναι ούτε ιδιωτικό (private) ούτε πολιτειακό (state).
Η θεμελιώδης αρχή του Πανεπιστήμιου, η αυτονομία ως ανεξαρτησία από τις πολιτειακές αρχές και τις οικονομικές δυνάμεις που διασφαλίζει την ελευθερία στη γνώση, την έρευνα και τη διδασκαλία, εγγράφεται στο άρθρο 16 του Συντάγματος. Το άρθρο αυτό, αφού πρώτα, στην παράγραφο 1, ορίσει ότι «η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες» θέτει, στην παράγραφο 5, ως εγγύηση της ελευθερίας τις δύο μορφές ανεξαρτησίας που ορίζουν την αυτονομία του Πανεπιστήμιου: α) «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση»• β) «Τα ιδρύματα αυτά έχουν το δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από το Κράτος». Τα κρίσιμα σημεία είναι η «πληρότητα» της αυτοδιοίκησης (ανεξαρτησία από τις πολιτειακές αρχές) και το «δικαίωμα» της οικονομικής ενίσχυσης από την πολιτεία (ανεξαρτησία από τις οικονομικές δυνάμεις). Η συνταγματική κατοχύρωση της ανεξαρτησίας συμπληρώνεται με την παράγραφο 6, κατά την οποία το σύνολο του διδακτικού προσωπικού των Πανεπιστημίων «επιτελεί δημόσιο λειτούργημα», μια διάταξη που αποτελεί συνταγματική εγγύηση της προσωπικής ανεξαρτησίας, χωρίς την οποία η λειτουργική ανεξαρτησία δεν έχει νόημα.
Η αρχή της αυτονομίας του Πανεπιστήμιου ολοκληρώνεται νομοθετικά με το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο προστατεύει όχι μόνο τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και οποιονδήποτε, που δεν «τελεί σοβαρό αυτόφωρο έγκλημα», βρίσκεται στον δημόσιο χώρο του Πανεπιστήμιου με τη συναίνεση των αρμόδιων πανεπιστημιακών οργάνων. Και δεν τον προστατεύει ως υποκείμενο στην ελεύθερη πανεπιστημιακή έρευνα και διδασκαλία, αλλά ως πολίτη στην ελεύθερη συνάντησή του με άλλους στον δημόσιο χώρο. Το πανεπιστημιακό άσυλο, όπως και το άσυλο της κατοικίας, θέτουν όρια στην εντεταλμένη από την εκτελεστική πολιτειακή εξουσία δράση της δημόσιας δύναμης —δύο όρια αναγκαία για την ύπαρξη της ηθικής και πνευματικής ελευθερίας του προσώπου: ένα όριο στον προσωπικό χώρο (το άσυλο της κατοικίας), όπου ο άνθρωπος συγκροτείται σε ελεύθερο πρόσωπο• και ένα όριο στον δημόσιο χώρο (το πανεπιστημιακό άσυλο), όπου ο κάθε άνθρωπος ασκεί στη συνάντησή του με κάθε άλλον την ελευθερία του ως πρόσωπο. Τα δύο αυτά όρια στη δημόσια δύναμη της πολιτειακής εξουσίας, το όριο στον προσωπικό και το όριο στον δημόσιο χώρο, είναι ιστορικές παρακαταθήκες της δημοκρατίας.
Το μορφωτικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 και το κοινωνικό φοιτητικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιό του, πρόσθεσαν μια εξαιρετικά σημαντική διάσταση στην πανεπιστημιακή ελευθερία. Ολοκλήρωσαν την ελευθερία της διδασκαλίας στην ελευθερία των σπουδών, συγκροτώντας μια ενιαία ελευθερία της μόρφωσης, επεκτείνοντας το αδιαίρετο διδασκαλίας και έρευνας στο αδιαίρετο σπουδών και έρευνας. Και το ίδιο κίνημα ανέτρεψε, από τη δική του πλευρά, τον παραδεδομένο «ακαδημαϊκό» χαρακτήρα της πανεπιστημιακής ελευθερίας —της ελευθερίας στον «γυάλινο πύργο» της «καθαρής» αλήθειας. Την κατέστησε ελευθερία στον πραγματικό κόσμο της αλήθειας, της πρακτικής και θεωρητικής αλήθειας στην ενότητά τους, όπου το ήθος είναι αναπόσπαστο από τη γνώση, και η ελευθερία δεν μπορεί να είναι πνευματική αν δεν είναι ηθική και, κατ’ επέκταση στην υπάρχουσα κοινωνία, πολιτική.
Σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή της ελευθερίας, ολοκληρωμένη σήμερα ως προς τη σχέση φοιτητών-διδασκόντων, το Πανεπιστήμιο δεν είναι επιχείρηση παροχής εκπαιδευτικών και ερευνητικών υπηρεσιών• και δεν είναι πολιτειακό όργανο ιδεολογικής κυριαρχίας. Υπάρχουν επιχειρήσεις εκπαίδευσης και έρευνας, και οι επιχειρήσεις αυτές είναι πολιτειακές ή ιδιωτικές• και υπάρχουν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας, κοσμικά και θρησκευτικά• αλλά αυτές οι επιχειρήσεις και αυτά τα όργανα δεν είναι Πανεπιστήμια. Το Πανεπιστήμιο είναι τόπος ελεύθερης και ισότιμης συνάντησης φοιτητών και διδασκόντων σε διακεκριμένα πεδία γνώσης —τα Τμήματα, τις μονάδες συγκρότησης του Πανεπιστήμιου σε κοινωνικό σώμα. Στους πανεπιστημιακούς το- πους, οι φοιτητές δεν «μαθαίνουν να κάνουν» κατ’ εντολή πράγματα, όπως γίνεται στους τόπους κατάρτισης, τους τόπους εμφύτευσης εκτελεστικών δεξιοτήτων• αλλά «μαθαίνουν να μαθαίνουν» ελεύθερες πράξεις, όπως αρμόζει στους τόπους παιδείας, τους τόπους γέννησης δημιουργικών ικανοτήτων.
Όλα όσα είναι το Πανεπιστήμιο καταστρέφονται, ένα προς ένα, με τον «νόμο» που έχω μπροστά μου —από εδώ και πέρα ο όρος θα είναι σε εισαγωγικά. Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα ποιο είναι το «αδίκημα της καταστροφής» που συνιστά η εν λόγω «εγκληματική» νομοθετική ενέργεια. Τα ιδρύματα που περιγράφει ο «νόμος» δεν είναι Πανεπιστήμια. Είναι πολιτειακές επιχειρήσεις που λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σε δύο διακεκριμένους χώρους της ευρωπαϊκής αγοράς. Πρώτος, προϊόν της Γενικής Συνθήκης για το Εμπόριο των Υπηρεσιών, είναι ο Ευρωπαϊκός Χώρος Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (European Space of Higher Education). Ο χώρος αυτός είναι η μέσω της διαδικασίας της Μπολόνια συγκροτούμενη ευρωπαϊκή αγορά τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Η μετάφραση «Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης», σκόπιμη βεβαίως, είναι ανακριβής δεδομένου ότι ο χώρος περιέχει το σύνολο των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και όχι μόνο τα «Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα». Ακολουθεί ο ανεξάρτητος από την εκπαίδευση Ευρωπαϊκός Χώρος Έρευνας (European Research Area), ένας χώρος παραγωγής «καινοτομίας» για την ανάπτυξη της «ανταγωνιστικότητας» των επιχειρήσεων.
Για την καταστροφή του Πανεπιστήμιου από τον «νόμο» σημειώνω ενδεικτικά τα ακόλουθα:
Το άρθρο 3 καταργεί το άσυλο.
Τα άρθρα 5 και 6 του «κανονιστικού πλαισίου» καταστρέφουν τις θεσμικές εγγυήσεις προσωπικής ανεξαρτησίας του διδακτικού προσωπικού που συνδέονται με το ότι επιτελεί δημόσιο λειτούργημα.
Τα άρθρα 8 και 9, που ορίζουν τα όργανα του ιδρύματος και των σχολών που το απαρτίζουν, σε συνδυασμό με τη δέσμη των άρθρων 64-75 του κεφαλαίου που ορίζει τη συγκροτούμενη και εποπτευόμενη από το Υπουργείο «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας» του επιτελούμενου στο ίδρυμα έργου, εξαλείφουν κάθε πιθανό ίχνος θεσμικών εγγυήσεων ανεξαρτησίας, εγκαθιστώντας συστηματικά, με κάθε λεπτομέρεια, και σε απόλυτη αντίθεση με την αρχή της αυτονομίας του Πανεπιστήμιου, τον έλεγχο του ιδρύματος από τις «πολιτειακές αρχές» και τις «οικονομικές δυνάμεις». Και καταστρέφουν κάθε δυνατή συλλογικότητα, αναγκαία για την ύπαρξη της ελευθερίας, συγκροτώντας μια αναγκαία για την πληρότητα του πολιτειακού και επιχειρηματικού ελέγχου αυστηρή κανονιστική, διοικητική και πειθαρχική ιεραρχία του ιδρύματος. Η αντίθεση των δύο «πληροτήτων» είναι σε πλήρη ανάπτυξη: η πληρότητα της αυτοδιοίκησης του Συντάγματος και η πληρότητα της ετεροδιοίκησης του «νόμου».
Το άρθρο 58, προς αποφυγή κάθε παρέκβασης από την αρχή των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας του πολιτειακού εκπαιδευτικού-ερευνητικού ιδρύματος, προβλέπει ένα «νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με τη μορφή ανώνυμης εταιρείας», η οποία θα διαχειρίζεται όχι μόνο την «περιουσία» του ιδρύματος αλλά και τα «κονδύλια έρευνας». Η απόσπαση της έρευνας από τη διδασκαλία και η ιδιωτική διαχείρισή της είναι καθοριστική. Ανατρέπει τη δεύτερη από τις τρεις αξιώσεις, που συγκροτούν την αρχή της αυτονομίας του Πανεπιστήμιου: «η διδασκαλία και η έρευνα στα Πανεπιστήμια πρέπει να είναι αδιαίρετη». Ενώ η τρίτη αξίωση, «οι κυβερνήσεις και τα Πανεπιστήμια πρέπει να εξασφαλίζουν τον σεβασμό της ελευθερίας στην έρευνα και τη διδασκαλία», αντιστρέφεται ως προς την έρευνα, ανατρέποντας την πρώτη αξίωση: την «ηθική και πνευματική ανεξαρτησία» του διδάσκοντα-ερευνητή. Ό, τι είναι ελεύθερο, κατά το άρθρο 58, είναι η αγορά των υπηρεσιών έρευνας, όχι το ήθος και το πνεύμα του ερευνητή. Και για να είναι ελεύθερη η αγορά, πρέπει το ήθος και το πνεύμα να υποτάσσονται στις πολιτειακά ελεγχόμενες απαιτήσεις της. Το τελευταίο το έχουν αναλάβει τα άρθρα 64-75, όπως είδαμε.
Το άρθρο 7, στο πλαίσιο των παραπάνω, καταργεί το Τμήμα. Παρένθεση: ο όρος «τμήμα», όμως, διατηρείται στο άρθρο αυτό, για να μπορεί η Υπουργός να προσθέτει στα «έξι ψέματα» που ισχυρίστηκε τις προάλλες ότι λένε οι αντίπαλοι του «νόμου» και ένα έβδομο, ότι καταργείται το Τμήμα.
Ας δούμε, σε τι αντιστοιχεί ο όρος «τμήμα». Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 7, «Κάθε ίδρυμα αποτελείται από σχολές, οι οποίες αποτελούν τις βασικές διοικητικές και ακαδημαϊκές μονάδες του». Οι σχολές είναι δύο επιπέδων: σχολές «προπτυχιακών σπουδών» και σχολές «μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών». Η εσωτερική στο δεύτερο επίπεδο διάκριση, διαρθρώνει, κατά το άρθρο 30, τις σπουδές σε τρεις κύκλους: προπτυχιακές, μεταπτυχιακές και διδακτορικές. Ενώ παράλληλα με τον τριετή κατ’ ελάχιστο «πρώτο κύκλο σπουδών», ο οποίος απονέμει «τίτλο σπουδών», η σχολή προπτυχιακών σπουδών μπορεί να οργανώσει έναν διετή κατά μέγιστο «σύντομο κύκλο σπουδών», που απονέμει «πιστοποιητικό κατάρτισης». Οι σχολές των δύο επιπέδων, οργανώνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο προγράμματα τεσσάρων επιπέδων «επαγγελματικών προσόντων», σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Προσόντων». Πρώτο είναι το επίπεδο προσόντων «short cycle» σύμφωνα με τις επιταγές της Μπολόνια (το 5ο στη ιεραρχία των 8 επιπέδων που αρχίζει με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση). Αυτό είναι το επίπεδο εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακολουθούν τα τρία «ανώτερα» επίπεδα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό. Τα προγράμματα σε κάθε ένα από τα τέσσερα προηγούμενα επίπεδα, εισαγωγικό («σύντομο»), προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό, οργανώνονται από την ελεγχόμενη από το Υπουργείο ιεραρχική ηγεσία των ιδρυμάτων, όπως την είδαμε παραπάνω. Χαρακτηριστικές είναι οι εξής δύο διατάξεις. Πρώτον, τα προγράμματα σπουδών «οργανώνονται ή καταργούνται» με απόφαση του πρύτανη, ύστερα από εισήγηση της κοσμητείας, γνώμη της Συγκλήτου και έγκριση του Συμβουλίου (άρ.7, παρ. 1). Δεύτερον, τα προγράμματα ελέγχονται από το Υπουργείο μέσω της συγκροτούμενης και εποπτευόμενης από αυτό «Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας»• και ελέγχονται εκβιαστικά, πρέπει να σημειωθεί: «Αν εκδοθεί αρνητική απόφαση πιστοποίησης» ο Υπουργός «μπορεί με απόφασή του, να περιορίσει τη χρηματοδότηση του ιδρύματος και την εισαγωγή νέων φοιτητών στο πρόγραμμα σπουδών» (άρ. 71, παρ. 5).
Το «τμήμα» λοιπόν, για να φτάσουμε στον ανατρεπτικό της ιστορικής του έννοιας όρο, αποτελείται από καθηγητές που έχουν εντολή διδασκαλίας σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, επιλεγμένους από την ιεραρχία του ιδρύματος, που σύμφωνα με τα προηγούμενα συγκροτεί το πρόγραμμα• όχι όλους τους διδάσκοντες του προγράμματος, μόνο το επιλεγμένο μέρος των καθηγητών του, το οποίο «καθορίζεται στον Οργανισμό» του ιδρύματος (άρ. 10, παρ.5)• και, φυσικά, μόνο καθηγητές, όχι και φοιτητές: «Η συνέλευση του τμήματος αποτελείται από καθηγητές που διδάσκουν στο οικείο πρόγραμμα σπουδών»—τελεία. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω: καθηγητές που συνεδριάζουν σε χώρο της Σχολής που έχει την ευθύνη του προγράμματος, με τις οδηγίες του «διευθυντή του τμήματος», την επίβλεψη του κοσμήτορα και την υψηλή εποπτεία του πρύτανη, υπό την προστασία της δημόσιας δύναμης σε περιπτώσεις διασάλευσης της ακαδημαϊκής τάξης.
Καταληκτική παρατήρηση. Τα προγράμματα σπουδών και τα συνακόλουθα «τμήματα» των καθηγητών, σε καθένα από τα τέσσερα επίπεδά τους, επανεξετάζονται προς «(ανα)διοργάνωση ή κατάργηση» περιοδικά, σε διαστήματα που δεν υπερβαίνουν τους χρόνους ολοκλήρωσης και «αξιολόγησής» τους παρά μόνο όσο χρειάζεται για να ανταποκρίνονται στη διττή μεταβολή των απαιτήσεων της αγοράς: των απαιτήσεων που επιβάλλει η διαρκώς μεταβαλλόμενη «ευέλικτη ειδίκευση», από την πλευρά της ανταγωνιστικότητας των ικανοτήτων εργασίας• και των συμπληρωματικών απαιτήσεων που επιβάλλει η καταναγκαστική «καινοτομία», από την πλευρά της ανταγωνιστικότητας των κεφαλαίων. Ποιά είναι η διάρκεια των διαστημάτων αυτών; Ας πούμε συμβολικά πέντε έτη, σε αντιστοιχία με την «πενταετή θητεία» των πρυτάνεων. Στην πραγματικότητα, είναι η περιορισμένη από τον αγοραίο ανταγωνισμό διάρκεια ζωής των εμφυτευόμενων, εν είδη λογισμικού, δεξιοτήτων.
Αυτό, λοιπόν, ενδεικτικά και συνοπτικά, είναι το «αδίκημα της καταστροφής» της ηθικής και πνευματικής ελευθερίας της γνώσης, που διαπράττει η θέσπιση και η εφαρμογή του «νόμου». Οφείλω, τώρα, μια απάντηση στο ερώτημα τι κάνει το αυτόνομο Πανεπιστήμιο σήμερα —με δεδομένες τις απαιτήσεις της αγοράς— όταν η ελευθερία στην οποία θεμελιώνεται η αυτονομία του δεν είναι μια ακαδημαϊκή ελευθερία στον «γυάλινο πύργο» της «καθαρής» αλήθειας, όπως έλεγα πριν, αλλά η ελευθερία στον πραγματικό κόσμο της αλήθειας —μιας αλήθειας θεωρητικής και πρακτικής συνάμα.
Θα περιοριστώ στην απάντηση που αντιστοιχεί στο Τμήμα, τη μονάδα συγκρότησης του αυτόνομου Πανεπιστήμιου ως τόπο ηθικής και πνευματικής ελευθερίας. Δύο είναι οι όροι της ελευθερίας αυτής. Θεμελιώδης αρχή: ελεύθερη συνάντηση φοιτητών και διδασκόντων, αμοιβαίος σεβασμός των ελευθεριών διδασκαλίας και σπουδών, σύνθεσή τους στην ελευθερία της μόρφωσης. Οργανωτικός όρος: σύνθεση σπουδών, διδασκαλίας και έρευνας στο πρόγραμμα σπουδών. Στο περιβάλλον των τριών κύκλων σπουδών, ο οργανωτικός όρος έχει τη μορφή της ενότητας «προπτυχιακών» και «μεταπτυχιακών» σπουδών• καθώς, στο περιβάλλον αυτό, η ερευνητική εργασία των φοιτητών αρχίζει με τις «μεταπτυχιακές» σπουδές.
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η Ένωση των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, που το μόνο για το οποίο δεν θα μπορούσε κανείς να την κατηγορήσει είναι η αδιαφορία της για τις απαιτήσεις της αγοράς, στο «μήνυμα» που απέστειλε «προς τις κυβερνήσεις και την κοινωνία» από τη Σύνοδο της Σαλαμάνκα το 2001, δηλώνει ότι «ένα Πανεπιστήμιο μπορεί να αποφασίσει να οργανώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών που οδηγεί κατευθείαν σε δίπλωμα μεταπτυχιακών σπουδών». Δεν θα επιχειρήσω εδώ να ερμηνεύσω τη συμβιβαστική αυτή κίνηση διασφάλισης της δυνατότητας ολοκλήρωσης των σπουδών σε ένα ενιαίο πρόγραμμα. Δεν θα αποφύγω όμως την παρατήρηση ότι αποτελεί έμπρακτη αναγνώριση της δυνατότητας κατά- στροφής, που επιφυλάσσουν οι απαιτήσεις της αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών στα «μεγάλα» Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια —αυτά που έχουν τη δυνατότητα να θέτουν όρια στις απαιτήσεις.
Η απάντηση, λοιπόν, στο ερώτημα τι κάνει, σήμερα, το αυτόνομο Πανεπιστήμιο στην κατά Τμήμα λειτουργία του είναι: διασφαλίζει την ελεύθερη συνάντηση φοιτητών και διδασκόντων στη συγκρότηση και πραγμάτωση ολοκληρωμένων προγραμμάτων σπουδών, με βάση τις ακόλουθες αρχές για τη δυνατότητα, την οργάνωση, και το περιεχόμενο της μόρφωσης.
Ως προς τη δυνατότητα της μόρφωσης, η αρχή είναι: δωρεάν παιδεία. Τι σημαίνει, όμως, εδώ το «δωρεάν»; Δεν σημαίνει ότι η δυνατότητα της μόρφωσης επεκτείνεται από όσους έχουν σε όσους δεν έχουν τα μέσα να την αγοράσουν. Αν αυτό ήταν το νόημά της, τότε η μόρφωση θα έπρεπε να είναι δωρεάν μόνο για τους άπορους. Σημαίνει ότι η ελεύθερη μόρφωση δεν αγοράζεται. Αυτό δίνει μια άλλη οπτική στο κατά το άρθρο 16 «δικαίωμα» των Πανεπιστημίων να ενισχύονται από το κράτος. Το δικαίωμα αυτό δεν κατοχυρώνει μόνο την ανεξαρτησία του Πανεπιστήμιου από τις οικονομικές δυνάμεις. Παράλληλα με αυτήν και πέρα από αυτήν, κατοχυρώνει τη μη αγοραία, ως προς την αρχή της, ελευθερία της μόρφωσης.
Ως προς την οργάνωση της μόρφωσης, η αρχή είναι: σε αντιπαράθεση με τη διάκριση, η ενότητα του «εισαγωγικού», «προπτυχιακού» και «μεταπτυχιακού» κύκλου σπουδών σε ένα ενιαίο πρόγραμμα ολοκληρωμένων σπουδών «μεταπτυχιακού» επιπέδου• και άμεση πρόσβαση, σε κάθε κάτοχο διπλώματος ολοκληρωμένων σπουδών, στη διαδικασία εκπόνησης διδακτορικής διατριβής. Έπειτα από όσα έχουν ειπωθεί, είναι φανερό ότι η αρχή αυτή είναι η οργανωτική προϋπόθεση της ελευθερίας της μόρφωσης ως ενότητας σπουδών, διδασκαλίας και έρευνας.
Ως προς το περιεχόμενο της μόρφωσης, που θέτει η διαρκώς μεταβαλλόμενη «ευέλικτη ειδίκευση» των ικανοτήτων, η αρχή είναι: το ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών είναι ένα πρόγραμμα της μέγιστης δυνατής σύνθεσης επαγγελματικών ικανοτήτων, με τη μορφωτική προσέγγιση του «μαθαίνω να μαθαίνω». Το κατ’ αυτόν τον τρόπο ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών, απαντάει διττά στην έως το όριο της καταστροφής αγοραία αποδόμηση των ικανοτήτων και διάχυση των παραγόμενων, με βάση το «μαθαίνω να κάνω», δεξιοτήτων. Κατ’ αρχάς είναι όρος επιβίωσης, καθώς καθιστά δυνατή την αυτοτελή κίνηση στο χάος των διαρκώς μεταβαλλόμενων δεξιοτήτων. Η «δια βίου μάθηση», στο χάος αυτό (άρθρο 12 του «νόμου»), δεν είναι, βέβαια, το «γηράσκω αεί διδασκόμενος», για να γυρίσουμε στον Σόλωνα και την (ειρωνική) παράθεσή του από τους εισηγητές του «νόμου». Είναι η δια βίου εξάρτηση από τις επιχειρήσεις εγκατάστασης πνευματικού λογισμού. Από αυτήν, ακριβώς, την εξάρτηση απαλλάσσουν τα ολοκληρωμένα προγράμματα σπουδών, και η ανάπτυξη, στη συνέχειά τους, δικτύων επαγγελματικής ενημέρωσης. Και στη βάση της επιβίωσης που καθιστούν δυνατή, τα ολοκληρωμένα προγράμματα σπουδών προσφέρουν την απαιτούμενη γνώση για μια έμπρακτη κριτική στο υφιστάμενο καθεστώς της κλιμακούμενης απαιδευσίας.
Το παράδειγμα των αρχιτεκτονικών σπουδών είναι χαρακτηριστικό ως προς τις αγοραίες απαιτήσεις ικανοτήτων, την πολιτειακή τους κωδικοποίηση και την απόκριση σε αυτά των πολιτειακών ή ιδιωτικών ιδρυμάτων αφενός, και του δημόσιου Πανεπιστήμιου, ως αυτόνομου κοινωνικού Πανεπιστήμιου, αφετέρου. Η Οδηγία Νο. R (80) 16 / 1980, του Συμβουλίου της Ευρώπης, για τις «αρχές σχετικά με την εξειδικευμένη κατάρτιση των αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων, πολιτικών μηχανικών και σχεδιαστών τοπίου», ορίζει στο γνωστικό πεδίο της αρχιτεκτονικής 4 επαγγελματικές ειδικότητες, η μία μόνο από τις οποίες, περιορίζοντας την ιστορική έννοια του όρου, έχει το όνομα αρχιτεκτονική. Οι ειδικότητες αυτές είναι: αρχιτεκτονική, πολεοδομία, σχεδιασμός τοπίου και διατήρηση της αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής κληρονομιάς. Μετά είκοσι έτη, στις επί του θέματος συζητήσεις των ετήσιων συναντήσεων των Ευρωπαϊκών Σχολών Αρχιτεκτονικής, είχα ήδη καταγράψει την ύψωση του αριθμού αυτού στο τετράγωνο. Δεν είναι σχήμα λόγου, οι καταγεγραμμένες στην αγορά στοιχειώδεις απαιτήσεις προσόντων στον ευρύτερο επαγγελματικό χώρο των 4 ειδικοτήτων της οδηγίας έφταναν σχεδόν τις 16, καθώς η αρχιτεκτονική, με την περιορισμένη έννοια του όρου, διακρινόταν σε σχεδιασμό εσωτερικών χώρων, αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και αστικό σχεδιασμό• η πολεοδομία διακρινόταν, σε πολεοδομικό σχεδιασμό και χωροταξία, κ.ο.κ. για κάθε ειδικότητα, ενώ αναπτύσσονταν απαιτήσεις διακεκριμένων επαγγελματικών προσόντων στον χώρο των διασπώμενων ειδικοτήτων που αντιστοιχούν στις επιχειρήσεις μελετών, έρευνας, εκπαίδευσης και οργάνωσης της αγοράς (επαγγελματική κριτική και επιμέλεια εκδόσεων-εκθέσεων). Στο πλαίσιο αυτό, τα πολιτειακά και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα εντέλλονται να διαμορφώσουν τους τέσσερις κύκλους σπουδών κατά έναν τρόπο όπως ο ακόλουθος. Ο εισαγωγικός κύκλος, με ένα ενιαίο πρόγραμμα, μπορεί να καλύπτει το γνωστικό πεδίο της οδηγίας του 1980, διευρυμένο ώστε να εξαντλεί τις ειδικότητες μιας σχολής «μηχανικών του χώρου», ή ένα μέρος του πεδίου αυτού, όπως το ευρύτερο πεδίο της αρχιτεκτονικής που είδαμε πριν. Ο προπτυχιακός κύκλος πρέπει να καλύπτει, με διαφορετικά προγράμματα, τις περιοδικά μεταβαλλόμενες, περιοχές του προηγούμενου γνωστικού πεδίου, καθένα από τα οποία προετοιμάζει την απόκτηση επαγγελματικού τίτλου σε μία εξειδικευμένη δεξιότητα στη γνωστική περιοχή του κάθε προγράμματος. Ο μετα- πτυχιακός κύκλος, συγκροτώντας τα αντίστοιχα προγράμματα, πρέπει να οδηγεί στην απόκτηση επαγγελματικού τίτλου πιστοποίησης μιας εξειδικευμένης δεξιότητας. Ενώ ο καταληκτικός, διδακτορικός κύκλος θα οδηγεί στον τίτλο του ερευνητή ενός θέματος στη γνωστική περιοχή της πιστοποιημένης δεξιότητας.
Τι απαντάει το δημόσιο Πανεπιστήμιο, ως αυτόνομο κοινωνικό Πανεπιστήμιο, σε όλα αυτά; Ένα πρόγραμμα σπουδών «μεταπτυχιακού», όσο θα υπάρχουν οι διακρίσεις, επιπέδου με ενσωματωμένες τις «προπτυχιακές» σπουδές σε μια ενιαία εκπαιδευτική διαδικασία, το οποίο διασφαλίζει: πρόσβαση στο ολοκληρωμένο επάγγελμα του αρχιτέκτονα, που καλύπτει και τις 4 ειδικότητες της Οδηγίας του 1980• και άμεση πρόσβαση στη διαδικασία εκπόνησης διδακτορικής διατριβής στη θεωρία και τον σχεδιασμό (στη λεγόμενη «έρευνα σχεδιασμού») σε όλο το φάσμα των γνωστικών αντικειμένων του κατά τα παραπάνω ολοκληρωμένου επαγγέλματος του αρχιτέκτονα.
Μια ιστορική παρατήρηση πριν κλείσω, την οποία επαναλαμβάνω συστηματικά τόσα χρόνια τώρα κάθε φορά που ανοίγει το θέμα. Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τις δυτικοευρωπαϊκές είναι ότι: εκεί, η κοινωνική μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων άρχισε τη δεκαετία του 1960 και η νεοφιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση τη δεκαετία του 1980• εξ ου και η ώριμη απόκριση των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων με τη διακήρυξη του 1988• ενώ εδώ, η μεταρρύθμιση και η αντιμεταρρύθμιση έγιναν μαζί τη δεκαετία του 1980. Ο νόμος 1268 του 1982 εγκαθιστούσε τον ακόλουθο σχιζοειδή διπλό δεσμό. Μεταρρυθμιστική εντολή πλαισίου: κατάργηση του θεσμού της έδρας και εισαγωγή των αρχών της κοινωνικής δημοκρατίας σε ένα Πανεπιστήμιο που αποτελεί αυτόνομη αρχή με δημόσιο χαρακτήρα. Αντιμεταρρυθμιστική εντολή περιεχομένου: Κρατικοποίηση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και λειτουργία του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Συγκέντρωση της πανεπιστημιακής διοίκησης μέσω της «Εθνικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Επιστημών» (ΕΑΓΕ), η οποία εισηγείται τους τίτλους σπουδών και τα περιεχόμενα των πανεπιστημιακών προγραμμάτων, ορίζει τα «αντικειμενικά κριτήρια» της διδασκαλίας και της έρευνας και «διασφαλίζει την αξιολόγηση» προγραμμάτων και προσωπικού. Υπαγωγή της συγκεντρωμένης πανεπιστημιακής διοίκησης στην εκτελεστική κρατική εξουσία μέσω του Εθνικού Συμβούλιου Ανώτατης Παιδείας (ΕΣΑΠ), το οποίο καθορίζει τις κατευθύνσεις των πανεπιστημιακών προγραμμάτων με βάση το «αναπτυξιακό πρόγραμμα της κυβέρνησης». Ένταξη της κυβερνητικά ρυθμιζόμενης πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και έρευνας στην ελεύθερη αγορά των εκπαιδευτικών και ερευνητικών υπηρεσιών.
Ο διπλός δεσμός λύθηκε με το να μην εφαρμοστεί καμιά από τις διατάξεις της αντιμεταρρυθμιστικής εντολής. Δεν έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ότι την τυπική κατάργηση του Ν. 815 ακολούθησε η ουσιαστική κατάργηση των αντιμεταρρυθμιστικών διατάξεων του Ν. 1268. Έκτοτε δεν υπήρξε κυβέρνηση που να μην επιδιώξει, ανεπιτυχώς έως τώρα, την πραγμάτωση της αντιμεταρρύθμισης. Κορυφαία υπήρξε η αποτυχία της προσπάθειας στο συνταγματικό επίπεδο το 2006-7. Και το πλήρωμα του χρόνου ήρθε τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη αντιμεταρρυθμιστική κίνηση. Αλλά αυτό δεν είναι «ώριμο», είναι «σάπιο» φρούτο. Γιατί τριάντα χρόνια μετά την αγοραία προσβολή της πανεπιστημιακής ελευθερίας, στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης έχει εδραιωθεί η αξία της διακήρυξης του 1988.
Η «θέσπιση» του «κακού νόμου» που έχουμε μπροστά μας, λοιπόν, είναι ένα «έγκλημα» κατά του Πανεπιστήμιου, το «αδίκημα της καταστροφής» της ηθικής και πνευματικής ελευθερίας της γνώσης. Και δοκιμαζόμενος από την επίγνωση ότι το «έγκλημα» αυτό δεν επιτελείται μόνο με τη θέσπιση αλλά και με την εφαρμογή του «νόμου», οφείλω, κλείνοντας, να πω αυτό που όλοι ξέρουμε. Η τήρηση των θεμελιωδών αρχών της ελευθερίας της γνώσης στο Πανεπιστήμιο επαφίεται στο ήθος και το πνεύμα των πανεπιστημιακών δασκάλων και φοιτητών.

Ψήφισμα Φ.Σ.

2011-09-08T04:25:00.000-07:00

ΌΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και ενάμιση χρόνο ζούμε την μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα και στις κατακτήσεις της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας. Η Kυβέρνηση εκμεταλλευόμενη την κρίση υλοποιεί ένα ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα με μοναδικό κριτήριο τη διασφάλιση της κερδοφορίας και των προνομίων του κεφαλαίου. Διάλυση των εργασιακών σχέσεων, μισθοί των 500 ευρώ για τους νέους εργαζόμενους, απελευθέρωση απολύσεων, γενίκευση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, επίθεση στις συλλογικές συμβάσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις και επίθεση σε κάθε κοινωνική υπηρεσία.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο νέος νόμος πλαίσιο αποτελεί φυσική συνέχεια της εκπαιδευτικής πολιτικής που χρόνια προσπαθούν να υλοποιήσουν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Στόχος της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι η παραγωγή ενός νέου ευέλικτου και πειθαρχημένου εργατικού δυναμικού και η μετατροπή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε κέντρο καταρτισης στην υπηρεσία των επιχειρήσεων.

Η έρευνα και η εκπαίδευση θα καθορίζεται, όχι από τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά από την ανάγκη της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Ακριβώς για αυτό το λόγο στο νέο πανεπιστήμιο δεν υπάρχει χώρος για δημοκρατία και καταργούν κάθε δημοκρατική διαδικασία στο εσωτερικό των σχολών και μαζί με αυτές το άσυλο, για να μπορούν να καταστείλουν τους αγώνες των φοιτητών.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Βρισκόμαστε λίγους μήνες μετά από τις 40 μέρες των πλατειών, όπου η κοινωνία αναμετρήθηκε σκληρά μέσα σε συλλογικές διαδικασίες ενάντια στην αυταρχική συμμαχία κυβέρνησης-τρόικας. Σε μία περίοδο που ο κοινωνικός αναβρασμός το επόμενο διάστημα προβλέπεται έντονος, με τις πλατείες να φουντώνουν και πάλι και με πολλούς εργασιακούς κλάδους να έχουν την πρόθεση να συνεχίσουν τις επιτυχημένες κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος και να καλούν σε κινητοποιήσεις και απεργίες, το Υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση επέλεξε να ανοίξει πόλεμο και να συγκρουστεί ανοιχτά με τη νεολαία ψηφίζοντας μέσα στο καλοκαίρι το νόμο.

Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος δεν μπορεί να είναι άλλη από αγώνας διαρκείας μέχρι την ανατροπή του νόμου. Σήμερα όμως περισσότερο από ποτέ κάθε επιμέρους αγώνες, αποκτά κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει σε όλους ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω από την πολιτική της. Ανατροπή του νόμου χωρίς ανατροπή της κυβέρνησης δεν γίνεται. Με την κυβέρνηση που μας έχει ήδη γυρίσει πίσω 50 χρόνια, που θα εκτοξεύσει την ανεργία στο ένα εκατομμύριο δεν υπάρχει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης, το μόνο περιθώριο που υπάρχει είναι η ανατροπή.

Η ως τώρα εξελιξη των κινητοποιήσεων είναι πρωτόγνωρη για την εποχή αφού έχουν αποφασίσει αγωνιστικά πλαίσια και έχουν προχωρήσει σε κατάληψη 301 τμήματα σε όλη την χώρα με πολύ μαζικές γενικές συνελεύσεις. Το εκπαιδευτικο συλλαλητήριο στις 8/9 και η μεγάλη διαδήλωση στη ΔΕΘ θα αποτελέσουν σταθμό για την ανατροπή , όχι μόνο του Νόμου-Πλαίσιο αλλα και του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου που οδηγούν στην εξαθλίωση το σύνολο της κοινωνίας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

· Ανατροπή του Νόμου Διαμαντοπούλου και του συνόλου της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης

· Ανατροπή του μνημονίου, του προγράμματος σταθερότητας και των μέτρων που τα συνοδεύουν. Κάτω η κυβέρνηση, η πολιτική της, το μνημόνιο και κάθε επίδοξος διαχειριστής

· Άμεση απεμπλοκή της χώρας από την επιτήρηση ΕΕ και ΔΝΤ. Δεν θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση τους!

· Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, την Ασφάλιση. Ούτε ένα ευρώ για το χρέος και τους τραπεζίτες

· Καμία σκέψη για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο

· Όχι στην κατάργηση του ασύλου

· Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ

Ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης χωρίς ταξικούς, οικονομικούς κι εξεταστικούς φραγμούς.

Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Ισχυρά πτυχία, μοναδική προϋπόθεση για εύρεση δουλειάς

Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, συγκοινωνίες για όλους

Εκπαίδευση κι έρευνα για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας κι όχι της κερδοφορίας

Φοιτητικός Σύλλογος

Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων

Πανεπιστήμιο Αιγαίου Σύρος

Ο Nέος Νόμος Πλαίσιο

2011-09-07T10:57:00.000-07:00

Ο Νέος Νόμος-Πλαίσιο όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως(ΦΕΚ)

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Bw9HpWvK3vysMTlmMGEwNDItYTliZS00ZWUzLWEyN2YtODJhYTM2OGM4ZjI0&hl=en

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Shoplifters of the World Unite

2011-08-22T04:38:00.000-07:00

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ για το νόημα των ταραχών στη Bρετανία

Δημοσιευμένο στις 19/8/2011 στο London Review of Books

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει ένα κρίσιμο ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση ήταν διαφορετική. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται είναι ένα σημάδι ότι εκτυλίσσεται μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία. Όταν ο Ναπολέων έχασε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν ατυχία. Όταν έχασε ξανά στο Βατερλό, ήταν σαφές ότι ο χρόνος του τελείωσε. Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί μέσω καλύτερων κανόνων κλπ. Τώρα, που τα σημάδια των επαναλαμβανόμενων χρηματιστικών καταρρεύσεων συσσωρεύονται, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δομικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και να σφίξουμε το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα της μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, συνεχίζει το επιχείρημα, οι πλούσιοι δεν θα είχαν κανένα κίνητρο να επενδύσουν, λιγότερες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν και όλοι θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από τους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Τι πρέπει να κάνουν οι φτωχοί; Τι μπορούν να κάνουν;

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον ύποπτο πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη αναταραχή – αλλά τι είδους; Όπως και στους πυρπολισμούς αυτοκινήτων στα παρισινά banlieues το 2005, οι ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου [UK rioters] δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές διαδηλώσεις των φοιτητών το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες στράφηκαν επίσης στη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες με μαρξιστικούς όρους, ως μια στιγμή της ανάδυσης του επαναστατικού υποκειμένου. Ταιριάζουν πολύ καλύτερα στην εγελιανή έννοια του “όχλου”, εκείνων που βρίσκονται εκτός οργανωμένου κοινωνικού χώρου, που μπορούν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους μόνο μέσα από “παράλογα” ξεσπάσματα καταστροφικής βίας – αυτό που ο Χέγκελ αποκαλούσε “αφηρημένη αρνητικότητα”.

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για έναν εργάτη ύποπτο κλοπής: κάθε βράδυ, καθώς φεύγει από το εργοστάσιο, το καροτσάκι που σπρώχνει μπροστά του ελέγχεται προσεκτικά. Οι φρουροί δεν βρίσκουν τίποτα, είναι πάντα άδειο. Τελικά, η αλήθεια αποκαλύπτεται: αυτό που κλέβει ο εργάτης είναι τα ίδια τα καρότσια. Διέφευγε από τους φρουρούς η προφανής αλήθεια, όπως ακριβώς κι από τους σχολιαστές των ταραχών. Μας έλεγαν ότι η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σήμανε το τέλος της ιδεολογίας: η περίοδος των μεγάλων ιδεολογικών σχεδίων που έφταναν στο αποκορύφωμά τους με ολοκληρωτική [totalitarian] καταστροφή είχε παρέλθει. Είχαμε εισέλθει σε μια νέα εποχή ορθολογικής, πραγματιστικής πολιτικής. Εάν ο κοινός τόπος ότι ζούμε σε μια μετά-ιδεολογική εποχή αληθεύει υπό οποιαδήποτε έννοια, μπορούμε να το δούμε σε αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα βίας. Ήταν μια διαμαρτυρία μηδενικού βαθμού, μια βίαιη δράση που δεν απαιτούσε τίποτα. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να βρουν νόημα στις ταραχές, οι κοινωνιολόγοι και οι συντάκτες συσκότισαν το αίνιγμα που παρουσιάστηκε στις ταραχές.

Οι διαδηλωτές, αν και μη προνομιούχοι και ντε φάκτο κοινωνικά αποκλεισμένοι, δε ζούσαν στα όρια της λιμοκτονίας. Άνθρωποι με πολύ χειρότερους υλικούς περιορισμούς, μη πούμε για τις συνθήκες φυσικής και ιδεολογικής καταπίεσης, ήταν σε θέση να οργανωθούν σχηματίζοντας πολιτικές δυνάμεις με σαφές πρόγραμμα. Το γεγονός ότι οι ταραξίες δεν έχουν πρόγραμμα είναι επομένως από μόνο του κάτι που πρέπει να ερμηνευτεί: μας λέει πολλά για την ιδεολογικό-πολιτική δυσχέρειά μας και για το είδος της κοινωνίας που ζούμε, μια κοινωνία που εξυμνεί την επιλογή, αλλά στην οποία η μόνη διαθέσιμη εναλλακτική επιλογή απέναντι στην επιβεβλημένη δημοκρατική συναίνεση είναι η τυφλές υστερικές πράξεις [acting out]. Η αντίθεση με το σύστημα δεν μπορεί πλέον να πάρει τη μορφή μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής λύσης, ή έστω ενός ουτοπικού σχεδίου, αλλά μονάχα να λάβει τη μορφή ενός ξεσπάσματος χωρίς νόημα. Ποιο το νόημα της εξυμνούμενης ελευθερίας μας στην επιλογή, όταν η μόνη επιλογή είναι μεταξύ της τήρησης των νόμων και της (αυτο)καταστροφικής βίας;

Ο Alain Badiou έχει υποστηρίξει ότι ζούμε σε έναν κοινωνικό χώρο που βιώνεται ολοένα και περισσότερο σαν “ά-κοσμος” [“worldless”]: σε έναν τέτοιο χώρο, η μόνη μορφή που μπορεί να πάρει η διαμαρτυρία είναι η βία άνευ νοήματος. Ίσως αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους του καπιταλισμού: αν και χάρη στο γεγονός ότι είναι παγκόσμιος περικλείει όλο το κόσμο, διατηρεί έναν “ά-κοσμο” ιδεολογικό αστερισμό στον οποίο οι άνθρωποι στερούνται τους τρόπους εντοπισμού [locating] νοήματος. Το θεμελιώδες δίδαγμα της παγκοσμιοποίησης είναι ότι ο καπιταλισμός μπορεί να ταιριάξει σε όλους τους πολιτισμούς, από τους χριστιανούς μέχρι τους ινδουιστές και τους βουδιστές, από τη Δύση μέχρι την Ανατολή. Δεν υπάρχει παγκόσμια “καπιταλιστική κοσμοθεωρία”, ούτε καθαυτό “καπιταλιστικός πολιτισμός”. Η παγκόσμια διάσταση του καπιταλισμού αντιπροσωπεύει την αλήθεια δίχως νόημα.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε από τις ταραχές, συνεπώς, είναι ότι και οι συντηρητικές και οι φιλελεύθερες αντιδράσεις στην αναταραχή είναι ανεπαρκείς. Η συντηρητική αντίδραση ήταν αναμενόμενη: δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τέτοιο βανδαλισμό˙ οφείλει κανείς να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα για την επαναφορά της τάξης˙ για να αποτραπούν επιπλέον εκρήξεις αυτού του είδους δεν χρειαζόμαστε περισσότερη ανοχή και κοινωνική βοήθεια αλλά περισσότερη πειθαρχία, σκληρή δουλειά και αίσθηση υπευθυνότητας. Το λάθος αυτής της προσέγγισης δεν είναι μόνο ότι αγνοεί την απελπιστική κοινωνική κατάσταση που ωθεί τους νέους σε βίαια ξεσπάσματα αλλά, ίσως πιο σημαντικό, αγνοεί ότι σε αυτά τα ξεσπάσματα αντηχούν οι κρυφές προκείμενες της ίδιας της συντηρητικής ιδεολογίας. Όταν τη δεκαετία του 1990, οι Συντηρητικοί λάνσαραν την καμπάνια “επιστροφή στα βασικά” [back to basics], το αισχρό της συμπλήρωμα αποκαλύφθηκε από τον Norman Tebbitt: “Ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα κοινωνικό ζώο αλλά και ένα ζώο με μαρκαρισμένη περιοχή [terittorial]. Πρέπει να αποτελέσει μέρος της ατζέντας μας η ικανοποίηση εκείνων των βασικών ενστίκτων του πρωτόγονου φυλετισμού [tribalism] και του εδαφικού τοπικισμού [territoriality]. Αυτό αφορούσε πραγματικά η “επιστροφή στα βασικά”: η αποδέσμευση του βαρβάρου που καιροφυλαχτούσε κάτω από την φαινομενικά πολιτισμένη, αστική κοινωνία, μέσω της ικανοποίησης των “βασικών ενστίκτων” του βαρβάρου. Στη δεκαετία του 1960, ο Herbert Marcuse εισήγαγε την έννοια της “καταπιεστικής αποεξιδανίκευσης” [repressive desublimation**] για να εξηγήσει την “σεξουαλική απελευθέρωση”: οι ανθρώπινες ορμές θα μπορούσαν να αποεξιδανικευθούν [desublimated] , και ακόμα να υπόκεινται στον καπιταλιστικό έλεγχο – βλέπε, βιομηχανία πορνό. Στους βρετανικούς δρόμους κατά τη διάρκεια της αναταραχής αυτό που είδαμε δεν ήταν άνθρωποι υποβιβασμένοι σε “κτήνη”, αλλά την απογυμνωμένη μορφή του “κτήνους” που παράγεται από την καπιταλιστική ιδεολογία.

Εν τω μεταξύ οι αριστεροί φιλελεύθεροι, ακόμη λιγότερο αναπάντεχα, κόλλησαν στο mantra* τους για κοινωνικά προγράμματα και πρωτοβουλίες για την ένταξη, η παραμέληση των οποίων έχει στερήσει από τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς τις οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές τους: τα βίαια ξεσπάσματα είναι το μόνο μέσο που έχουν για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Αντί να παραδινόμαστε σε φαντασίωσης εκδίκησης, θα έπρεπε να κάνουμε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τις βαθύτερες αιτίες των ξεσπασμάτων. Μπορούμε καν να φανταστούμε τι σημαίνει να είσαι νέος σε μια φτωχή, φυλετικά μικτή περιοχή, ύποπτος εκ των προτέρων, με την αστυνομία να σε παρενοχλεί, όχι μονάχα μη απασχολούμενος αλλά συχνά μη απασχολήσιμος, δίχως ελπίδα ή μέλλον; Συνεπάγεται ότι οι συνθήκες στις οποίες βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι κάνουν αναπόφευκτο το ότι θα το ρίξουν στους δρόμους. Το πρόβλημα αυτής της προσέγγισης, όμως, είναι ότι παραθέτει μόνο τις αντικειμενικές συνθήκες που οδηγούν στις ταραχές. Όταν κάνει κανείς ταραχές, κάνει μια υποκειμενική δήλωση, υπόρρητα, για να δηλώσει πώς σχετίζεται με τις αντικειμενικές συνθήκες [στις οποίες βρίσκεται].

Ζούμε σε κυνικούς καιρούς, και είναι εύκολο να φανταστούμε έναν διαδηλωτή ο οποίος, όταν θα τον έπιαναν να λεηλατεί και να πυρπολεί ένα κατάστημα και πιεζόταν να δικαιολογηθεί., θα απαντούσε με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι κοινωνιολόγοι, επικαλούμενος τη μειωμένη κοινωνική κινητικότητα, την αυξανόμενη ανασφάλεια, την αποσύνθεση της πατρικής φιγούρας, την έλλειψη μητρικής αγάπης στα πρώτα παιδικά χρόνια. Ξέρει τι κάνει, λοιπόν, αλλά, παρόλ’ αυτά, το κάνει.

Δεν έχει νόημα να προβληματιζόμαστε ποιά από τις δύο αντιδράσεις, η συντηρητική ή η φιλελεύθερη, είναι η χειρότερη: όπως θα το έθετε ο Στάλιν, είναι και οι δύο χειρότερες, και αυτό περιλαμβάνει την προειδοποίηση αμφότερων πως ο πραγματικός κίνδυνος από αυτά τα ξεσπάσματα έγκειται στην αναμενόμενη ρατσιστική αντίδραση της “σιωπηλής πλειοψηφίας”. Μια από τις μορφές που πήρε αυτή η αντίδραση ήταν η ‘πρωτόγονη φυλετική’ [tribal] δραστηριότητα των τοπικών (τουρκικών, καραϊβικών, Σιχ) κοινοτήτων οι οποίες οργάνωσαν γρήγορα τις δικές τους μονάδες περιφρούρησης για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Οι καταστηματάρχες είναι μικροαστοί που υπερασπίζονται την ιδιοκτησία απέναντι σε μια γνήσια, αν και βίαιη, διαμαρτυρία κατά του συστήματος; Ή εκπροσωπούν την εργατική τάξη αντιπαλεύοντας τις δυνάμεις της κοινωνικής αποσύνθεσης; Κι εδώ επίσης κανείς θα έπρεπε να απορρίψει τις απαιτήσεις να επιλέξει πλευρά. Η αλήθεια είναι πως η διαμάχη ήταν ανάμεσα σε δύο πόλους των μη προνομιούχων: εκείνων που έχουν πετύχει να λειτουργούν εντός του συστήματος εναντίον εκείνων που είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι για να συνεχίσουν να προσπαθούν. Η βία των ταραξιών κατευθυνόταν σχεδόν αποκλειστικά κατά των δικών τους. Τα αμάξια που πυρπολήθηκαν και τα μαγαζιά που λεηλατήθηκαν δεν ήταν σε πλούσιες γειτονιές, αλλά σε αυτές των ταραξιών. Η διαμάχη δεν είναι μεταξύ διαφορετικών κομματιών της κοινωνίας· είναι, στην πιο ριζική της μορφή, η διαμάχη μεταξύ κοινωνίας και κοινωνίας, μεταξύ εκείνων που έχουν τα πάντα και εκείνων χωρίς τίποτα, να χάσουν· μεταξύ εκείνων που δε διακυβεύεται τίποτα στην κοινότητά τους και εκείνων που διακυβεύονται τα πάντα.

Ο Zygmunt Bauman χαρακτήρισε τις ταραχές ως πράξεις “ελαττωματικών και ακατάλληλων καταναλωτών”: πάνω απ’ όλα, ήταν εκδήλωση μιας καταναλωτικής επιθυμίας πραγματωμένης βίαια όταν δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με “ορθό” τρόπο – με ψώνια. Ως εκ τούτου, περιέχουν επίσης μια στιγμή γνήσιας διαμαρτυρίας, με τη μορφή μιας ειρωνικής απάντησης στην καπιταλιστική ιδεολογία: “Μας καλείτε να καταναλώσουμε ενώ ταυτόχρονα μας στερείτε τα μέσα να το κάνουμε ορθά – έτσι εδώ το κάνουμε με τον μόνο τρόπο που μπορούμε!” Οι ταραχές είναι ένα παράδειγμα της υλικής δύναμης της ιδεολογίας – αυτά, μάλλον, όσον αφορά την “μετα-ιδεολογική κοινωνία”. Από μια επαναστατική οπτική γωνία, το πρόβλημα με τις ταραχές δεν είναι η βία ως τέτοια, αλλά το γεγονός ότι η βία δεν είναι αληθινά αυτο-επιβεβαιούμενη. Είναι ανίκανη οργή και απελπισία μασκαρεμένες ως επίδειξη δύναμης· είναι ζήλεια μασκαρεμένη ως θριαμβευτικό καρναβάλι.

Οι ταραχές πρέπει να τοποθετηθούν [situated] σε σχέση με ένα άλλο είδος βίας που η σημερινή φιλελεύθερη πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ως απειλή για τον τρόπο ζωής μας: τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Και στις δύο περιστάσεις, η βία και η αντιβία μπλέκονται σε ένα φαύλο κύκλο γεννώντας η κάθε μία τις δυνάμεις που προσπαθεί να καταπολεμήσει. Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με τυφλά passages à l’acte [περάσματα στην πράξη], στα οποία η βία είναι η υπόρρητη παραδοχή της ανικανότητας. Η διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με τις ταραχές στη Μεγάλη Βρετανία ή στο Παρίσι, οι τρομοκρατικές επιθέσεις διενεργούνται στην υπηρεσία του απόλυτου Νοήματος που παρέχει η θρησκεία.

Όμως, οι Αραβικές Εξεγέρσεις δεν ήταν μια συλλογική πράξη αντίστασης που απέφυγε την ψεύτικη εναλλακτική της αυτοκαταστροφικής βίας και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού; Δυστυχώς, το αιγυπτιακό καλοκαίρι του 2011 θα μνημονεύεται πως σήμανε το τέλος της επανάστασης, η περίοδος στην οποία καταπνίχθηκε το χειραφετητικό δυναμικό της. Οι νεκροθάφτες της είναι ο στρατός και οι Ισλαμιστές. Το περίγραμμα της συμφωνίας μεταξύ στρατού (που είναι ο στρατός του Μουμπάρακ) και Ισλαμιστών (που είχαν περιθωριοποιηθεί τους πρώτους μήνες του ξεσηκωμού αλλά τώρα κερδίζουν έδαφος) ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο: οι Ισλαμιστές θα ανεχθούν τα υλικά προνόμια του στρατού και ως αντάλλαγμα θα διασφαλίσουν την ιδεολογική ηγεμονία. Οι χαμένοι θα είναι οι φιλοδυτικοί φιλελεύθεροι, πολύ αδύναμοι – παρά τη χρηματοδότηση της CIA που λαμβάνουν – για να “προωθήσουν τη δημοκρατία”, καθώς και οι πραγματικοί φορείς των συμβάντων της άνοιξης, η αναδυόμενη κοσμική αριστερά που προσπαθεί να στήσει ένα δίκτυο οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, από σωματεία μέχρι φεμινιστές. Η γοργή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης αργά ή γρήγορα θα φέρει τους φτωχούς, που ήταν κατά κόρον απόντες από τις διαδηλώσεις της άνοιξης, στους δρόμους. Θα υπάρξει μάλλον μια νέα έκρηξη , και το δύσκολο ερώτημα για τα πολιτικά υποκείμενα της Αιγύπτου είναι ποιος θα πετύχει να κατευθύνει την οργή των φτωχών; Ποιος θα τη μεταφράσει σε πολιτικό πρόγραμμα: η νέα κοσμική αριστερά ή οι Ισλαμιστές;

Η κυρίαρχη αντίδραση της δυτικής κοινής γνώμης απέναντι στη συμφωνία μεταξύ Ισλαμιστών και στρατού χωρίς αμφιβολία θα είναι μια θριαμβευτική επίδειξη κυνικής σοφίας: θα μας πούνε ότι, όπως ξεκαθαρίστηκε με την περίπτωση του (μη Αραβικού) Ιράν οι λαϊκοί ξεσηκωμοί στις αραβικές χώρες καταλήγουν πάντα σε ένα στρατιωτικό Ισλαμικό καθεστώς. Ο Μουμπάρακ θα εμφανιστεί σαν να ήταν ένα πολύ μικρότερο κακό – καλύτερα να κρατήσεις το διάβολο που ξέρεις παρά να πειραματίζεσαι με τη χειραφέτηση. Απέναντι σε τέτοιον κυνισμό, πρέπει κανείς να παραμείνει χωρίς προϋποθέσεις πιστός στο ριζοσπαστικό-χειραφετητικό πυρήνα του αιγυπτιακής εξέγερσης.

Αλλά θα πρέπει να αποφύγουμε και τον πειρασμό του ναρκισσισμού της χαμένης υπόθεσης: είναι πάρα πολύ εύκολο να θαυμάζεις την υψηλή [sublime] ομορφιά των καταδικασμένων σε αποτυχία εξεγέρσεων. Η σημερινή αριστερά αντιμετωπίζει το πρόβλημα της “καθορισμένης άρνησης”: ποιά νέα τάξη θα πρέπει να αντικαταστήσει την παλιά μετά την εξέγερση, όταν ο υψηλός ενθουσιασμός της πρώτης στιγμής έχει τελειώσει; Σε αυτό το πλαίσιο, το μανιφέστο των Ισπανών indignados [αγανακτισμένων], που εκδόθηκε μετά τις διαδηλώσεις τους το Μάιο, είναι αποκαλυπτικό. Το πρώτο πράγμα που χτυπά στο μάτι είναι ο στοχευμένα απολίτικος τόνος: “Μερικοί από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς είναι πιστοί, άλλοι όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένη ιδεολογία, άλλοι είναι απολίτικοι, αλλά είμαστε όλοι ανήσυχοι και θυμωμένοι για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική προοπτική που βλέπουμε γύρω μας: η διαφθορά μεταξύ των πολιτικών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, μας αφήνει αβοήθητους, χωρίς φωνή”. Διαμαρτύρονται για λογαριασμό των “αναφαίρετων αληθειών που πρέπει να τηρούνται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή”. Απορρίπτοντας τη βία, ζητούν μια “ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούνται τα χρήματα πάνω από τους ανθρώπους, να τοποθετηθούν εκ νέου στην υπηρεσία τους. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι προϊόν αυτού που αγοράζω, του λόγου που το αγοράζω και του από ποιόν το αγοράζω”. Ποιος θα είναι οι φορείς αυτής της επανάστασης; Οι indignados έχουν απορρίψει το σύνολο της πολιτικής τάξης, δεξιά και αριστερά, ως διεφθαρμένη και ελεγχόμενη από τη δίψα για εξουσία, παρόλ’ αυτά το μανιφέστο αποτελείται από μια σειρά αιτημάτων που απευθύνεται σε –ποιόν; Όχι στους ίδιους τους ανθρώπους: οι indignados δεν υποστηρίζουν (μέχρι στιγμής) ότι κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς, ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουν η αλλαγή που θέλουν να δουν. Και αυτή είναι η θανάσιμη αδυναμία των πρόσφατων διαμαρτυριών: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που δεν είναι σε θέση να μεταμορφωθεί σε ένα θετικό πρόγραμμα κοινωνικοπολιτικής αλλαγής. Εκφράζουν ένα πνεύμα της εξέγερσης, χωρίς επανάσταση.

Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται πιο ελπιδοφόρα, κάτι που οφείλεται μάλλον στην πρόσφατη παράδοση προοδευτικής αυτό-οργάνωσης (η οποία εξαφανίστηκε στην Ισπανία μετά την πτώση του καθεστώτος του Φράνκο). Αλλά ακόμα και στην Ελλάδα, το κίνημα διαμαρτυρίας δείχνει τα όρια της αυτο-οργάνωσης: οι διαδηλωτές διατηρούν ένα χώρο ισότητας και ελευθερίας χωρίς κεντρική αρχή να τον ρυθμίζει, ένα δημόσιο χώρο όπου σε όλους παραχωρούνται ίσα χρονικά διαστήματα για να μιλήσουν και ούτω καθεξής. Όταν οι διαδηλωτές άρχισαν να συζητούν τι να κάνουν στη συνέχεια, πώς να προχωρήσουν πέρα από την απλή διαμαρτυρία, η πλειοψηφική άποψη ήταν ότι αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν ένα νέο κόμμα ή μια άμεση απόπειρα κατάληψης της κρατικής εξουσίας, αλλά ένα κίνημα που θα έχει ως στόχο να ασκήσει πίεση στα πολιτικά κόμματα. Αυτό σαφώς δεν είναι αρκετό για να επιβάλει μια αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Για να γίνει αυτό, κανείς χρειάζεται ένα ισχυρό σώμα σε θέση να καταλήξει σε γρήγορες αποφάσεις και να τις υλοποιήσει με όλη την απαραίτητη σκληρότητα.

Σημειώσεις της μετάφρασης:

* mantra: επαναλαμβανόμενη ιερή συλλαβή ή φράση στη βουδιστική και την ινδουιστική θρησκεία.

** repressive desublimation: αλλού έχει μεταφραστεί και ως “καταπιεστική απομεταρσίωση”

Μετάφραση: Κων/νος Σ. και Θάνος Ανδρίτσος

στα Αγγλικα εδώ

Πηγη

Occupy wall street!!

2011-07-14T16:57:00.000-07:00

Alright you 90,000 redeemers, rebels and radicals out there,

A worldwide shift in revolutionary tactics is underway right now that bodes well for the future. The spirit of this fresh tactic, a fusion of Tahrir with the acampadas of Spain, is captured in this quote:

"The antiglobalization movement was the first step on the road. Back then our model was to attack the system like a pack of wolves. There was an alpha male, a wolf who led the pack, and those who followed behind. Now the model has evolved. Today we are one big swarm of people."
— Raimundo Viejo, Pompeu Fabra University
Barcelona, Spain

The beauty of this new formula, and what makes this novel tactic exciting, is its pragmatic simplicity: we talk to each other in various physical gatherings and virtual people's assemblies … we zero in on what our one demand will be, a demand that awakens the imagination and, if achieved, would propel us toward the radical democracy of the future … and then we go out and seize a square of singular symbolic significance and put our asses on the line to make it happen.

The time has come to deploy this emerging stratagem against the greatest corrupter of our democracy: Wall Street, the financial Gomorrah of America.

On September 17, we want to see 20,000 people flood into lower Manhattan, set up tents, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months. Once there, we shall incessantly repeat one simple demand in a plurality of voices.

Tahrir succeeded in large part because the people of Egypt made a straightforward ultimatum – that Mubarak must go – over and over again until they won. Following this model, what is our equally uncomplicated demand?

The most exciting candidate that we've heard so far is one that gets at the core of why the American political establishment is currently unworthy of being called a democracy: we demand that Barack Obama ordain a Presidential Commission tasked with ending the influence money has over our representatives in Washington. It's time for DEMOCRACY NOT CORPORATOCRACY. We're doomed without it.

This demand seems to capture the current national mood because cleaning up corruption in Washington is something all Americans, right and left, yearn for and can stand behind. If we hang in there, 20,000-strong, week after week against every police and National Guard effort to expel us from Wall Street, it would be impossible for Obama to ignore us. Our government would be forced to choose publicly between the will of the people and the lucre of the corporations.

This could be the beginning of a whole new social dynamic in America, a step beyond the Tea Party movement, where, instead of being caught helpless by the current power structure, we the people start getting what we want whether it be the dismantling of half the 1,000 military bases America has around the world to the reinstatement of the Glass-Steagall Act or a three strikes and you're out law for corporate criminals. Beginning from one simple demand – a presidential commission to separate money from politics – we start setting the agenda for a new America.

Go to adbusters.org and tell us what you think. Post a comment and help each other zero in on what our one demand will be.

And then let's screw up our courage, pack our tents and head to Wall Street with a vengeance September 17.

Δυνατότητα πτυχίου στα τρία χρόνια με το νέο νόμο πλαίσιο

2011-06-28T13:10:00.000-07:00

Ο νέος νόμος πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια, προσφέρει τη δυνατότητα απόκτησης πτυχίου στα τρία χρόνια, ενώ θα παρουσιαστεί την Πέμπτη (30/06) σε άτυπο υπουργικό συμβούλιο και το Σαββατοκύριακο (02-03/06) στη Σύνοδο πρυτάνεων στον ΒόλοΕιδικότερα, οι σπουδαστές στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να συγκεντρώσουν 180 πιστωτικές μονάδες, ώστε να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο.

Οι βασικές αρχές του νέου Νόμου παρουσιάστηκαν την Τρίτη (28/06) στη συνεδρίαση του ΚΤΕ Παιδείας του ΠΑΣΟΚ από την Υπουργό Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου.

Η κ. Διαμαντοπούλου υποστήριξε ότι έχει εξασφαλίσει την αποδοχή των διατάξεων του από μεγάλο μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας που επιθυμεί μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας.

Επιφυλάξεις, ωστόσο εξέφρασαν, βουλευτές του ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ στη διάρκεια της συνεδρίασης.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής και καθηγητής πανεπιστημίου, Κ. Καρτάλης δήλωσε ότι διαφωνεί με την άμεση συγκρότηση των Συμβουλίων Διοίκησης των ΑΕΙ σε βάρος των νυν διοικήσεων των πανεπιστημίων και ζήτησε μεταβατική περίοδο πριν από την εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης.

Να υπενθυμιστεί πως ο νέος Νόμος για τα πανεπιστήμια θα δίνει διορία 12 μηνών από την στιγμή που θα ψηφιστεί στους πρυτάνεις των ΑΕΙ για να τον εφαρμόσουν.

Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, θα πρέπει να έχουν δρομολογήσει τις διαδικασίες για την συγκρότηση των νέων Συμβουλίων Διοίκησης που θα τους αντικαταστήσουν, αλλιώς η χρηματοδότηση τους κόβεται.

Ο κ. Καρτάλης εξέφρασε τις επιφυλάξεις του και για τον τριετή προπτυχιακό κύκλο στα πανεπιστήμια της χώρας.

Να σημειωθεί ακόμα πως σήμερα τα πανεπιστημιακά πτυχία δίνονται μετά από 4 χρόνια φοίτησης, εκτός πολυτεχνικών και γεωπονικών σπουδών που απαιτούν φοίτηση 5 ετών καθώς και ιατρικών που απαιτούν 6 χρόνια.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τόνισε περαιτέρω ότι το νέο Συμβούλιο Διοίκησης που προτείνεται από το Νόμο συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα Ιδρύματα που σήμερα είναι κατανεμημένες μεταξύ των οργάνων διοίκησης του.

Αντιρρήσεις εξέφρασε και η βουλευτής, Εύα Καϊλή η οποία στάθηκε κυρίως στο θέμα της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων αλλά και σε διατάξεις του που χαρακτηρίστηκαν ως αντισυνταγματικές με το επιχείρημα ότι θίγουν τον αυτοδιοίκητο χαρακτήρα τους.

Πάντως, η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε ότι όλα τα θέματα συνταγματικότητας του Νόμου έχουν λυθεί καθώς έχουν γίνει πολλές συσκέψεις με συνταγματολόγους και νομικούς συμβούλους του Υπουργείου.

Η κυρία Διαμαντοπούλου αναφέρθηκε και στις νέες διατάξεις για το πανεπιστημιακό άσυλο, λέγοντας ότι με το νέο νόμο “θα είναι πιο προσγειωμένες στις ακαδημαϊκές ελευθερίες.”

Είπε ότι θα δίνει δυνατότητα στις διοικήσεις των ΑΕΙ να διαφυλάξουν την διακίνηση των ιδεών όπως κρίνουν καλύτερα.

Αναλυτικότερα σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου νόμου:

- Καταργούνται οι λογαριασμοί για έρευνα στα πανεπιστήμια. Δημιουργείται νέος κοινός υπερ-λογαριασμός, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Τα οικονομικά των πανεπιστημίων θα διαχειρίζεται αυτόνομα η διοίκηση του.

- Τα χρήματα του κράτους θα "μοιράζει" στα ΑΕΙ ανεξάρτητη Αρχή, ενώ οι πρώτοι της αξιολόγησης θα παίρνουν ειδικό μπόνους 15-20% επιπλέον στην ετήσια χρηματοδότηση τους.

- Χορηγίες και Εδρες ιδιωτών θεσπίζονται στα πανεπιστήμια, ώστε να μπορούν να προσελκύουν χρήματα εκτός κρατικής χρηματοδότησης.

- Συμβόλαια θα μπορούν να κάνουν τα πανεπιστήμια με διάσημους καθηγητές από το εξωτερικό για να διδάξουν στα προγράμματα τους

- Τα Συμβούλια Διοίκησης στην διοίκηση των ΑΕΙ θα αποτελούνται από 15 μέλη. Οκτώ εκλεγμένα από τα μέλη πανεπιστημίου. Επτά επιλεγμένα από τους οκτώ πρώτους εκλεγμένους (πανεπιστημιακοί, προσωπικότητες ή τεχνοκράτες μη πανεπιστημιακοί)

- Ο πρύτανης δεν θα εκλέγεται αλλά θα διορίζεται από το Δ.Σ. μετά από διεθνή διαγωνισμό. Ολοι οι νυν πρυτάνεις των ΑΕΙ θα πάψουν σύντομα να είναι πρυτάνεις, αλλά θα μπορούν να κριθούν εκ νέου στον διεθνή διαγωνισμό.

- Η Σύγκλητος των πανεπιστημίων παραμένει κεντρικό όργανο λειτουργίας τους, αλλά θα μειωθούν τα μέλη της και στο μέλλον θα έχει 15 έως 30 μέλη, ανάλογα με το μέγεθος του κάθε πανεπιστημίου.

- Καταργείται η βαθμίδα του λέκτορα. Οι διδάσκοντες θα προσλαμβάνονται στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή, ενώ θα μονιμοποιούνται στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή.

- Στις προαγωγές διδασκόντων, τα αρμόδια συμβούλια θα έχουν από 5 έως 7 μέλη, όλα στο ίδιο επιστημονικό αντικείμενο με τον κρινόμενο. Οι 4 θα είναι έλληνες πανεπιστημιακοί από την Ελλάδα, αλλά από άλλο πανεπιστήμιο πλην του κρινόμενου και οι 3 ξένοι πανεπιστημιακοί με συμμετοχή μέσω τηλεδιασκέψεων.

- Οι πρωτοβάθμιοι καθηγητές θα κρίνονται ανά 5 χρόνια. Εάν ένας καθηγητής αποτύχει στην κρίση του θα μειώνεται στο 65% ο μισθός του, ενώ θα έχει το δικαίωμα να κριθεί ξανά μετά από 3 χρόνια. Εάν αποτύχει ξανά, θα χάνει την καθηγητική του θέση και θα μετατάσσεται σε άλλη θέση στον δημόσιο τομέα.

Sxolio: Me to neo nomo plaisio vgaineis sthn anergia ena xrono nwritera!

Κατάργηση του ασύλου δια "παράλειψης"

2011-06-26T05:39:00.001-07:00

Να αντιμετωπίσει το θέμα του ασύλου με την... απουσία της αναφοράς του στο νόμο πλαίσιο εξετάζει η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, έχοντας στο πλευρό της έγκριτους συνταγματολόγους και καθηγητές Ποινικού Δικαίου.

Επιχειρεί ουσιαστικά την "έκπληξη" στις πολυετείς προσπάθειες πολιτικών και ακαδημαϊκών να αντιμετωπίσουν το θέμα του ασύλου χωρίς να αγγίξουν την ιστορική αξία και την ακαδημαϊκή του έννοια.

Ο νέος νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, σύμφωνα με το "Βήμα της Κυριακής", απλώς δεν θα έχει ούτε μία αναφορά στο θέμα του ασύλου.

Ούτε επιτροπή για αυτό, ούτε χώροι που το οριοθετούν, ούτε αρμόδιοι για τη διαχείρισή του. Ακριβώς όπως συνέβαινε και πριν από το 1982, όταν δεν υπήρχε νομικό καθεστώς που να το προστατεύει.

Εναπόκειται δηλαδή στις νέες διοικήσεις των πανεπιστημίων, εφόσον το θελήσουν, να συμπεριλάβουν σχετικές διατάξεις στους εσωτερικούς κανονισμούς των ιδρυμάτων τους και φυσικά να επωμιστούν την ευθύνη εφαρμογής τους.

"Αν δεν αναφερθεί πουθενά στον νόμο το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, η νομική του έννοια και η νομική του υπόσταση δεν ισχύουν. Παραμένει έτσι ένας ηθικός κανόνας.

Η διοίκηση του κάθε πανεπιστημίου θα μπορεί να καλεί την Αστυνομία όποτε παραστεί ανάγκη, χωρίς καμία επιπλοκή. Ούτε αρμόδιες επιτροπές, ούτε πολύπλοκες διαδικασίες για να κληθεί ο εισαγγελέας", σημείωνε πανεπιστημιακός καθηγητής που συμμετείχε στις επιτροπές οι οποίες συνεδρίασαν στο υπουργείο Παιδείας για το θέμα.

Η Διαμαντοπούλου πΑΕΙ στοίχημα

2011-06-26T05:36:00.000-07:00

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Ανοίγουν τις πύλες τους όλα τα πανεπιστήμια και τα τεχνολογικά ιδρύματα σε πολίτες κάθε ηλικίας, αφού θα λειτουργήσουν σ' αυτά σχολές διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, χωρίς εξετάσεις.

Οσοι επιθυμούν να τα παρακολουθήσουν θα παίρνουν στο τέλος πιστοποιητικό, το οποίο θα αποκτά ιδιαίτερο βάρος, αφού περάσει και από την Επιτροπή Πιστοποίησης του υπουργείου Παιδείας.

Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μπορεί να συνεργαστούν για τη δημιουργία των νέων σχολών με τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενώ τα ίδια τα ιδρύματα θα καθορίζουν τους όρους λειτουργίας και το κόστος των προγραμμάτων.

Αυτό περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο θα δοθεί την Πέμπτη στους πρυτάνεις, καθώς την Παρασκευή 1η Ιουλίου αρχίζει η σύνοδός τους στο Βόλο.

Στο ίδιο νομοσχέδιο, επίσης, προβλέπεται η λειτουργία Σχολής Μεταπτυχιακών. Ολα τα μεταπτυχιακά προγράμματα θα συγκεντρωθούν σε μία σχολή, με στόχο να σταματήσουν να λειτουργούν «μαγαζάκια και παραμάγαζα» όπως καταγγέλλουν κυρίως οι φοιτητές.

Ομως η οικονομική κρίση αφήνει τη σφραγίδα της και σ' αυτό το νομοσχέδιο, με το οποίο δίδεται το «πράσινο φως» για την έναρξη συγχώνευσης ή κατάργησης τμημάτων σε πολλά πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Ετσι, συγχωνεύονται ομοειδή τμήματα των ιδρυμάτων, τα οποία θα αποτελούν μία σχολή, καθώς το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να αλλάξει και το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ που θα βασίζεται στη λειτουργία σχολών και όχι τμημάτων, όπως είναι σήμερα. Συγκεκριμένα από το 2013-2014 οι υποψήφιοι για τις σχολές θα δίδουν πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε λιγότερα μαθήματα, θα εισάγονται σε σχολές και στη συνέχεια, μετά τη φοίτηση ενός έτους, θα συνεχίζουν στην κατεύθυνση που επιθυμούν, αλλά σ' αυτή τη φάση οι εξετάσεις θα είναι πολύ αυστηρότερες.

Συνεχείς διαρροές του υπουργείου Παιδείας, για το θέμα των συγχωνεύσεων, έχουν αναστατώσει τους υποψήφιους που συμπληρώνουν αυτές τις μέρες τα μηχανογραφικά τους, καθώς δεν γνωρίζουν τελικά ποιες σχολές είναι υπό συγχώνευση και κινδυνεύουν να βρεθούν σε εκείνες που ουσιαστικά δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Ομως πολλοί καθηγητές λένε στην «Κ.Ε.» ότι το υπουργείο μπορεί να δηλώνει ότι ο «Καλλικράτης» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προχωρήσει μετά το νέο νόμο για τα πανεπιστήμια, ουσιαστικά όμως έχει αρχίσει τη διαδικασία και προχωρεί στη συρρίκνωση των ιδρυμάτων, χωρίς όμως σχεδιασμό και οικονομοτεχνικές μελέτες.

Οσον αφορά στο μοντέλο διοίκησης, που είναι από τα σημεία τριβής του υπουργείου με τους πανεπιστημιακούς, εξακολουθεί να υπάρχει η διάταξη για το Συμβούλιο, με τη διαφορά ότι δεν ονομάζεται πλέον Διοίκησης. Θα αποτελείται από 15 μέλη, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωπος των φοιτητών που θα εκλέγεται από τους φοιτητικούς συλλόγους. Τα οκτώ μέλη θα προέρχονται από πρόσωπα μέσα από το ίδρυμα. Ο ρόλος του Συμβουλίου θα είναι συμβουλευτικός και ελεγκτικός. Τα μέλη του θα εκλέγουν όμως με πρόσκληση δημοσίου και διεθνούς ενδιαφέροντος τον πρύτανη, ο οποίος θα επιλέγει τους αντιπρυτάνεις και τους κοσμήτορες και θα ασκεί τη διοίκηση, ασχολούμενος με τις ακαδημαϊκές υποθέσεις, μαζί με τη Σύγκλητο, ενώ θα διαχειρίζεται και τα της καθημερινότητας του ιδρύματος.

Οπως λένε συνεργάτες της Α. Διαμαντοπούλου, το «Συμβούλιο», που θα συνεδριάζει 4 φορές το χρόνο, θα υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό το ρόλο του υπουργείου σε επίπεδο ελέγχου και δεν πρόκειται να ασκεί διοίκηση.

Ακόμα:

*Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) θα διαχειρίζεται την περιουσία και τα προγράμματα (αναπτυξιακά, έρευνας) σε κάθε ίδρυμα. Σ' αυτό μεταφέρονται και οι Ειδικοί Λογαριασμοί Κονδυλίων Ερευνας (ΕΛΚΕ), κάτι που προκαλεί την αντίδραση των πανεπιστημιακών, που λένε ότι έτσι ενδέχεται να ευνοηθεί η διαπλοκή.

*Τα τμήματα θα εξακολουθήσουν να «τρέχουν» τα προγράμματα σπουδών, κάθε ένα από τα οποία θα πιστοποιείται από την Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ). Η ίδια άλλωστε Αρχή θα πιστοποιεί και τα προγράμματα διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.

*Η αξιολόγηση τόσο των ιδρυμάτων όσο και των εκπαιδευτικών τους θα είναι πιο συχνή και πιο αυστηρή, ενώ ζητήματα που αφορούν στους φοιτητές αφήνονται στους εσωτερικούς κανονισμούς των ιδρυμάτων, προφανώς για να μην προκληθούν αντιδράσεις.

*Προβλέπεται ακόμη, σύστημα παροχής υποτροφιών και δανείων, ενώ εισάγεται ο θεσμός του Συνηγόρου του Φοιτητή. Δηλαδή, θα ορίζεται ένας καθηγητής που θα παίζει το ρόλο του «διαμεσολαβητή» μεταξύ φοιτητών και πανεπιστημίου για θέματα βαθμολόγησης, και γενικότερα ζητήματα που απασχολούν τις σχέσεις φοιτητών και καθηγητών. Να σημειωθεί πάντως, ότι ήδη αυτό το μέτρο έχει καθιερωθεί με επιτυχία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

Στόχος του υπουργείου είναι το νομοσχέδιο να έχει ψηφισθεί μέσα στο καλοκαίρι από την ολομέλεια.

Το νομοσχέδιο, που αποτελεί «στοίχημα μεταρρύθμισης» για την υπουργό Παιδείας, έχει και τη σφραγίδα του πρώην υφυπουργού Παιδείας Γιάννη Πανάρετου, προσώπου που προκαλεί τριγμούς στο πανεπιστημιακό τοπίο, ακόμη και μετά την απομάκρυνσή του. Η εκτόνωση που αναμενόταν -λένε οι πανεπιστημιακοί- θα εκδηλωθεί, αν η Α. Διαμαντοπούλου αλλάξει τακτική απέναντι στα πανεπιστήμια, τα οποία βομβαρδίζονταν από αλλεπάλληλες και, όπως τονίζουν, αντιφατικές εγκυκλίους.

Οι καθηγητές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση περιμένουν τώρα κινήσεις καλής θελήσεως από την υπουργό, και συγκεκριμένα λένε ότι πρέπει άμεσα να «ξεμπλοκάρει» τις εκλογές μελών ΔΕΠ, να προχωρήσουν οι εξελίξεις, να προωθηθούν τα μεταπτυχιακά προγράμματα και να διευκολυνθούν τα ιδρύματα για την εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων τους.

Προς οικονομικό αδιέξοδο το Πανεπιστήμιο Αιγαίου

2011-06-26T05:35:00.000-07:00

Η μείωση κατά 50% του τακτικού προϋπολογισμού έχει φτάσει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε οριακό σημείο. «Θα βρεθούμε στο τέλος του χρόνου σε αδιέξοδο», τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Χίο ο πρύτανης Πάρις Τσάρτας, επισημαίνοντας ότι ανάλογα προβλήματα έχουν τα πανεπιστήμια που δεν έχουν υψηλά αποθεματικά.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που το Πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει καταφέρει να μειώσει κατά ένα εκατομμύριο ευρώ τα λειτουργικά του έξοδα, κάνοντας μια καλύτερη αξιοποίηση των κτηρίων του και μειώνοντας τον αριθμό αυτών που ενοικιάζει, από 41 συνολικά κτήρια σε 19.

Ο κ. Τσάρτας τόνισε πάντως ότι «το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν έχει τίποτα να φοβάται» σχετικά με το μέλλον του. Διέψευσε δημοσιεύματα που το θέλουν να κλείνουν τμήματά του. Τόνισε ότι υπάρχει δέσμευση από το υπουργείο να εξαιρεθεί ακόμα και σε περιπτώσεις συγχωνεύσεων τμημάτων ή σχολών, ενώ τόνισε ότι είναι ένα από τα καλύτερα από άποψη ακαδημαϊκών σπουδών και έρευνας στην Ελλάδα, κατέχοντας πολύ καλή θέση και στις ευρωπαϊκές αξιολογήσεις.

Μάλιστα, ο αντιπρύτανης φοιτητικής μέριμνας, Νίκος Σουλακέλλης, επισήμανε ότι η αλλαγή του νόμου για τις μετεγγραφές αναμένεται να αυξήσει τον αριθμό των φοιτητών στα νησιά. «Ειδικά για τη Χίο είχαμε το αδιανόητο ύψος μετεγγραφών στο τμήμα Διοίκησης της τάξης του 50%-70%», σημείωσε ο κ. πρύτανης.

Πολύ θετικό είναι το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μαζί με τα ΤΕΙ Ιονίου, εντάχθηκαν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «πολυνησιωτικότητα» του υπουργείου Παιδείας, το οποίο πιθανόν να «τρέξει» και τον επόμενο μήνα. Με προϋπολογισμό περίπου 6 εκατομμύρια ευρώ, το πρόγραμμα έχει στόχο να ενισχύσει μεταπτυχιακά προγράμματα, διά βίου μάθησης και θερινά σχολεία.

Τέλος, ο αντιπρύτανης κ. Σουλακέλλης εξέφρασε την ελπίδα ότι με τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά θα είναι έτοιμες οι φοιτητικές εστίες στη Χίο, ενώ, ευχαριστώντας τη Μητρόπολη Μυτιλήνης για τη δωρεά οικοπέδου, τόνισε ότι αντίστοιχο πρόγραμμα ανέγερσης φοιτητικών εστιών για τη Λέσβο έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ.

Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ

2011-06-06T06:18:00.000-07:00

Πρωτοβουλίες Διδασκόντων με βάση το ΠΔ 407/80 των Πανεπιστημίων Αιγαίου, Θεσσαλίας, Πατρών, ΑΠΘ, Ιωαννίνων, Κρήτης.

Σύλλογοι Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού των ΤΕΙ Πειραιά και Θεσσαλονίκης
Πρωτοβουλία μελών ΔΕΠ υπό αναμονή τοποθέτησης (Α-λέκτωρ)

Με υπέρμετρο αυταρχισμό και αγνοώντας τον σχεδιασμό που έχουν πραγματοποιήσει για το εκπαιδευτικό έργο τους τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας, ο υφ. Παιδείας κ. Πανάρετος επιτίθεται για άλλη μια φορά στην ακαδημαϊκή κοινότητα και θέτει εκ προοιμίου εκτός των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων σχεδόν όλους τους επί συμβάσει διδάσκοντες.
Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου, ο Υφυπουργός Παιδείας κοινοποίησε αποφάσεις που ανακοινώνουν ότι φέτος δεν θα δοθούν πιστώσεις για συμβασιούχους διδάσκοντες στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ (ΠΔ407/80 και επιστημονικοί και εργαστηριακοί συνεργάτες αντίστοιχα) για να τις κατανείμουν τα εκάστοτε ιδρύματα. Αντ’ αυτού, το ίδιο το Υπουργείο θα αξιολογήσει τις ανάγκες των τμημάτων και θα προσφέρει συγκεκριμένες πιστώσεις για συγκεκριμένα μαθήματα. Για τον σκοπό αυτό ζητά από τις γραμματείες των Τμημάτων αναλυτικά στοιχεία για τα μαθήματα που θα διδαχθούν από συμβασιούχους, το εάν είναι υποχρεωτικά ή επιλογής, τον αριθμό των μελών ΔΕΠ ή ΕΠ ανά τμήμα, τον αριθμό των φοιτητών που το δήλωσαν την περασμένη χρονιά κ.λπ. Βάσει αυτών των στοιχείων, το ίδιο το Υπουργείο και όχι τα τμήματα θα κρίνει αν δικαιούνται να λάβουν πιστώσεις ή όχι. Ξεκαθαρίζει επίσης ότι για τα Πανεπιστημιακά τμήματα με περισσότερα από 25 μέλη ΔΕΠ και τα Τμήματα ΤΕΙ με πάνω από 15 μέλη ΕΠ δεν θα δοθούν καθόλου πιστώσεις, παρά μόνο κατ’ εξαίρεση.
Είναι προφανές ότι το Υπουργείο ετοιμάζεται να κάνει τεράστιας κλίμακας περικοπή στις πιστώσεις για διδάσκοντες 407/80 και επιστημονικούς και εργαστηριακούς συνεργάτες. Άλλωστε, ήδη υπάρχει ρητή εντολή του Υπουργείου Εσωτερικών για περικοπή κατά 50% των συμβασιούχων σε όλα τα Υπουργεία. Επιβάλλοντας το πλαφόν των 25 μελών ΔΕΠ και των 15 μελών ΕΠ, το ΥΠΔΒΜΘ στερεί το αναγκαίο προσωπικό από πάρα πολλά τμήματα με σημαντικότατες διδακτικές και εργαστηριακές ανάγκες. Επιπλέον, η διαδικασία αξιολόγησης και ιεράρχησης που θα κάνει το Υπουργείο είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι θα είναι χρονοβόρα, χαοτική και εγγενώς διαβλητή, όπως φάνηκε και από την επαναξιολόγηση των ερευνητικών προτάσεων. Μετά τη στάση πληρωμών έρχεται και η στάση προσλήψεων.
Με τη μέθοδο του αιφνιδιασμού, οι πανεπιστημιακοί διδάσκοντες με το ΠΔ407/80, καθώς και οι Εργαστηριακοί και Επιστημονικοί Συνεργάτες των ΤΕΙ ενημερώθηκαν ότι η προοπτική τους είναι η ανεργία, η ετεροαπασχόληση και η μετανάστευση.
Είναι μια μεθόδευση προδήλως αντισυνταγματική (αφού αφαιρεί από τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ το δικαίωμα επιλογής διδασκόντων) που θα έχει τρομακτικές συνέπειες για τους φοιτητές των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Η έλλειψη συμβασιούχων διδασκόντων στα Πανεπιστήμια συνεπάγεται την εξαφάνιση μαθημάτων από τα Προγράμματα Σπουδών, ενώ στα ΤΕΙ πλήττεται ο πυρήνας της παρεχόμενης εκπαίδευσης που είναι τα Εργαστήρια. Η φυσιογνωμία των πτυχίων στρεβλώνεται, ενώ τα ανταποδοτικά κριτήρια θα τεθούν ως μόνη «λύση» για τη «σωτηρία» των ΑΕΙ.
Η αιφνίδια κίνηση του Υπουργείου Παιδείας έρχεται να πλαισιώσει την περικοπή των προϋπολογισμών των Ιδρυμάτων κατά 50%, τις σημαντικότατες καθυστερήσεις σε χρηματοδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων, την τεράστια και αυθαίρετη καθυστέρηση των διορισμών των μελών ΔΕΠ και ΕΠ που έχουν εκλεγεί μέχρι και τρία χρόνια πριν (πολλοί από τους οποίους εργάζονται ως συμβασιούχοι) και το πάγωμα των προκηρύξεων νέων θέσεων. Όλα αυτά θέτουν τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση σε οικονομικό κλοιό και δημιουργούν κλίμα πανικού για το μέλλον και τον προσανατολισμό της.
Είναι πλέον σαφές πως δεν πρόκειται για μέτρα εξορθολογισμού και λογιστικής ερμηνείας των προβλημάτων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Η συμμόρφωση με τον κεντρικό σχεδιασμό Κυβέρνησης -ΔΝΤ – Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν οδηγεί σε τίποτε άλλα παρά απολύσεις των επί συμβάσει διδασκόντων και συνεπακόλουθη εντατικοποίηση της εργασίας των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ και ΕΠ. Φυσική συνέπεια της υποχρηματοδότησης και του εξανδραποδισμού των διδασκόντων θα είναι η πίεση για τη μετάλλαξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης προς την ανταποδοτικότητα και τα δίδακτρα. Η Ανώτατη Εκπαίδευση αλλάζει επί τα χείρω, γεγονός που θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικά κληροδοτήματα του Μνημονίου.
Τώρα είναι ή ώρα της συλλογικής δράσης. Δεν πρόκειται να μείνουμε απαθείς θεατές της απαξίωσης της εργασιακής και ακαδημαϊκής αξιοπρέπειάς μας. Θα αγωνιστούμε μαζί με τους φοιτητές, τους διδάσκοντες, τους εργαζομένους για να υπερασπιστούμε τη δημόσια δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση ως κοινωνικό αγαθό.

Επιτέλους ακούστηκαν και αλήθειες στο Σύνταγμα.

2011-06-05T08:26:00.000-07:00

Αλήθειες όχι φυσικά από το “κίνημα” των “Αγανακτισμένων” αλλά από το κίνημα των “Ευχαριστημένων”. Το εκπροσώπησε ο Σύνδεσμος Ειλικρινών Βιομηχάνων, διάσπαση του γνωστού ΣΕΒ. Ο Σύνδεσμος των Ειλικρινών αποτελείται από βιομηχάνους που δεν μασάνε τα λόγια τους και δεν χαϊδεύουν αυτιά. [viomixanoi.gr]

Αυτό έκαναν και χτες στο Σύνταγμα, οπού με την δύναμη της αλήθειας δεν δίστασαν να πάνε. Εξοπλισμένοι με κοστούμια, γραβάτες, πούρα, Ελβετικές σημαίες, πικέτες, την “Καθημερινή” στην κωλότσεπη και μια Μετοχή-Διακήρυξη την οποία μοίραζαν, γύριζαν την πλατεία Συντάγματος πλέκοντας το εγκώμιο της Κυβέρνησης και της Τρόικα, εξηγώντας με απλά επιχειρήματα γιατί η πολιτική του μνημονίου είναι ευεργετική και καλώντας φυσικά τους “Αγανακτισμένους” να εγκαταλείψουν την πλατεία και να γυρίσουν στους καναπέδες τους, καθώς δεν θα μπορέσει να πουληθεί το Σύνταγμα με 50.000 έξαλλους επάνω του.

Τα συνθήματα τους ανάλογα της ειλικρίνειας τους. “Και ένα και δύο και έξι και επτά, θέλουμε να έρθουν μνημόνια πολλά”. “Από το Λονδίνο ως το Νευροκόπι, θέλουμε μνημόνια σε όλη την Ευρώπη”. “Κόψτε τις συντάξεις, κόψτε τους μισθούς, τα χρήματα να πάνε στους βιομήχανους”. “Το μνημόνιο είναι ευλογία, φέρτε τα λεφτά να πάμε Ελβετία”. Ρυθμικά φώναζαν ζητωκραυγάζοντας τα ονόματα των πιονιέρων μαχητών του Μνημονίου Πάγκαλου, Παπανδρέου, Πεταλωτή, Πρετεντέρη, Τρέμη κ.α. “Είσαι άνεργος;” ρωτούσε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου από το μεγάφωνο. “Πρόβλημα σου” Αποκρίνονταν οι ειλικρινείς βιομήχανοι. “Δεν υπάρχει φτώχεια, μόνο απληστία” εξηγούσαν στους περαστικούς. Και πάλι ρυθμικά “Να πληρώσουν οι φτωχοί, να πληρώσουν οι φτωχοί”, “Τα λεφτά στους πλούσιους, τα λεφτά στους πλούσιους”. “Oι φτωχοί φτωχότεροι, Oι φτωχοί φτωχότεροι,” Και τραγουδιστά “Δώρο θα σου πάρουμε Cayenne, Ολι ρέν, Ολι ρεν “. Δεν παρέλειψαν να φωνάξουν με θάρρος στους συγκεντρωμένους “Εεε, οοο, πάρτε τα αντίσκηνα και φύγετε από δω”.

Δεν έμειναν όμως μόνο στο Σύνταγμα. Κατέβηκαν την Ερμού, μέχρι το Μοναστηράκι καταγγέλλοντας ότι οι διαδηλώσεις είναι που καταστρέφουν την εμπορική κίνηση και όχι το μνημόνιο, ενώ στην πλατεία Μοναστηρακίου ενημέρωσαν και τους τουρίστες για το πόσο καλά πάει η χώρα με το μνημόνιο και πόσο ευτυχισμένοι είναι οι Βιομήχανοι. Τέλος μπήκαν στο μετρό για την επιστροφή προς το Σύνταγμα όπου τους περίμεναν οι λιμουζίνες. Φυσικά εκεί φώναξαν κατά των τσαμπατζήδων που δεν πληρώνουν εισιτήρια, ενημέρωσαν στην αποβάθρα τον κόσμο για το ευεργετικό μνημόνιο και ζήτησαν να ιδιωτικοποιηθούν οι κυλιόμενες σκάλες, καθώς μπορούν να γίνουν πηγή εσόδων και ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας. Στις προτάσεις τους συμπεριέλαβαν και την κατάργηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ως το πιο αποτελεσματικό μέτρο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, όπως και την κατάργηση των εκλογών καθώς η δημοκρατία όπως και οι αγορές μπορούν να αυτορρυθμίζονται. Τελικά κατέληξαν στο Da Capo στο Κολωνάκι για εορτασμό με σαμπάνιες της επιτυχημένης παρέμβασης.

Δείτε τα υλικά τους. Σύντομα θα κυκλοφορήσει και video στο διαδίκτυο, αν και βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για να κυκλοφορήσει σε DVD μαζί με την Κυριακάτικη Καθημερινή με τίτλο “Γιατί χαίρεται και χαμογελαεί ο κόσμος πατέρα;”

Η Μετοχή-Διακήρυξη

Οι πικέτες

2011-06-05T05:28:00.001-07:00

Το κυβερνητικό βίντεο "20 μήνες αγώνας" by fon1972
Δεν ξερω αν ειναι για γελια ή για κλαματα...

Πρακτικά συγκέντρωσης στην πλατεία Συντάγματος

2011-06-02T06:33:00.000-07:00

Αυτά είναι τα πρακτικά της 1ης ανοιχτής συνέλευσης της Πραγματικής Δημοκρατίας Τώρα στην πλατεία Συντάγματος. Πρακτικά κρατήθηκαν από τις 10.00μμ έως λίγο πριν την 1.00 τα ξημερώματα.
Συνολικά, σε αυτό το χρονικό διάστημα, τοποθετήθηκαν 83 ομιλητές, ανάμεσά τους, άνεργοι, φοιτητές, εργαζόμενοι στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, μαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές, άστεγοι, νοικοκυρές και πολλοί ακόμη. Τα πρακτικά παρατίθενται κατά χρονολογική σειρά τοποθετήσεων των ομιλητών, χωρίς να παρατίθενται προσωπικά στοιχεία τους, τα οποία και οι ίδιοι, πολλές φορές δεν τα ανέφεραν.Πολλές φορές, υπήρξαν προτάσεις οργάνωσης, άλλες φορές, κραυγές αγωνίας, άλλες, κραυγές καταγγελίας, πάντοτε όμως απόψεις σεβαστές και διατυπωμένες σε μια διαδικασία άμεσης Δημοκρατίας.

Τα πρακτικά της 1ης Συνέλευσης.

- Να υπάρξουν κατασκηνώσεις σε όλους τους ανοιχτούς χώρους της Ελλάδας, να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας με σαφή κατανομή καθηκόντων και υποχρεώσεων.

- Έχουμε την ομορφιά μαζί μας, απέναντι στον μοχθηρό τραπεζίτη και τον κακό πολιτικό.

- Όποιος πολιτικός αδικεί, όποιος πολιτικός δεν σέβεται την λαϊκή εντολή, να πηγαίνει σπίτι του ή στην φυλακή.

- Είναι μια διαδήλωση ανοιχτή, μια συγκέντρωση όπου μιλώ και ανατριχιάζω με την εμπειρία

- Η Δημοκρατία τους, δεν εγγυάται ούτε την Ισότητα ούτε την Δικαιοσύνη.

- Να μείνουμε στο Σύνταγμα, έως ότου αποφασίσουμε πώς θα λύσουμε τα προβλήματά μας.

- Όταν ο κόσμος, όταν όλοι εμείς συζητάμε χωρίς φόβο, ο φόβος φωλιάζει σε αυτούς εκεί πάνω στο κτίριο της Βουλής.

- Αυτή την στιγμή, οι λέξεις στην Ελλάδα, έχουν χάσει το νόημά τους. Λέμε Ελλάς και εννοούν ΕΛ. ΑΣ, λέμε λαός και εννοούν ΛΑΟΣ, το κόμμα του Καρατζαφέρη. Να δώσουμε ώθηση, να βρούμε την δύναμη, οι λέξεις να ξαναβρούν το νόημά τους.

- Να μείνει το Σύνταγμα και οι δρόμοι, κλειστοί αυτό το βράδυ, και κάθε βράδυ από εδώ και πέρα έως ότου βρεθεί λύση.

- Δεν πρέπει να μας ευχαριστεί να είμαστε καταναλωτές ή πελάτες, πρέπει να μας ευχαριστεί όταν είμαστε σωστοί, υπεύθυνοι πολίτες.

- Οι Ποδηλάτες, στις κινητοποιήσεις και τις ποδηλατοπορείες της Παρασκευής, κέρδισαν το δικαίωμά τους, στην μετακίνηση, κέρδισαν τον χώρο τους. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.

- Να συνειδητοποιήσουμε την δύναμή μας και να κατανοήσουμε τα κοινά προβλήματά μας.

- Να καταρρεύσει το πλουτοκρατικό σύστημα της πολιτικής, να το ανατρέψουμε με επαναστατικές κινήσεις.

- Να δούμε παγκόσμια το θέμα, το πρόβλημα της καταληστευμένης ζωής μας. Να ενωθούμε με ό, τι στον υπόλοιπο κόσμο γίνεται ως ανάλογη κίνηση.

- Να καλέσουμε καθηγητές, νομικούς να μας διαφωτίσουν με ποιόν τρόπο θα απαλλαγούμε από το Μνημόνιο.

- Να οργανώσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, κινηματογραφικές προβολές και συναυλίες στο Σύνταγμα και τις κατασκηνώσεις που θα κάνουμε.

- Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, φταίμε οι Ελληνες με την ατομικιστική μας νοοτροπία.

- Να ξεκινήσουμε με την προσωπική μας αλλαγή, με την ενδιάθετη αλλαγή του εαυτού μας. Να απευθυνθούμε στον φίλο φοιτητή, στον φίλο εργαζόμενο να του ζητήσουμε να αλλάξει λογική και νοοτροπία. Και όλοι πρέπει να προσφέρουμε.

- Να συνεχίσουμε με συνέπεια τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου. Να αρθούμε πάνω από πατρίδες και έθνη.

- Το βασικό πρόβλημα στα θεμέλια της Δημοκρατίας, είναι η αδιαφορία. Δημοκράτης είναι εκείνος που σέβεται τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του.

- Να κοιτάξουμε στα μάτια τους διπλανούς μας. Η αδιαφορία ξεκίνησε από τον καταναλωτισμό. Να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι.

- Το σύστημα ευνοεί λίγους και καταπιέζει τους πολλούς. Να γίνουν κύκλοι και συνελεύσεις συζητήσεων σε κάθε γειτονιά.

- Στο Σύνταγμα, σήμερα το βράδυ, νιώθω ευτυχισμένη. Ας κάνουμε μια καλή αρχή, κλείνοντας τις τηλεοράσεις μας. Και ας ξεκινήσουμε να συντονιζόμαστε.

- Έχουμε συνειδητοποιήσει και ζητούμε πλέον καθαρά να γυρίσει η Δημοκρατία στην βάση, δηλαδή σε όλους εμάς. Να μην υπάρχει κανένα σύμβολο, ή σημαία. Και να εκθρονιστούμε όλοι μας από το όποιο βόλεμα μας και να οργανωθούμε.

- Να γίνει ένα μπλογκ ενημέρωσης και συντονισμού.

- Συμμετέχουμε όσο μπορούμε για να αλλάξουμε την ζωή μας. Να φέρουμε την Δημοκρατία στα σωστά μέτρα, τα μέτρα της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

- Στην Πνύκα, τα αρχαία χρόνια, γίνονταν συνελεύσεις και θεμελιωνόταν η Δημοκρατία. Να αλλάξουμε τις ζωές μας ,να αλλάξουμε την Ιστορία μας. Στην εταιρία μας άλλαξαν, προσέλαβαν ανέργους, τους έδωσαν δουλειά.

- Να πέσουν όσοι υποθηκεύουν το μέλλον μας. Να κρατήσουμε δυνατή και ζωντανή την οργάνωση από τα κάτω.

- Σήμερα το βράδυ, τα πρόσωπά μας, φωτίστηκαν από ένα χαμόγελο. Έχουμε όλοι, μια ψυχική ανάταση. Ας το κρατήσουμε αυτό, και ας προχωρήσουμε.

- Πρέπει να τιμωρηθούν οι πολιτικοί και να αγωνιστούμε για αυτήν την τιμωρία.

- Να γίνεται κάθε απόγευμα στις 6.00μμ συγκέντρωση, και να ακολουθεί στις 9.00μμ, συνέλευση.

- Υπάρχει φόβος αυτή την στιγμή στα ΜΜΕ του κατεστημένου και τους πολιτικούς. Η διαδήλωση είναι πάρα πολύ μεγάλη, η συνέλευση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Να μην τους επιτρέψουμε να μας ενσωματώσουν.

- Να ξεκινήσουμε να διαμορφώνουμε αιτήματα. Να αλλάξει η πολιτική, να πέσει η κυβέρνηση, να διαμορφώσουμε τις δικές μας προτάσεις.

- Να πάει στο διάολο το χρέος που μας φόρτωσαν. Να γίνει κεντρική πολιτική διαμόρφωση λόγου και έργου, οι συνελεύσεις βάσεις. Να αντισταθούμε λυσσαλέα.

- Η Υγεία καταρρέει, δεν υπάρχουν υλικά, ο κόσμος κινδυνεύει στα νοσοκομεία, μας ληστεύουν και μας εγκαταλείπουν στην τύχη μας.

- Πήρα το μικρόφωνο για να ζητήσω συγγνώμη από τα νέα παιδιά, τους πολλούς νέους ανθρώπους που βλέπω εδώ, να ζητήσω συγγνώμη για την Ελλάδα και την πολιτική σκηνή που τους παραδίδουμε.

- Να ξεκινήσουν διαδικασίες αυτοδιάθεσης και αυτοθέσμισης, αποκαθιστώντας την σχέση μας με την πολιτική, να εργαστούμε με πείσμα για αυτό, να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

- Να δώσουμε την δύναμη σε όλους εμάς, τους πολίτες, τους καλλιτέχνες, τους απλούς ανθρώπους που σήμερα πήραν μια βαθιά ανάσα.

- Ας ασκήσουμε το δικαίωμα στην ανυπακοή, ας το διακηρύξουμε με πάθος και δύναμη. Να φτιάξουμε Ιστορία από την αρχή.

- Η Δημοκρατία ξεκίνησε από εδώ, από την Αθήνα. Η πολιτική δεν είναι κάτι κακό. Για την καλυτέρευσή μας, ας την ξαναπάρουμε στα χέρια μας.

- Η ενημέρωση και η μετάδοση όσων γίνονται εδώ είναι ένα σημαντικό βήμα πληροφόρησης και συντονισμού, να επιδιωχθεί με κάθε τρόπο.

- Να φέρουμε και ένα ταπεράκι φαγητό, να αντέξουμε τις ώρες της συνέλευσης, να είναι και η μικρή, σημαντική προσφορά όσων δεν προλαβαίνουμε να είμαστε πολλές ώρες εδώ.

- Τα προβλήματα είναι κοινά και είναι αυτά που μας ενώνουν. Να μην αφήσουμε τις ταμπέλες, τις στρατεύσεις ή τις όποιες επιμέρους επιλογές μας, να μας χωρίσουν.

- Παιδιά, να μην φοβάστε. Να παραμείνετε ήρεμοι, αυτό θα μεταφέρω και στους φοιτητές μου. Να ξέρετε ότι τα οικονομικά, είναι απλά, σύνθετα τα κατάντησαν οι επιτήδειοι και τα αρπακτικά.

- Νίκη θα’ ναι να έρθουν στο Σύνταγμα όλοι οι νέοι άνθρωποι.

- Η αυτοοργάνωση είναι η μόνη λύση. Όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

- Μας έχουν γονατίσει με τις συμβάσεις τους. Δεν έχουν οι πλουτοκράτες, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης, οι εφοπλιστές, τα ίδια συμφέροντα και τα ίδια δικαιώματα με εμάς. Εμείς παράγουμε τον πλούτο τους, τον δικό μας πλούτο, ας τον ξαναπάρουμε στα χέρια μας.

- Το χρέος μας γονάτισε τις ζωές.

- Οι Ισπανοί μας έδωσαν την ιδέα και το έναυσμα. Να συντονιστούμε με τον υπόλοιπο, υπερχρεωμένο Νότο, ας κινητοποιηθούμε. Οι Ισπανοί μας έδειξαν τον δρόμο.

- Αυτό που ζούμε μας αφορά όλους, εμάς, τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς, όλους τους λαούς. Το ένα ταπεράκι ας γίνει 10 ταπεράκια, να συντονιστούμε νομικοί, οικονομολόγοι, φοιτητές, όλοι να συνεισφέρουμε όσα μπορούμε με τις γνώσεις μας, κυρίως όμως να μεταδώσουμε το μήνυμα, να μεταλαμπαδεύσουμε όσα έγιναν εδώ στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους μας.

- Η ζωή είναι πολύτιμη για όλους μας.

- Νέοι άνθρωποι, πάρτε τις τύχες σας, στα χέρια σας. Μας πάνε σε συνθήκες Μεσαίωνα και δουλείας. Ο σημερινός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στην βαρβαρότητα.

- Η πολιτική είναι ταυτόχρονα, πολλά εργαλεία. Ένα από αυτά είναι και ο συντονισμός με τους άλλους εξεγερμένους. Αυτή την στιγμή, στην Ισπανία, σε γιγαντοοθόνες αναμεταδίδουν όσα συμβαίνουν εδώ.

- Για την ώρα, είμαστε πολλοί, ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ως ένας, να το πω διαφορετικά, όλοι για έναν, ένας για όλους.

- Θα ‘ταν πολύ όμορφο, όσο μιλώ να με μεταφράζουν σε άλλες γλώσσες ή να υπάρχει κάποιος διερμηνέας της νοηματικής, για τους κωφάλαλους.

- Θα ‘ναι μεγάλη στιγμή, να ξεφύγουμε από τον στενό κορσέ τον οποίο μας έχουν φορέσει. Από σήμερα αναδιαπραγματευόμαστε το ισοζύγιο δύναμης στην ελληνική κοινωνία και την ελληνική πολιτική σκηνή, ισοζύγιο δύναμης που τώρα ρέπει προς την πλευρά της κυβέρνησης.

- Μας κόβουν κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις αιώνων. Μας κόβουν τις ελπίδες που πρέπει να τις αναγεννήσουμε.

- Να ανατραπούν οι συσχετισμοί πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.

- Ένα καλό βήμα κοινωνικοποίησης και συζήτησης θα ήταν αν φέρναμε εδώ στον δημόσιο χώρο, όσες δραστηριότητες θα κάναμε στον ιδιωτικό μας χώρο.

- Συκοφαντούν τους δημόσιους υπαλλήλους, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους ιατρούς. Δικαιοσύνη δεν είναι η ισοπέδωση των 500 ευρώ. Μας στερούν την αξιοπρέπεια.

- Η πολιτική είναι υπόθεση όλων μας. Η κοινωνία χρεοκόπησε. Ας το αλλάξουμε αυτό.

- Η γενιά μου είναι γενιά εκεί στα 50, είναι μέσα στην Βουλή και ζητώ συγγνώμη για όσα σας έχει οδηγήσει να υπομένετε.

- Είμαι 24 χρονών, βαρέθηκα, κουράστηκα να μιλούν γύρω μου με –ισμούς και γλώσσα ξύλινη. Θέλω κάτι να αλλάξει, να αλλάξει υπολογίζοντας και αναγνωρίζοντας και τις δικές μας ευθύνες.

- Εδώ βρισκόμαστε για να βρούμε την πραγματική Δημοκρατία.

- Ας ξεκινήσουμε με το να απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλο σαν να ήμασταν αδέλφια.

- Ζητούμενο είναι να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και έχοντας το κεφάλι ψηλά. Να εξεγερθούμε εναντίον της κοροϊδίας. Δεν νομιμοποιούμε κανένα Μνημόνιο.

- Η Ελλάδα είναι στον γκρεμό και τα χρήματα της χώρας έξω από την χώρα. Μας έκλεψαν και συνεχίζουν να μας κλέβουν.

- Μας τάζουν ισότητα στην κοινωνική εξαθλίωση. Εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε ισότητα στην κοινωνική ανάταση.

- Το πρώτο ζητούμενο είναι να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό το οποίο κάνουμε εδώ, έχω AIDS και καρκίνο, είμαι άστεγος δεν ντρέπομαι να τα πω αυτά. Όλοι χρειαζόμαστε δύναμη και να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό.

- Δεν υπάρχει πιο καίρια πράξη, με βαθύ, πολιτικό νόημα από το να πάρουμε την ζωή μας, στα χέρια μας.

- Ας γίνουμε όλοι υπάλληλοι και υπόλογοι του λαού.

- Να κινηθούμε να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την Ελλάδα, όπως λέει και το άρθρο 120 του Συντάγματος της χώρας.

- Εδώ συγκροτούμε την νέα, πολιτική δύναμη και σπάμε τον φόβο και την μιζέρια.

- Να πάει παντού το μήνυμα της εξέγερσης. Να δουλέψουμε για το εμείς. Να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν όλοι οι άνεργοι.

- Δεν δουλεύει τίποτα χωρίς εμάς, χωρίς τα δικά μας χέρια. Γενικές απεργίες παντού να γίνουμε μια γροθιά.

- Να γίνουμε ιός και να διασπαρούμε παντού.

- Υπάρχουν εκδότες όπως ο Κουρής που χρωστάνε παντού, και τρομοκρατούν και εκβιάζουν τους εργαζόμενους.

- Το σύστημα φορολόγησης δεν είναι το ίδιο για τους πλοιοκτήτες και τους έχοντες και κατέχοντες. Ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους.

- Λάθος να πιστεύουμε ότι φταίμε και εμείς, λάθος να στρέφουμε το μαχαίρι ό ένας εναντίον του άλλου, ομόνοια, αλληλεγγύη, συστράτευση όλων μας σε κοινό αγώνα.

- Ξεπουλούν την ενέργεια, και αποκτούν μεγάλες περιουσίες με τις μίζες τους.

- Ας ξεκινήσουμε με δομές αυτοοργάνωσης, μια συλλογική κουζίνα, κάποιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, να βρούμε παραγωγούς να μας δώσουν τα προϊόντα τους. Η πλατεία Συντάγματος να γίνει κεντρικό παράδειγμα αγώνα για όλη την Ελλάδα.

- Να περιφρουρήσουμε αυτό που συντελείται. Είναι υπόθεση δική μας και έτσι πρέπει να παραμείνει.

- Η νεολαία βγαίνει με ψυχή, με πίστη, ειρηνικά, όχι όπως τον Δεκέμβρη του 2008, έχουμε ωριμάσει όλοι μας.

- Προχθές οι ακροδεξιοί χτυπούσαν και μαχαίρωναν τους μετανάστες, τους μετανάστες από τις χώρες που πρωτοστάτησαν και δίδαξαν ό, τι εξεργεσιακό συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, στον κόσμο.

- Μετά το «Βέλος», και το Πολυτεχνείο, είναι η πρώτη ενέργεια άμεσης Δημοκρατίας και ηθικής ανάτασης στην Ελλάδα.

2011-05-30T11:49:00.000-07:00

Ομιλητής Δρ. Αθανάσιος Π. Χονδρομάρας

Διδάκτωρ Φιλοσοφικής και Ιατρικής Σχολής
MSc στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας
Πτυχιούχος Ιατρικής, Θεολογικής και Φιλοσοφικής Σχολής.

Την Τετάρτη 1/6/2010 στις 7:00 το απόγευμα, στο πλαίσιο των θεωρητικών θεμάτων των μαθημάτων "Σχεδίαση Συστημάτων" και "Εισαγωγή στη Συστημική Θεωρία" θα πραγματοποιηθεί ανοικτή διάλεξη-συζήτηση με θέμα:

«Ηθική και βιοηθική: Θεωρητικές προσεγγίσεις
στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και της
γενικευμένης έννοιας της σχεδίασης.»

Συντονιστής θα είναι ο Επίκουρος Καθηγητής Θωμάς Σπύρου σε διάλεξη που θα γίνει με τη μορφή ανοικτής συζήτησης μεταξύ του διδάσκοντα, του προσκεκλημένου Δρ. Αθανάσιου Χονδρομάρα και των συμμετεχόντων.

Ξεκινώντας από τις θεωρητικές προσεγγίσεις της ανάγκης θέσπισης ιατρικής ηθικής και ειδικότερα μέσα από τις προκλήσεις των ζητημάτων βιοηθικής, η διάλεξη θα αναφερθεί σε σύγχρονα θέματα που σχετίζονται με την έννοια της ηθικής, την ηθική και φιλοσοφία, τη μετάβαση από την παραδοσιακή στην αναλυτική ηθική, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές αρχές στην ηθική. Τα θέματα αυτά θα αναζητήσουν τη σχέση θεωρίας και πράξης από τους χώρους της βιο-ιατρικής έως και το γενικευμένο χώρο της Σχεδίασης.

Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος

2011-05-28T17:27:00.002-07:00

http://real-democracy.gr

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

Η κάτω πλατεία διαμορφώνει λόγο ανατρεπτικό

2011-05-28T17:27:00.001-07:00

Οσοι έζησαν τη συνέλευση της Παρασκευής μιλούν για μια πρωτόγνωρη εμπειρία "ώριμου Δεκέμβρη"

Σε πραγματικό πολιτικό εργαστήρι μετατρέπεται με την ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή νέων και εργαζομένων η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Όλοι όσοι ήταν εκεί χθες Παρασκευή μιλούν για μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μέχρι αργά τη νύχτα διαμορφωνόταν το πρώτο ψήφισμα. Πάνω από δύο χιλιάδες παρακολουθούσαν, χειροκροτούσαν, διόρθωναν το κείμενο που αποπνέει ενθουσιασμό και αυτή την καινούργια αυτοπεποίθηση για την οποία μιλήσαμε το πρώτο βράδυ. (Το βρίσκετε εδώ.)

Πέρα από τις όποιες αδυναμίες, που έχουν να κάνουν με την πολιτική καταγωγή του κινήματος "Αμεση δημοκρατία τώρα", γίνονται μερικά πολύ σοβαρά βήματα. Το ψήφισμα παίρνει μια πρώτη καθαρή θέση σε ό,τι αφορά το ποιον έχουμε απέναντι. Και όχι μόνον αυτό: βάζει μια ταξική διαχωριστική γραμμή σπάζοντας τη θολούρα και το επικίνδυνο παιχνίδι ("λαός ενωμένος εναντίον όλων των κομμάτων") που στήνουν οι πρόθυμοι επικοινωνιακοί χορηγοί της συγκέντρωσης. Δύο κόσμους αντίπαλους βλέπει το κείμενο! Από εδώ εμείς: εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, άνεργοι. Από εκεί αυτοί: κυβερνήσεις, τρόικα, μνημόνια, τραπεζίτες. Όσο για τον πληθυντικό στο "κυβερνήσεις", απαντά και στα σχέδια γρήγορης αντικατάστασης της παραπαίουσας κυβέρνησης Παπανδρέου - από μια κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" οποιασδήποτε σύνθεσης που θα κληθεί να διαχειριστεί την αυριανή χρεοκοπία.

Δεύτερον, στο ψήφισμα σπάει η απολίτικη απαξίωση για τα σωματεία και τους αγώνες των εργαζομένων, έστω και έμμεσα. Οι συγκεντρωμένοι καλούν τους εργαζόμενους που απεργούν να καταλήγουν και να παραμένουν στην πλατεία, δηλώνοντας ότι δεν θα φύγουν αν δεν διώξουν αυτούς που ευθύνονται για αυτό που ζούμε. Τρίτον, η λύση θα προέλθει από εμάς τους ίδιους, υπογραμμίζει το ψήφισμα χωρίς να αφήνει περιθώρια για καπέλωμα από επίδοξους εθνοσωτήρες. Η κατεύθυνση που παίρνει το τελικό κείμενο του ψηφίσματος, έστω και σε μορφή πρωτόλειου, αγκαλιάζει ένα ρεύμα αναπτυσσόμενης πολιτικής ταξικής συνείδησης, ενώ γεννά αμηχανία σε εκείνους που θα το ήθελαν πιο ανοικτό και γενικά κατά της κοινωνίας της κατανάλωσης, χωρίς άμεσους πολιτικούς στόχους.

Στη διαδικασία της Λαϊκής Συνέλευσης συμμετέχει ένα μέρος, το 1/5 περίπου όσων περνούν από την πλατεία. Είναι αδύνατον να παρακολουθήσουν τη συνέλευση 10.000 άνθρωποι γιατί απλούστατα δεν χωράνε στο χώρο πίσω από το σιντριβάνι. Αυτοί οι νεολαίοι στην πλειοψηφία τους, που είναι ώριμα πλέον παιδιά της έκρηξης του 2008, αποτελούν την πρωτοπορία της πλατείας - και είναι πολύ σημαντικό που συζητούν επίμονα, για παράδειγμα, για το πώς μπορεί να οργανωθεί μια γενική απεργία. Αρα δεν κλείνονται στην "επανάστασή τους" και στον αναπόφευκτο ναρκισσισμό, κι ακόμα το πνεύμα του κειμένου, αποφεύγοντας τις λέξεις τις συγκεκριμένες, στρέφεται προς ένα λαϊκό μέτωπο ανατροπής ("να μείνουμε εδώ μέχρι να τους διώξουμε") αντί για μια ψυχολογική "ενότητα του λαού" μπροστά στους επερχόμενους κινδύνους.

Με τα παραπάνω να γεμίζουν νέο ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση τον κόσμο που τα ζει, ήδη αρκετοί οι οποίοι διατύπωναν τις πρώτες μέρες σοβαρές (και εντελώς δικαιολογημένες) ενστάσεις και αντιρρήσεις αναμένονται από απόψε να ενισχύσουν τη συγκέντρωση - όχι πλέον των γενικώς και αορίστως "Αγανακτισμένων", μα των συνειδητών και εντελώς σοβαρά ενεργοποιημένων διαδηλωτών. Και είναι τόσο κρίσιμο να κινηθεί η οργανωμένη κοινωνία του αγώνα και οι συλλογικότητες των εργαζομένων γιατί οι εξελίξεις τρέχουν και το βάρος των γεγονότων δεν μπορεί να το σηκώσει μόνη της η "Κάτω πλατεία".

ΠΦ

2011-05-24T16:59:00.000-07:00

Συνέντευξη παραχώρησε στην τηλεόραση του ΖΕΥΣ TV και στη δημοσιογράφο Ελένη Τσελεμπή, ο Καθ.
Ιωάννης Δαρζέντας,
Πρόεδρος του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστήμιο Αιγαίου με έδρα την Σύρο.

Ο κ. Δαρζέντας δήλωσε ότι δεν έχει καμιά ανησυχία για τα δημοσιεύματα αθηναϊκών εφημερίδων που συγκαταλέγουν στο ‘’κόκκινο’’ το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, γιατί
"κάθε χρόνο μεγαλώνουν οι επιτυχίες του στον παγκόσμιο ακαδημαϊκό χάρτη, καθώς πλέον θεωρείται μια ανερχόμενη ακαδημαϊκή δύναμη με ζωντάνια και ενέργεια την οποία δεν έχουν πια τα κεντρικά πανεπιστημιακά ιδρύματα."

"Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου", τόνισε ο κ. Δαρζέντας,
"ξεκίνησε κοιτώντας την καινοτομία και είναι το πρώτο πανεπιστήμιο στην Ελλάδα που έχει σχολή περιβάλλοντος, στη Σύρο μάλιστα υπάρχει το μοναδικό τμήμα στη Ελλάδα καινοτόμου βιομηχανικής σχεδίασης, σε αντίθεση με την Ευρώπη, που πχ στην Αγγλία υπάρχουν 15 παρόμοια τμήματα. Όταν λοιπόν κατασκευάζουμε ένα τμήμα με υψηλή βάση εισαγωγής, που παίρνει το maximumτων φοιτητών, με πετυχημένους αποφοίτους που γίνονται όλοι δεκτοί σε μεταπτυχιακά στην Ευρώπη και στην Αμερική δεν πρέπει καν να συζητάμε ότι το Πανεπιστήμιο θα φύγει από την Σύρο."
Ο κ. Δαρζέντας τέλος αποκάλυψε ότι το όνειρό του είναι η Σύρος να γίνει ένα Πανεπιστημιακό νησί και σημείωσε πως τα πράγματα θα ήταν ήδη πολύ διαφορετικά, αν είχαμε προλάβει να ρυθμίσουμε το χώρο του στρατοπέδου.

Αποτελέσματα Εκλογών

2011-05-19T03:47:00.000-07:00

Χτες Τετάρτη 18-5-2011 πραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη του Δ.Σ. του συλλόγου φοιτητών Τ.Μ.Σ.Π.Σ.
Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:
Ψήφισαν:134
Άκυρο: 4
Λευκό: 2

ΑΚΡΙΒΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ: 22
ΖΙΒΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ: 11
ΚΟΥΒΔΟΣ ΦΟΙΒΟΣ: 46
ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ-ΦΟΙΒΟΣ: 76
ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: 48
ΛΑΥΤΣΗΣ-ΣΚΡΕΤΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ: 4
ΜΑΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ-ΟΡΦΕΑΣ: 19
ΝΤΟΚΟΡΟΣ ΗΛΙΑΣ: 12
ΠΑΤΡΩΝΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ: 38
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΦΟΙΒΟΣ: 33
ΤΖΟΒΑΡΑΣ ΛΑΖΑΡΟΣ: 21
ΤΣΟΥΠΡΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ: 20

Συγχαρητήρια σε όσους συμμετείχαν!
Η εφορευτική Επιτροπή.

BMW57 Rockers Live @ Syros

2011-05-11T06:44:00.000-07:00

Η απάντηση της πρυτανειας στα δημοσιευματα.

2011-05-10T01:45:00.000-07:00

150 τμήματα κλείνουν, 10 πανεπιστήμια απορροφώντα

2011-05-09T02:23:00.000-07:00

150 τμήματα κλείνουν, 10 πανεπιστήμια απορροφώνται

Το υπ. Παιδείας ετοιμάζεται να βάλει «λουκέτο» σε τμήματα χαμηλής έως ανύπαρκτης ζήτησης και να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις ΑΕΙ με άλλα ισχυρά κεντρικά πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας

Περεστρόικα σε ΑΕΙ - ΤΕΙ... χάριν της τρόικα! Αλλάζει ριζικά και μάλλον βίαια ο χάρτης της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με αφορμή και την απαίτηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την οικονομία, που αναγκάζει και το υπουργείο Παιδείας σε γενναίες περικοπές δαπανών. Η υπ. Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου άλλωστε συναντήθηκε ήδη με το κλιμάκιο της τρόικας που συνεχίζει τις "επισκέψεις" στα υπουργεία.

Περισσότερα από 150 τμήματα χαμηλής έως ανύπαρκτης ζήτησης από τους υποψηφίους, τα οποία συγχρόνως παρουσιάζουν και μια φθίνουσα πορεία στην "παραγωγή πτυχιούχων" την τελευταία πενταετία, θα "βάλουν λουκέτο", ενώ συγχωνεύονται περισσότερα από 10 πανεπιστήμια. Η σάρωση θα αφορά όλα τα ΑΕΙ αλλά και τα ΤΕΙ, για τα οποία το φοιτητικό ενδιαφέρον έχει εκλείψει εδώ και χρόνια.

"Το φίδι από την τρύπα" θα κληθούν να βγάλουν οι νέες διοικήσεις των ανώτατων ιδρυμάτων, που θα προκύψουν ύστερα από την ψήφιση του νόμου-πλαισίου που θα έρθει τον Ιούνιο στη Βουλή.

Μετά την εγκαθίδρυση των Συμβουλίων Διοίκησης, θα ακολουθήσει το σχέδιο του "Καλλικράτη" σε ΑΕΙ - ΤΕΙ, που θα υλοποιηθεί από τα καινούργια διοικητικά σχήματα των σχολών.

Σύμφωνα με πληροφορίες του "Εθνους της Κυριακής", το σχέδιο αναδιάρθρωσης και εξορθολογισμού της Ανώτατης Εκπαίδευσης, θα περιλαμβάνει τα εξής:

1. Τις συγχωνεύσεις τμημάτων ή και σχολών ομοειδούς επιστημονικού αντικειμένου, που κοστίζουν ακριβά στον κρατικό προϋπολογισμό, έχουν αμφίβολα αποτελέσματα, χαμηλή ζήτηση και λειτουργούν παράλληλα σε επίπεδο AEI και TEI.

2. Τις συγχωνεύσεις μεταξύ ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθώς και την ενσωμάτωση ενός μέρους πανεπιστημίου ή τεχνολογικού ιδρύματος σε ένα άλλο. Τα Πανεπιστήμια Πελοποννήσου. Στερεάς Ελλάδας, Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, Πάντειο, Οικονομικό Αθηνών, Χαροκόπειο, Γεωπονικό, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών καθώς και το Διεθνές Πανεπιστήμιο βρίσκονται "ένα βήμα" πριν από τη συγχώνευσή τους με ισχυρά κεντρικά ΑΕΙ της χώρας.

Στόχος είναι ο περιορισμός του κατακερματισμού των σχολών και των πανεπιστημίων (για παράδειγμα, στη Β. Ελλάδα και σε απόσταση αναπνοής υπάρχει το ΑΕΙ Μακεδονίας, το ΑΕΙ Δυτ. Μακεδονίας και το ΑΠΘ, ενώ σε δύο ώρες από τη Θεσσαλονίκη βρίσκεται και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας).

Συμφωνούν
Ο "Καλλικράτης" βρίσκει σύμφωνους και τους πρυτάνεις, οι οποίοι πλέον απαιτούν από το υπ. Παιδείας το "συμμάζεμα" των ιδρυμάτων τους. Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που με τους κομμένους στο μισό προϋπολογισμούς φέτος αδυνατούν να συνεχίσουν να λειτουργούν τις σχολές τους, αναμένοντας "ως μάννα εξ ουρανού" το "κούρεμα" των τμημάτων που μόνο χρέη τούς αποδίδουν.

Το τελευταίο πόρισμα του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας προτείνει την πλήρη αναδιάρθρωση των ΑΕΙ - ΤΕΙ, με πλήθος συγχωνεύσεων τμημάτων και σχολών: "... Η σημερινή κατάσταση χαρακτηρίζεται από μάλλον μεγάλο αριθμό Ιδρυμάτων/ακαδημαϊκών μονάδων, υπερβολική εξειδίκευση κάποιων τμημάτων, μεγάλη διασπορά ανά την επικράτεια που συνδέεται με τη διασπορά πόρων κ.ά.".

Η κυβέρνηση έχει ήδη λάβει τις αποφάσεις της ακολουθώντας και την αντίστοιχη διεθνή τάση, αλλά κυρίως το δανικό και γαλλικό πρότυπο, συγχώνευσης των πανεπιστημίων (από τα 17 ΑΕΙ που υπήρχαν στη Δανία, απέμειναν τα τρία. Παρόμοιος ανασχεδιασμός έγινε και στη Γαλλία, όπου από τα περίπου 100 τριτοβάθμια ιδρύματα, παρέμειναν να λειτουργούν 17 "εκπαιδευτικοί πόλοι").

Στην πρόταση για επανασχεδιασμό των ανώτατων σχολών που κατέθεσε στη Σύνοδο Πρυτάνεων, ο κ Ιωακείμ Γρυσπολάκης, καθηγητής και τ. πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, αναφέρονται τα εξής:

"Η ακαδημαϊκή ανάπτυξη ακολούθησε σε μεγάλη έκταση το άναρχο και στρεβλό αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας, τόσο ως προς τα επιστημονικά αντικείμενα όσο και ως προς τη χωροταξική τους κατανομή. Μερικές από τις στρεβλώσεις είναι:

Υπερβολική εξειδίκευση τμημάτων, η οποία θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί σε προγράμματα μεταπτυχιακών
Τμήματα με ασαφές (ή ανύπαρκτο) γνωστικό αντικείμενο
Μεγάλη διασπορά ανά την επικράτεια
Απομόνωση τμημάτων από τον κύριο κορμό του Ιδρύματος
Αλληλοεπικαλύψεις αντικειμένων μεταξύ ΑΕΙ και ΤΕΙ στην ίδια ή σε άλλες πόλεις
Λειτουργία τμημάτων ταυτόσημων αντικειμένων σε γειτονικά ΑΕΙ".

499 τμήματα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Στην Ανώτατη Εκπαίδευση λειτουργούν 499 Τμήματα, εκτός των Στρατιωτικών Σχολών. Από αυτά τα 286 ανήκουν σε ΑΕΙ και τα 213 σε ΤΕΙ. Από το 1999 έως το 2009 ιδρύθηκαν περίπου 100 νέα Τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, λόγω της χρηματοδότησης από την ΕΕ. Πολλά εξ αυτών δεν έχουν σαφώς ορισμένο γνωστικό αντικείμενο, ενώ άλλα είναι συναφή με Τμήματα που υπήρχαν ήδη στα ίδια Ιδρύματα. Επίσης, ορισμένα ομοειδή με αυτά Τμήματα υπάρχουν και σε ΤΕΙ.

Είκοσι τέσσερα ΑΕΙ είναι διάσπαρτα σε 36 διαφορετικές πόλεις και 16 ΤΕΙ σε 40 πόλεις και κωμοπόλεις. Από τα πανεπιστήμια, όσα βρίσκονται σε Αττική, Πάτρα, Iωάννινα, Κέρκυρα και Χανιά λειτουργούν σε μία πόλη, ενώ τα υπόλοιπα "απλώνονται" σε δύο έως έξι πόλεις.

Κατάργηση ΑΕΙ
Ηπιο και "σκληρό" σενάριο

Οσο απλώθηκαν... απλώθηκαν τα πανεπιστήμια. Τώρα αρχίζει το συμμάζεμα! Το ακραίο σενάριο που εξετάζεται είναι από τα συνολικά 23 σήμερα ΑΕΙ της χώρας να παραμείνουν μόνον τα 11. Το πιο ήπιο θα είναι να καταργηθούν μόνο τα πανεπιστήμια που έχουν Διοικούσες Επιτροπές (Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδος, Δυτικής Μακεδονίας και Διεθνές Πανεπιστήμιο).

Η πρώτη πρόταση περιλαμβάνει:

Την ενσωμάτωση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης των ΑΕΙ: Μακεδονίας και Δυτ. Μακεδονίας.
Την ενσωμάτωση στο Πανεπιστήμιο Πατρών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μπορούν να ενταχθούν το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, το Πάντειο και το Χαροκόπειο.

Η δεύτερη πρόταση αναφέρει τα εξής:

Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδος: Τα δύο Τμήματα του Παν. Στερεάς Ελλάδος ενσωματώνονται στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, λόγω ύπαρξης συναφών Τμημάτων σε αυτά.

Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας: Τα Τμήματα της Φλώρινας ενσωματώνονται στο Παν. Ιωαννίνων. Εξ αυτών τα δύο Παιδαγωγικά Τμήματα και το Καλών Τεχνών σταδιακά καταργούνται, αφού υπάρχουν τα ίδια στα Ιωάννινα. Τα δύο Τμήματα Μηχανικών στην Κοζάνη δεν έχουν υποδομές και δεν θεωρούνται βιώσιμα, ενώ το ιδρυθέν Τμήμα Αρχιτεκτονικής της Καστοριάς θα πρέπει να ακυρωθεί. Το Παν. Ιωαννίνων θα πρέπει να αποφασίσει για την περαιτέρω λειτουργία των δύο αυτών Τμημάτων, ώστε να μη συνεχίσουν τη λειτουργία τους σε άλλη πόλη από αυτή στην οποία λειτουργεί το Τμήμα Χημικών Μηχανικών.

Πανεπιστήμιο Δυτ. Ελλάδος: Καταργείται και τα Τμήματα επανέρχονται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Διεθνές Πανεπιστήμιο: Προσαρτάται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τη σημερινή δομή και αποστολή του.

Η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών καθώς και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών έχουν πενταετή διάρκεια σπουδών και θα μπορούσαν να προσαρτηθούν στο ΕΜΠ (υπάρχει πρόταση το Γεωπονικό να πάει στο Αθηνών και η ΑΣΚΤ στο ΕΜΠ).

Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα
Ποιες σχολές είναι στο "κόκκινο"

Στατιστικής και Αναλογιστικής Επιστήμης Αιγαίου

Γεωλογίας Πάτρας και Θεσσαλονίκης

Γεωγραφίας Αιγαίου

Χημείας Κρήτης

Οργάνωσης και Διαχείρισης Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων Αγρινίου

Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων και Γεωργικής Μηχανικής του Γεωπονικού Αθήνας

Μηχανικών Ορυκτών Πόρων Πολυτεχνείου Κρήτης

Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης στην Ξάνθη

Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Παν. Κρήτης (στο ίδιο πανεπιστήμιο και στην ίδια πόλη λειτουργεί από το 1977 Τμήμα Μαθηματικών)

Κοινωνικής & Εκπαιδευτικής Πολιτικής στα Πανεπιστήμια Μακεδονίας και Πελοποννήσου (χωρίς γνωστικό αντικείμενο)

Πολιτιστικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (χωρίς σαφές γνωστικό αντικείμενο)

Οργάνωσης & Διαχείρισης Αθλητισμού, στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου)

Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων & Συστημάτων

Επιστήμης & Τεχνολογίας Υπολογιστών και Τμήμα Επιστήμης & Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (το καθένα εξ αυτών αποτελεί έναν τομέα από τους 4 ή 5 Τομείς των Τμημάτων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ, του Πολυτεχνείου Κρήτης, του ΔΠΘ, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών, καθώς και δύο τομείς των Τμημάτων Πληροφορικής του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ, του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης)

Σχολές Επιστήμης Υλικών (Συνυπάρχουν στην ίδια Σχολή με το Τμήμα Χημείας στο Παν. Ιωαννίνων και με τα Τμήματα Χημείας, Φυσικής και Βιολογίας στο Παν. Κρήτης)

Τμήματα Νοσηλευτικής ΑΕΙ (αυτά τα Τμήματα άρχισαν τη λειτουργία τους στα ΤΕΙ. Θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον η εκπαίδευση των νοσηλευτών απαιτεί επιστημονική τεκμηρίωση ή είναι απλώς μία επαγγελματική εκπαίδευση που μπορεί να δοθεί από τα ΤΕΙ και μόνον, όπως γίνεται με τα επαγγέλματα του οδοντοτεχνίτη, του φυσικοθεραπευτή, του βρεφοκόμου, του ανθοκόμου, του λογοθεραπευτή, του κοινωνικού λειτουργού)

Εκπαιδευτικής & Κοινωνικής Πολιτικής της Κορίνθου (είναι άνευ γνωστικού αντικειμένου και υπάρχει τεράστια διαρροή φοιτητών προς άλλα Τμήματα, ενώ τα μέλη ΔΕΠ δεν έχουν μεταξύ τους συνάφεια στα γνωστικά τους αντικείμενα)

Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων της Κορίνθου (υπάρχει τεράστια διαρροή φοιτητών προς άλλα συναφή Τμήματα)

Θεατρικών Σπουδών του Ναυπλίου (υπάρχει ομοειδές επιστημονικό αντικείμενο στο Παν. Πατρών)

Οργάνωσης & Διαχείρισης Αθλητισμού στην Σπάρτη (άνευ αντικειμένου)

Τμήματα Νοσηλευτικής στην Αθήνα και στη Σπάρτη (αυτά τα Τμήματα δεν έχουν λόγο λειτουργίας σε επίπεδο πανεπιστημίου, αφού λειτουργούν ήδη σε ΤΕΙ)

Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (καλύπτεται από τη Φιλοσοφική)

Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών έχει Τομέα Πληροφορικής και Υλικού στα ΕΜΠ, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΑΠΘ, ΔΠΘ, Παν. Θεσσαλίας και Πανεπιστήμιο Πατρών. Κατά συνέπεια, το Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών & Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών θα πρέπει να ενωθεί με το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών και το ένα Τμήμα να μετονομαστεί σε Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών.

Σχολές ΤΕΙ προς κατάργηση

Τουριστικών επιχειρήσεων
Στελεχών Συνεταιριστικών Οργανώσεων
Διαχείρισης Πληροφοριών
Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Τεχνολογιών Αντιρρύπανσης
Γεωτεχνολογίας και Περιβάλλοντος
Ζωικής Παραγωγής
Φυτικής Παραγωγής
Ιχθυοκαλλιεργειών
Γεωργικών Μηχανημάτων Αρδεύσεων
Δασοπονίας Καβάλας-Λαμίας
Πληροφορικής και ΜΜΕ Πάτρας
Λαϊκής & Παραδοσιακής Μουσικής Ηπείρου
Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών Ιωαννίνων
Ιατρικών Εργαστηρίων Λάρισας
Τουρισμού της Λήμνου
Αρχιτεκτονικής της Καστοριάς

Κατεβαίνουν επίπεδο
Τα χαμηλής ζήτησης ΤΕΙ θα γίνουν "τοπικά κολέγια"

"Χρυσώνει το χάπι" σε όλους όσοι αντιδράσουν στο κλείσιμο δεκάδων ΤΕΙ, ενώ ταυτόχρονα δίνει μορφωτική διέξοδο στους χαμηλόβαθμους μαθητές. Αυτά επιτυγχάνει το σύστημα των "τοπικών κολεγίων" που ετοιμάζει η κυβέρνηση, ύστερα και από το πρωτοφανές "κραχ" των βάσεων το 2010.

Δεκάδες τμήματα χαμηλής ζήτησης των ΤΕΙ, στα οποία είτε εισήχθησαν κάποιοι από τους 19.281 που έγραψαν κάτω από 10 είτε δεν προτιμήθηκαν από κανέναν, με αποτέλεσμα τις 4.108 κενές θέσεις τους, θα κατέβουν εκπαιδευτικό επίπεδο και θα αποτελέσουν τον "μεταλυκειακό πυλώνα" των "τοπικών κολεγίων", που θα λειτουργεί ως "γέφυρα", μεταξύ της δευτεροβάθμιας και της ανώτατης εκπαίδευσης, για όλους τους μεσαίους και μέτριους μαθητές.

Η εισαγωγή σε αυτά θα γίνεται μόνο με τον βαθμό του απολυτηρίου (στα "τοπικά κολέγια" θα μπορούν να ενταχθούν και τα ΙΕΚ). Οι απόφοιτοι τους θα μπορούν, δίνοντας εσωτερικές εξετάσεις στη Σχολή που επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους (σε ΤΕΙ ή ΑΕΙ). Ο υφυπουργός Παιδείας, κ. Γιάννης Πανάρετος, προσφάτως δήλωσε: "...Οταν έχεις 200 εισακτέους και τελικά μπαίνουν 150, γιατί δεν τα δηλώνουν καν οι υποψήφιοι, και από τους 150 οι 70 παίρνουν μετεγγραφή και οι άλλοι 30 δεν πηγαίνουν καν να εγγραφούν, τότε το συγκεκριμένο τμήμα έχει πρόβλημα. Αυτό, λοιπόν, που πρέπει να κάνεις είναι εξετάσεις αν μπορείς να φτιάξεις μια μονάδα μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που να ικανοποιεί τις τοπικές ανάγκες και να είναι ελκυστική για τα παιδιά που θα πάνε εκεί".

ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ
bibian@pegasus.gr

Aναστολή λειτουργιας Σχολης Αρχιτεκτονων ΕΜΠ

2011-05-09T02:21:00.000-07:00

Ε Θ Ν Ι Κ Ο Μ Ε Τ Σ Ο Β Ι Ο Π Ο Λ Υ Τ Ε Χ Ν Ε Ι Ο
Σ Χ Ο Λ Η Α Ρ Χ Ι Τ Ε Κ Τ Ο Ν Ω Ν

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ 13ης Απριλίου 2011

Η Γενική Συνέλευση της Σχολής Αρχιτεκτόνων σταθμίζοντας με ευθύνη την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί από τις τρέχουσες κυβερνητικές πολιτικές επιλογές, διαπιστώνει ότι αδυνατεί εκ των πραγμάτων να συνεχίσει τη λειτουργία της και αποφασίζει την αναστολή της, από την Τετάρτη 4 Μαΐου μετά από ανοικτή Γενική Συνέλευση η οποία θα εξειδικεύσει μορφές δράσης.

Η αδυναμία λειτουργίας της Σχολής οφείλεται στο ότι:

Α) Ένας μεγάλος αριθμός διδασκόντων που συνταξιοδοτούνται δεν αντικαθίστανται, με αποτέλεσμα το εκπαιδευτικό προσωπικό της σχολής να έχει μειωθεί κατά 40% στην τελευταία διετία. Η περίφημη αναλογία 1/5 που εφαρμόζεται στο δημόσιο τομέα κατά τις επιταγές του μνημονίου εφαρμόζεται στην Ανώτατη εκπαίδευση με την τακτική μηδενικών διορισμών και συστηματικής υπονόμευσης των εξελίξεων των διδασκόντων.

Β) Ιδιαίτερα στη Σχολή μας -όπως και στις ανάλογες σχολές με συνθετικά και καλλιτεχνικά μαθήματα- η μη ανανέωση του Προεδρικού Διατάγματος που επιτρέπει την υπό όρους εκλογή μελών ΔΕΠ χωρίς την κατοχή διδακτορικού διπλώματος -όπως ισχύει σε όμοιες σχολές σε όλο τον κόσμο- έχει επιπλέον αναστείλει κάθε εκλογή και εξέλιξη συναδέλφων που καλούνται να διδάξουν συνθετικά μαθήματα τα οποία αποτελούν τον κύριο κορμό του προγράμματος σπουδών.

Καλούμε την Πρυτανεία τους συναδέλφους μας των άλλων Σχολών του Ε.Μ.Π καθώς και τους συναδέλφους μας των λοιπών σχολών Αρχιτεκτονικής, να συμμετάσχουν στη Γ.Σ της 4ης Μαΐου για να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας και να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις συνέπειες της τρέχουσας πολιτικής, η οποία με τον οικονομικό στραγγαλισμό των ΑΕΙ και την αποψίλωση των σχολών από προσωπικό ήδη υποβαθμισμένο ως προς τις αποδοχές του, οδηγεί τελικά στην ακύρωση της δημόσιας Ανώτατης εκπαίδευσης.

Απευθυνόμαστε στους φοιτητές μας ζητώντας τους να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας στην ανάπτυξη ενός πανεπιστημιακού κινήματος υπεράσπισης της δημόσιας δωρεάν παιδείας και όλοι μαζί και με τους εργαζόμενους στη Σχολή, να διαφυλάξουμε το επίπεδο των σπουδών και την αξιοπρέπεια των λειτουργών της εκπαίδευσης, σε μία εποχή που ο καθένας μας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Έκκληση για συγκρότηση επιτροπής λογιστικού ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους

2011-04-17T02:05:00.000-07:00

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, ή εγγυημένο από το κράτος.

Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους. Η ΕΛΕ θα επιχειρήσει επίσης να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.

Το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης της Ευρωζώνης. Η παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 πήρε τη μορφή κρίσης χρέους της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με τον τελευταίο προϋπολογισμό, το ελληνικό δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί από 299 δις ευρώ (ή 127% του ΑΕΠ) το 2009 σε 362 δις ευρώ (ή 159% του ΑΕΠ) το 2011. Η διόγκωση του δημόσιου χρέους επέτεινε τον κίνδυνο εθνικής χρεοκοπίας των περιφερειακών χωρών και αύξησε τις πιθανότητες τραπεζικής χρεοκοπίας στην Ευρώπη. Η ΕΕ, σε συμφωνία με εθνικές κυβερνήσεις, αντέδρασε υιοθετώντας προγράμματα διάσωσης που διευκολύνουν τον προσωρινό δανεισμό των κρατών της Ευρωζώνης και προστατεύουν τις τράπεζες. Αλλά τα μέτρα αυτά δεν κατάφεραν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, με συνέπεια τα επιτόκια δανεισμού των περιφερειακών χωρών να συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Επιπλέον, το αντίτιμο των προγραμμάτων ήταν η λιτότητα. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να περικόψουν μισθούς και συντάξεις, να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να συρρικνώσουν τις παροχές πρόνοιας, να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιες επιχειρήσεις και να απελευθερώσουν τις αγορές. Αναπόφευκτα θα υπάρξει και περαιτέρω κοινωνικό κόστος λόγω αύξησης της ανεργίας, χρεοκοπίας επιχειρήσεων και συρρίκνωσης της παραγωγής.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των προγραμμάτων διάσωσης της ΕΕ, αλλά ο ελληνικός λαός έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά τη σύνθεση και τους όρους του δημόσιου χρέους. Η έλλειψη ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της ΕΕ έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση.

Η ΕΛΕ μπορεί να συμβάλλει στην αναπλήρωση του δημοκρατικού αυτού ελλείμματος. Μπορεί επίσης να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην ανάπτυξη κινημάτων για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Η επιτροπή θα είναι διεθνής και θα αποτελείται από ορκωτούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπρόσωπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από τα πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών, αρκεί να συμφωνούν με τους σκοπούς της. Η ΕΛΕ θα διασφαλίζει την ύπαρξη εξειδικευμένης γνώσης και θα εγγυάται τον δημοκρατικό έλεγχο καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων.
Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη διαχρονική πρόσβαση στις συμβάσεις και εκδόσεις δημόσιου χρέους, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες ώστε να θέτει στη διάθεσή της όλα τα έγγραφα που κρίνει απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο της. Θα πρέπει επίσης να θεσμοθετηθούν πρόσφοροι τρόποι ώστε να μπορεί να καλεί προς εξέταση δημόσιους λειτουργούς, όπως και να ανοίγει, μετά από αιτιολογημένο αίτημά της και δικαστική συνδρομή, τραπεζικούς λογαριασμούς, ιδίως λογαριασμούς του δημοσίου σε ιδιωτικές τράπεζες και στην Τράπεζα της Ελλάδας. Θα πρέπει, τέλος, να διαθέτει επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξαγάγει το πόρισμά της.

Η δημιουργία διεθνούς και ανεξάρτητης ΕΛΕ για το ελληνικό δημόσιο χρέος αποτελεί αναντίρρητη ανάγκη. Είναι επίσης δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της. Από όλες τις απόψεις η ελληνική ΕΛΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Debtocracy

2011-04-07T01:23:00.000-07:00

Για όσους το χάσανε χτες
www.debtocracy.gr

Debtocracy final from ThePressProject on Vimeo.

Μηχανισμός διάσωσης... τραπεζών!

2011-04-04T00:57:00.001-07:00

Συνέντευξη στην Αριάδνη Αλαβάνου

Από το "Δρόμο της Αριστεράς", 25.3.2011

Ο νέος μηχανισμός, που πρόκειται να υιοθετήσει η Ε.Ε., στοχεύει στην αναδιάρθρωση του χρέους με τρόπο που θα διασφαλίζει τις τράπεζες και τη γερμανική κυριαρχία, υποστηρίζει τεκμηριωμένα ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας.

Όπως τονίζει, θα επιφέρει μόνιμα υψηλά επιτόκια και συνεχή λιτότητα στις χώρες της περιφέρειας. Θα λειτουργήσει ως προθάλαμος εξόδου από το ευρώ ή ενός ευρώ δύο ταχυτήτων. Μια ελληνική κυβέρνηση που θα σεβόταν τη βούληση του λαού θα όφειλε να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του.

Εδώ και ένα χρόνο, όλη η χώρα φαίνεται να λειτουργεί μόνο και μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους. Για ποιό λόγο ενεχυριάστηκαν οι κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες, η υγεία, η παιδεία, η καθημερινή επιβίωση των εργαζομένων στην αντιμετώπιση του χρέους;

Στις οικονομικές κρίσεις πάντα υπάρχουν σημεία αιχμής όπου συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Στην ελληνική κρίση αυτά είναι το δημόσιο χρέος και η συμμετοχή στην Ευρωζώνη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου διάλεξε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους έχοντας ως στόχο την παραμονή στην Ευρωζώνη. Αναγκαστικά, λοιπόν, ζητούμενο έγινε να προστατευτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να μην υπάρξει κόστος για τις χώρες του κέντρου. Από το τέλος του 2009, οι τράπεζες κάνουν πραγματικό αγώνα δρόμου για να απαλλαγούν από το ελληνικό δημόσιο χρέος. Μεγάλο μέρος του έχει ήδη μεταφερθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, περίπου 65 δισ. ευρώ ως πωλήσεις και ακόμη περισσότερο ως εγγυήσεις για την άντληση ρευστότητας. Το Μνημόνιο παρέχει στις τράπεζες το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για να κάνουν αυτή τη μεταφορά χρέους. Η σκληρή λιτότητα, από την άλλη, μεταβιβάζει το κόστος του χρέους στους εργαζόμενους, είτε ως μειώσεις μισθών και συντάξεων είτε ως περικοπές του κράτους πρόνοιας. Η επιδίωξη είναι να μη σηκώσουν, τελικά, το βάρος οι χώρες του κέντρου.

Και μπορεί το χρέος να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με αυτόν τον τρόπο;

Δεν νομίζω. Η συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, το τελευταίο εξάμηνο, ήταν ταχύτατη, ενώ η ανεργία έφτασε ήδη το 14,8%. Η μείωση του κρατικού ελλείμματος κατά 6% του ΑΕΠ το 2010, η περικοπή των μισθών και των συντάξεων και ο περιορισμός των πιστώσεων από τις τράπεζες έχουν δημιουργήσει οικονομική ασφυξία. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι ο σχετικός δυναμισμός των εξαγωγών, επειδή έχουν ανακάμψει οι διεθνείς αγορές. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να σταμάτησε η πτώση των ιδιωτικών επενδύσεων τον Δεκέμβριο του 2010, αλλά είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε με βεβαιότητα.
Ακόμη χειρότερα, η ύφεση και η αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού έχουν φέρει σημαντική υστέρηση στα δημόσια έσοδα. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ μάς πληροφορεί ότι έπεσε έξω στην εκτίμησή του για το λεγόμενο «δημοσιονομικό διάκενο», το οποίο αναμενόταν στο 1,7% του ΑΕΠ για το 2012-14, ενώ τώρα προκύπτει στο 8%. Σοβαρός εκτροχιασμός, δηλαδή, που σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος να ξεφύγει προς τα πάνω η αναλογία του χρέους ως προς το ΑΕΠ. Έσπευσε, λοιπόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου να ανακοινώσει πρόσθετα μέτρα, τη βδομάδα που μας πέρασε.

Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί η ύφεση και θα ανέβει κι άλλο η ανεργία. Η κυβέρνηση ελπίζει σε αύξηση του τουρισμού, το καλοκαίρι, καθώς η Βόρεια Αφρική είναι σε αναταραχή. Προσβλέπει, επίσης, σε άνοδο των εξαγωγών, επειδή η πολιτική της συντρίβει το εργατικό κόστος. Θα δούμε στην πράξη. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το ίδιο το ΔΝΤ προβλέπει ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 2,5% μέχρι το 2020. Η ελληνική οικονομία θα λιμνάσει, ενώ υπάρχει περίπτωση το χρέος να εκτοξευτεί σε τεράστια ποσοστά του ΑΕΠ, άνω του 170%. Το πιθανότερο είναι ότι θα αποδειχτεί μη διατηρήσιμο και θα χρειαστεί αναδιάρθρωση.

Η επιμήκυνση της αποπληρωμής, η μείωση επιτοκίου, ένα πιθανό «κούρεμα» με πρωτοβουλία δανειστών ή με βάση την πρόταση Τρισέ για επαναγορά δεν αποτελούν λύσεις;

Οι προτάσεις αυτές αποτελούν παραδοχή του ότι η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, αλλά δεν αλλάζουν ουσιαστικά τα πράγματα. Η επιμήκυνση του δανείου Ε.Ε.-ΔΝΤ ήταν απαραίτητη, δεδομένου ότι οι προβλέψεις αποπληρωμής, που έγιναν τον Μάιο του 2010, ήταν εκτός πραγματικότητας. Η μείωση επιτοκίου όντως θα ελαφρύνει την πίεση, χωρίς όμως να άρει την τοκογλυφία που ασκείται εις βάρος της Ελλάδας. Όσο για το «κούρεμα» με πρωτοβουλία των δανειστών, εξ ορισμού δεν πρόκειται να φέρει αποτελεσματική μείωση του χρέους. Δεν πρόκειται οι δανειστές να δεχτούν μεγάλη ζημία από μόνοι τους. Αυτό που χρειάζεται είναι να τους επιβληθεί ουσιαστικό «κούρεμα» με πρωτοβουλία της Ελλάδας.

Τι σηματοδοτεί ο νέος μόνιμος μηχανισμός που οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. θέλουν να αποφασιστεί στη Σύνοδο Κορυφής; Τι θα όφειλε και θα μπορούσε (υπό την έννοια και του εφικτού) να κάνει στη Σύνοδο Κορυφής μια κυβέρνηση που θα σεβόταν τη λαϊκή βούληση;

Ο μηχανισμός επιδιώκει την αναδιάρθρωση χρέους με τρόπο που θα διασφαλίζει τις τράπεζες, ενώ θα επικυρώνει τη γερμανική κυριαρχία στην Ε.Ε. Υπόσχεται, για παράδειγμα, να επιβάλει «κούρεμα» στους μελλοντικούς αλλά όχι στους υπάρχοντες δανειστές χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Όσοι έχουν ήδη δανείσει θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους στο ακέραιο, ενώ οι μελλοντικοί δανειστές θα έχουν τον κίνδυνο ζημίας. Πρόκειται για παραλογισμό. Πως είναι δυνατό να τιμωρείται ο μελλοντικός δανειστής για κάτι που ακόμη δεν έκανε, ενώ ο υπάρχων δανειστής, που αποδεδειγμένα έδρασε ανόητα, θα γλιτώσει χωρίς κόστος; Το αποτέλεσμα θα είναι μονίμως υψηλότερα επιτόκια για τις χώρες της περιφέρειας, ενώ παράλληλα θα επιβληθεί καθεστώς συνεχούς λιτότητας. Στην πράξη ο μηχανισμός θα λειτουργήσει ως προθάλαμος εξόδου από το ευρώ ή δημιουργίας ευρώ δύο ταχυτήτων. Η πρώτη υποψήφια χώρα θα είναι, προφανώς, η Ελλάδα.

Όσο για το τι θα πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση που σέβεται τη λαϊκή βούληση, δεν είναι δα και τόσο πολύπλοκο. Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και, κατόπιν, να αναδιαπραγματευτεί το χρέος με δική της πρωτοβουλία και με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί από το άχθος του χρέους και να αναπνεύσει η οικονομία της. Αυτό θα θέσει αμέσως και θέμα συνεχιζόμενης συμμετοχής της στο ευρώ, που έχει αποδειχτεί καταστροφική.

Πώς απαντάτε στο επιχείρημα ότι μια αναστολή πληρωμών θα οδηγούσε άμεσα σε κατάρρευση των ελληνικών -και όχι μόνο- τραπεζών;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι ήδη σε δεινή θέση λόγω της ύφεσης. Χάνουν συνεχώς καταθέσεις, συσσωρεύουν προβληματικά δάνεια, καθώς η οικονομία συρρικνώνεται, και εξαρτώνται απόλυτα από τη ρευστότητα που τους παρέχει η ΕΚΤ. Αναγκαστικά περιορίζουν τις πιστώσεις τους και έτσι επιδεινώνουν κι άλλο την ύφεση. Έχουν, βέβαια, βελτιώσει την κεφαλαιακή τους επάρκεια, αλλά αυτό δεν παρέχει ουσιαστικά εχέγγυα για τη λειτουργία τους. Αρκεί μια μετρίου μεγέθους εκτροπή των συνολικών οικονομικών μεγεθών για να βρεθούν οι τράπεζες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα κινδυνεύσει να βρεθεί η ελληνική αστική τάξη χωρίς εθνικό έλεγχο των τραπεζών για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η παύση πληρωμών θα οδηγήσει τάχιστα σε επιβολή δημοσίου ελέγχου επί των τραπεζών. Θα προστατευτούν έτσι οι καταθέτες και θα τεθεί υπό δημόσιο έλεγχο ο μηχανισμός της πίστωσης. Θα υπάρξει, δηλαδή, η απαραίτητη βάση για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Σε συνέντευξή του (Βήμα της Κυριακής, 20/3) ο υπουργός Οικονομίας αναφέρθηκε στο λογιστικό έλεγχο του χρέους και στην πρόσφατη Πρωτοβουλία για ΕΛΕ, στην οποία συμμετέχετε πολύ ενεργά, και είπε: «Λες κι αν χαρακτηριστεί ένα κομμάτι του χρέους "παράνομο" δεν θα το χρωστάμε πλέον». Πώς το σχολιάζετε;

Διάβασα τη συνέντευξη του κ. Παπακωνσταντίνου και μου έκανε εντύπωση η ελαφρότητά της. Η απλή λογική λέει ότι αν, μετά από αδιάβλητες και φερέγγυες διαδικασίες, κάποιο χρέος κριθεί μη νομιμοποιημένο, ο δανειζόμενος δεν θα πρέπει να το πληρώσει. Ο δανειστής δεν πρόκειται, φυσικά, να το δεχτεί πανηγυρίζοντας. Γι΄ αυτό ακριβώς εκείνος που διαπραγματεύεται από την πλευρά του δανειζόμενου θα πρέπει να έχει οργανική πρόσδεση με το εργατικό κίνημα και πλήρη αντίληψη των συνεπειών του χρέους για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Τέτοιο πράγμα δυστυχώς δεν βλέπω στην ελληνική κυβέρνηση.

Θέλω να τονίσω ότι η ΕΛΕ είναι η μοναδική ελπιδοφόρα πρωτοβουλία που έχουμε δει μέχρι τώρα από τα κάτω για το ζήτημα του χρέους. Πολλοί μιλούν εναντίον του χρέους και καταγγέλλουν τις επιπτώσεις του, και πολύ καλά κάνουν. Αλλά με τις αναλύσεις περί καπιταλισμού και την καταγγελία των κερδοσκόπων δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Στην πράξη η κυβέρνηση συνεχίζει να κάνει ό,τι θέλει.

Η ΕΛΕ παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης, αρκεί να αποκτήσει κινηματική διάσταση και να μην εξελιχθεί σε άνευρη και αναξιόπιστη επιτροπή της Βουλής. Έχει απόλυτη σημασία να μπορέσει να συνδεθεί με τα κινήματα που έχουν ήδη εμφανιστεί, όπως το «Δεν πληρώνω», όπως επίσης και με αντίστοιχες προσπάθειες στην Ιρλανδία και αλλού. Αν υπάρξει μαζικό κίνημα που θα απαιτήσει δημοκρατικό έλεγχο του χρέους –αυτού που ήδη υπάρχει, αλλά και του μελλοντικού-, η θέση της Ελλάδας στις διεθνείς διαπραγματεύσεις θα αλλάξει αμέσως.

Μια συμφωνία με τον διάβολο για την παιδεία

2011-04-03T05:53:00.001-07:00

Από το tvxs.gr

Ανοιχτή επιστολή από τον καθηγητή Βιοχημείας του πανεπιστημίου Brandeis, Gregory A. Petsko, προς τον πρόεδρο του αμερικανικού πανεπιστημίου State University of New York at Albany, George M. Philip, αναφορικά με την απόφαση του τελευταίου να καταργήσει όλους τους τομείς ανθρωπιστικών και κλασικών σπουδών του πανεπιστημίου, στις αρχές του ακαδημαϊκού έτους 2010/11.

Αγαπητέ πρόεδρε Φίλιπ,

Υποθέτω πως το τελευταίο πράγμα που θέλετε αυτή τη στιγμή είναι τα παράπονα κάποιου, που δε σχετίζεται με το πανεπιστήμιο, σχετικά με την απόφασή σας. Αν υποστηρίξετε πως δεν μπορώ να γνωρίζω πραγματικά όλες τις πτυχές του ζητήματος, από τη στιγμή που δεν έχω καμία σχέση με το State University, δε θα διαφωνήσω. Αλλά δεν μπορώ να αφήσω κάτι τέτοιο να περάσει έτσι, απλά, χωρίς να διατυπώσω τη γνώμη μου. Τουλάχιστον πιστεύω πως, όταν τελειώσω, θα είστε σε θέση να καταλάβετε το γιατί.

Πριν από λίγο καιρό ανακοινώσατε την κατάργηση των τμημάτων Γαλλικών, Ιταλικών, Κλασσικών, Ρωσικών και Θεατρικών Σπουδών. Αναφέρατε πολλούς λόγους για την απόφασή σας, μεταξύ των οποίων και το γεγονός πως πλέον «συγκριτικά, εγγράφονται λιγότεροι φοιτητές σε αυτά τα προγράμματα». Φυσικά η απόφασή σας ήταν επίσης, και ίσως κατά κύριο λόγο, μια απόφαση μείωσης κόστους - στην πραγματικότητα δηλώσατε πως αυτή η απόφαση μπορεί να μην ήταν αναγκαία αν το πολιτειακό νομοθετικό σώμα είχε εγκρίνει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα επέτρεπε στο πανεπιστήμιό σας να ορίσει το ποσό των διδάκτρων του. Τέλος, υποστηρίξατε πως οι ανθρωπιστικές σπουδές απομυζούσαν πόρους από το ίδρυμα σε αντίθεση με τις θετικές επιστήμες, οι οποίες φέρνουν χρήμα με τη μορφή χορηγιών και συμβολαίων.

Ας εξετάσουμε λεπτομερώς τόσο αυτά όσο και άλλα σημεία της αιτιολόγησής σας γιατί νομίζω πως, αν το κάνουμε, θα γίνει ξεκάθαρο πως τα γεγονότα στα οποία στηρίζονται έχουν κάποιες σημαντικές πτυχές οι οποίες δεν καλύπτονται στην ανακοίνωσή σας. Πρώτα απ΄ όλα το ζήτημα των εγγραφών. Είμαι σίγουρος πως σχετικά λιγότεροι φοιτητές παρακολουθούν μαθήματα σε αυτά τα αντικείμενα όπως όντως δηλώσατε. Δεν θα ήταν πολλοί ούτε και την εποχή που ήμουν εγώ φοιτητής, αν τα πανεπιστήμια δεν απαιτούσαν από τους φοιτητές να επιλέγουν μαθήματα από μια ευρεία γκάμα ακαδημαϊκών αντικειμένων (ανθρωπιστικές σπουδές, κοινωνικές επιστήμες, καλές τέχνες, φυσικές επιστήμες ) καθώς και να αποκτήσουν επάρκεια σε τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα. Βλέπετε, ο λόγος για τον οποίο οι σχολές των ανθρωπιστικών σπουδών έχουν χαμηλό ποσοστό εγγραφών δεν είναι επειδή οι φοιτητές σήμερα τρελαίνονται για μαθήματα πιο σχετικά με το αντικείμενό τους, είναι το ότι διοικητικά στελέχη σαν κι εσάς, καθώς και το υποτακτικό διδακτικό προσωπικό, έχετε σταματήσει να θέτετε ως προαπαιτούμενο την ευρεία επιλογή μαθημάτων και έχετε επιτρέψει στους φοιτητές να επιλέγουν τα δικά τους ακαδημαϊκά προγράμματα - κάτι που θεωρώ πως ακυρώνει τελείως το καθήκον του πανεπιστημιακού προσωπικού ως διδάσκοντες και μέντορες. Μπορείτε να επιλύσετε το πρόγραμμα των εγγραφών άμεσα με το να θεσπίσετε ένα βασικό υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών το οποίο θα περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος μαθημάτων.

Οι νέοι άνθρωποι, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν ακόμα αποκτήσει τη σοφία εκείνη, η οποία θα τους παρείχε τη δυνατότητα να επιλέγουν ελεύθερα χωρίς να κάνουν λανθασμένες επιλογές. Στην πραγματικότητα χωρίς σοφία είναι δύσκολο για όλους τους ανθρώπους να επιλέξουν ελεύθερα. Νομίζω πως πουθενά αλλού δεν έχει παρουσιαστεί αυτή την ιδέα καλύτερα, από το πέμπτο κεφάλαιο του σημαντικού έργου του Ντοστογιέφσκι Οι Αδερφοί Καραμαζόφ, στην παραβολή του Μεγάλου Ιεροεξεταστή. Στην παραβολή αυτή ο Χριστός επιστρέφει στη γη και συγκεκριμένα στη Σεβίλη στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Πραγματοποιεί αρκετά θαύματα αλλά συλλαμβάνεται από τους Ιεροεξεταστές και καταδικάζεται να καεί στην πυρά. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής Τον επισκέπτεται στο κελί του για να του πει πως η Εκκλησία δεν Τον χρειάζεται πλέον. Το σημαντικό τμήμα του κειμένου είναι το σημείο όπου ο Ιεροεξεταστής του εξηγεί γιατί. Ο Ιεροεξεταστής λέει πως ο Ιησούς αρνήθηκε τους τρεις πειρασμούς του Σατανά στην έρημο για χάριν την ελευθερίας αλλά πιστεύει πως ο Ιησούς έχει κρίνει λανθασμένα την ανθρώπινη φύση. Με το να δώσει στους ανθρώπους το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής ο Χριστός καταδίκασε την ανθρωπότητα σε μια ζωή μαρτυρίου. Μονάχα αυτό το κεφάλαιο, το οποίο βρίσκεται σε ένα αρκετά μεγαλύτερο βιβλίο, αποτελεί από μόνο του ένα από τα μεγαλύτερα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. Θα βρίσκατε πολλά μέσα σε αυτό που θα σας έκαναν να προβληματιστείτε. Είμαι σίγουρος πως το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Ρωσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου σας θα σας μιλούσε με χαρά για αυτά τα ζητήματα - εάν είχατε τμήμα Ρωσικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Έπειτα υπάρχει το ερώτημα για το αν η απραξία του πολιτειακού νομοθετικού σώματος δεν σας έδωσε άλλη επιλογή. Είμαι σίγουρος πως είναι σοβαρά τα προβλήματα που έχετε να αντιμετωπίσετε στον προϋπολογισμό σας. Είναι σίγουρα σοβαρά και στο Πανεπιστήμιο Brandeis όπου εργάζομαι. Και εμείς επίσης αναγκαστήκαμε να λάβουμε κρίσιμες στρατηγικές αποφάσεις καθώς τα έσοδά μας δεν ήταν πλέον σε θέση να καλύψουν τα έξοδα. Αλλά αποφύγαμε τα δρακόντεια -και αυταρχικά - μέτρα σας και μια ομάδα του τμήματός μας, με τη βοήθεια όλων των μερών του πανεπιστημίου, κατάφερε να επεξεργαστεί ένα σχέδιο με το οποίο μπορούμε να κάνουμε περισσότερα με λιγότερους πόρους. Δε λέω πως μπορούν όλες οι λεπτομέρειες της λύσης που επιλέξαμε να ταιριάξουν στο ίδρυμά σας αλλά η διαδικασία σίγουρα θα μπορούσε. Διοργανώσατε μια συνάντηση στην πόλη αλλά ήταν για να συζητήσετε το σχέδιό σας και όχι για να αφήσετε το πανεπιστήμιο να δημιουργήσει το δικό του. Και οργανώσατε τη συνάντηση αυτή μια Παρασκευή βράδυ, μια μέρα που λίγοι φοιτητές ή διδακτικό προσωπικό θα μπορούσαν να παρευρεθούν. Για να υπερασπιστείτε τη θέση σας είπατε πως ήταν μια ακατάλληλη στιγμή και υποστηρίξατε πως «υπήρχε περιορισμένη διαθεσιμότητα μεγάλων κατάλληλων χώρων». Το βρίσκω ιδιαίτερα απροσδόκητο αυτό. Αν ο Πρόεδρος του Brandeis ήθελε άμεσα μια αίθουσα διδασκαλίας τότε θα έβρισκε μία. Υποθέτω δεν έχετε πολύ επιρροή στο πανεπιστήμιό σας.

Μου φαίνεται πως ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκατε την κατάσταση δε θα μπορούσε να αποξενώσει περισσότερο σχεδόν τους πάντες στην πανεπιστημιούπολη σας. Στη θέση σας θα έκανα το παν για να το αποφύγω αυτό. Δε θα ήθελα να καταλήξω στον 9ο λάκκο του 8ου Κύκλου της Κόλασης, όπου ο Δάντης, ο μεγάλος ιταλός ποιητής του 14ου αιώνα, τοποθέτησε εκείνους που σπέρνουν τη διχόνοια. Εκεί, καθώς αγωνίζονται να βγουν από το λάκκο για όλη την αιωνιότητα, ένας δαίμονας διαμελίζει τα σώματά τους, όπως αυτοί διαμέλισαν άλλους όσο ζούσαν.

Η Κόλαση είναι το πρώτο βιβλίο της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, ένα από τα σημαντικότερα έργα του ανθρώπινου πνεύματος. Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορείτε να διδαχθείτε από αυτό σε σχέση με την αδυναμία και την απερισκεψία του ανθρώπου. Το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Ιταλικών Σπουδών θα χαιρόταν να σας αποκαλύψει τα μυστικά του - αν είχατε τμήμα Ιταλικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Και αλήθεια πιστεύετε πως εκείνο το διδακτικό και διοικητικό προσωπικό που επικρότησε τη ρεαλιστική στάση σας (κατά ένα μέρος, πιστεύω, επειδή ένιωσαν ανακούφιση που δεν χτύπησε για αυτούς η καμπάνα) θα σας στηρίξει με την ίδια θέρμη στο μέλλον; Μου έρχεται στο νου ο μύθος του Αισώπου με τους ταξιδιώτες και την αρκούδα: δύο άνδρες περπατούσαν μέσα στο δάσος όταν ξαφνικά μια αρκούδα πετάχτηκε μέσα από τα δέντρα. Ο ένας από τους ταξιδιώτες έτυχε να βρίσκεται μπροστά, οπότε έπιασε το κλαδί ενός δέντρου, σκαρφάλωσε και κρύφτηκε ανάμεσα στα φύλλα. Ο άλλος, ο οποίος βρισκόταν αρκετά πίσω, έπεσε , ακίνητος, με το πρόσωπο του μέσα στο χώμα. Η αρκούδα ήρθε δίπλα του, έβαλε το ρύγχος της στο αυτί του και άρχισε να τον μυρίζει. Αλλά τελικά με ένα βρυχηθμό η αρκούδα γύρισε και έφυγε γιατί οι αρκούδες δεν αγγίζουν ψόφιο κρέας. Τότε ο συνταξιδιώτης του κατέβηκε από το δέντρο και πήγε δίπλα του και τον ρώτησε γελώντας: «Τι ψιθύρισε η αρκούδα στο αυτί σου;» «Μου είπε ποτέ να μην εμπιστεύεσαι ένα φίλο που σε εγκαταλείπει την ώρα που τον έχεις ανάγκη».

Ήταν ο πρώτος μύθος που έμαθα και αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα για τη ζωή για κάθε πρωτοετή φοιτητή κλασσικών σπουδών. Υπάρχουν εκατοντάδες ακόμα μύθοι του Αισώπου, εξίσου απολαυστικοί - και διαφωτιστικοί. Το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Κλασσικών Σπουδών με χαρά θα σας μιλούσε γι΄ αυτούς - αν είχατε τμήμα Κλασσικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Όσο για το επιχείρημα πως οι ανθρωπιστικές σπουδές δεν φέρνουν χρήματα, υποθέτω είναι αλήθεια, αλλά μου φαίνεται πως αποτελεί εσφαλμένη αντίληψη η ιδέα πως ένα πανεπιστήμιο θα πρέπει να λειτουργεί σαν επιχείρηση. Δε λέω πως δε θα πρέπει να έχει συνετή διαχείριση, αλλά η ιδέα πως κάθε πανεπιστήμιο θα πρέπει να αυτοσυντηρείται είναι μια ιδέα που έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον ρόλο του πανεπιστημίου. Φαίνεται πως εκτιμάτε προγράμματα σχετικά με την επιχειρηματικότητα - και πρακτικά μαθήματα τα οποία μπορεί να παράγουν καινοτόμο έργο για το οποίο θα έχετε την πνευματική ιδιοκτησία - περισσότερο από «παλιομοδίτικα» προγράμματα σπουδών. Αλλά τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνο για να ανακαλύπτουν και να κεφαλαιοποιούν τη νέα γνώση. Οφείλουν επίσης να διατηρούν τη γνώση από το να χαθεί στο πέρασμα του χρόνου και αυτό είναι κάτι το οποίο απαιτεί χρηματική επένδυση. Υπάρχουν καλοί λόγοι οι οποίοι μπορούν να δείξουν πως αυτό που φαίνεται απαρχαιωμένο σήμερα μπορεί να αποκτήσει ζωτική σημασία στο μέλλον. Θα σας δώσω δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι η επιστήμη της ιολογίας, η οποία τη δεκαετία του ΄70 ξεψυχούσε καθώς ο κόσμος είχε πειστεί πως οι μολυσματικές ασθένειες δεν αποτελούσαν πλέον σημαντικό πρόβλημα υγείας στον ανεπτυγμένο κόσμο, ενώ άλλα αντικείμενα έρευνας, όπως η μοριακή βιολογία, ήταν περισσότερο «σέξι». Έπειτα, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ένα μικρό προβληματάκι με το όνομα AIDS έγινε το πιο σημαντικό αντικείμενο προβληματισμού στον κόσμο σχετικά με την υγεία. Ο ιός που προκαλεί το AIDS αρχικά απομονώθηκε και χαρακτηρίστηκε από τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας των ΗΠΑ και το Ινστιτούτο Παστέρ στη Γαλλία, επειδή ήταν από τα λίγα εκείνα ιδρύματα τα οποία διατηρούσαν ακόμα εύρωστα προγράμματα ιολογίας. Ίσως το δεύτερο παράδειγμά μου να σας είναι πιο οικείο. Οι σπουδές Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένων σπουδών όπως αυτών της Αραβικής και Περσικής γλώσσας, ήταν ένα ελάχιστα «καυτό» αντικείμενο σπουδών στις περισσότερες πανεπιστημιουπόλεις τη δεκαετία του ΄90. Έπειτα ήρθε η 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Ξαφνικά όλοι συνειδητοποίησαν πως χρειαζόμαστε περισσότερο κόσμο που να είναι σε θέση να καταλαβαίνει το τι γίνεται σε εκείνο το μέρος του πλανήτη και, κυρίως, να κατανοεί τη μουσουλμανική κουλτούρα. Εκείνα τα πανεπιστήμια τα οποία διατήρησαν τα τμήματα Μεσανατολικών Σπουδών, ακόμα και στη φάση που είχαν μειωμένα ποσοστά εγγραφών, ξαφνικά απέκτησαν τεράστια σημασία. Εκείνα τα οποία δεν είχαν... υποθέτω αντιλαμβάνεστε.

Γνωρίζω πως ένα από τα επιχειρήματά σας είναι πως δε γίνεται ένα μέρος να προσπαθεί να κάνει τα πάντα. Λέτε: «Ας αφήσουμε άλλα ιδρύματα να έχουν σημαντικά προγράμματα Κλασσικών και Θεατρικών Σπουδών, εμείς θα εστιάσουμε στο να προετοιμάσουμε φοιτητές για τον πραγματικό κόσμο». Λοιπόν, θέλω να πιστεύω πως ήδη σας έδειξα πως ο πραγματικός κόσμος είναι αρκετά ευμετάβλητος στο τι χρειάζεται. Ο καλύτερος τρόπος για να είναι ο κόσμος προετοιμασμένος για το ξαφνικό σοκ που μια αλλαγή μπορεί να προκαλέσει είναι να έχει μια παιδεία όσο το δυνατόν ευρύτερη, γιατί αυτό που σήμερα βρίσκεται σε τέλμα μπορεί να αποτελέσει το καυτό αντικείμενο του αύριο. Και η διεπιστημονική έρευνα, η οποία είναι στη μόδα αυτόν τον καιρό, είναι δυνατή μόνο όταν ο κόσμος δεν έχει πολύ εξειδικευμένη εκπαίδευση. Αν τίποτα από αυτά δε σας πείθει τότε είμαι πρόθυμος να σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ίδρυμα σας σε ένα μέρος το οποίο ειδικεύεται στην παροχή εξειδικευμένης γνώσης, αλλά μόνο αν πάψετε να το αποκαλείτε πανεπιστήμιο και να χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας Πρόεδρό του. Βλέπετε, η αγγλική λέξη university (πανεπιστήμιο) προέρχεται από τη λατινική «universitas» η οποία αναφέρεται στο «σύνολο». Δεν μπορείτε να είστε ένα πανεπιστήμιο χωρίς να έχετε ένα ακμαίο πρόγραμμα ανθρωπιστικών σπουδών. Θα πρέπει να χαρακτηρίσετε το ίδρυμά σας ως μια εμπορική σχολή ή, ίσως, μια επαγγελματική σχολή, αλλά όχι ως πανεπιστήμιο. Όχι πλέον.

Αδυνατώ πλήρως να δεχτώ πως δεν είχατε άλλη εναλλακτική. Είναι δουλειά σας ως Πρόεδρος να βρίσκετε τρόπους επίλυσης των προβλημάτων οι οποίοι δεν απαιτούν τον ακρωτηριασμό υγιών τμημάτων. Ο Βολτέρος είπε πως κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της δημιουργικής σκέψης. Ο Βολτέρος, το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Φρανσουά Μαρί Αρουέ, είχε πολλά ζουμερά, πνευματώδη και λαμπρά πράγματα να πει. (η αγαπημένη μου φράση του είναι εκείνη που λέει πως «ο Θεός είναι ένας κωμικός που παίζει για ένα κοινό το οποίο φοβάται να γελάσει»). Πολλά από αυτά που έγραψε θα σας είναι χρήσιμα. Είμαι σίγουρος πως το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Γαλλικών Σπουδών θα χαιρόταν να σας αποκάλυπτε τα μυστικά των γραπτών του - αν είχατε τμήμα Γαλλικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Υποθέτω δε θα έπρεπε να με εκπλήσει το γεγονός ότι έχετε δυσκολία να αντιληφθείτε τη σημασία της διατήρησης προγραμμάτων σπουδών τα οποία δεν είναι στη μόδα ή δίνουν την εντύπωση «νεκρών» αντικειμένων. Από το βιογραφικό σας βλέπω πως δεν έχετε διδακτορικό ή κάποιο αντίστοιχο πτυχίο και δεν έχετε διδάξει ποτέ πραγματικά ούτε έχετε κάνει έρευνα σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ίσως το δικό μου παρελθόν να σας φανεί ενδιαφέρον. Ξεκίνησα για ένα πτυχίο στις Κλασσικές Σπουδές (classics major). Σήμερα είμαι καθηγητής Βιοχημείας και Χημείας. Από όλα τα μαθήματα που παρακολούθησα κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών μου σπουδών εκείνα που με ωφέλησαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της καριέρας μου σαν επιστήμονα ήταν τα μαθήματα στις κλασσικές σπουδές, στις καλές τέχνες, στην ιστορία, την κοινωνιολογία και την αγγλική λογοτεχνία. Αυτά τα μαθήματα δε με βοήθησαν απλά να εκτιμήσω περισσότερο την κουλτούρα μου, με βοήθησαν ακόμα στο να σκέφτομαι, να αναλύω και να γράφω καλύτερα. Κανένα από τα μαθήματα θετικών επιστημών δε μου το προσέφερε αυτό.

Ένα από τα πράγματα που κάνω σήμερα είναι να γράφω μια μηνιαία στήλη σχετικά με την επιστήμη και την κοινωνία. Το κάνω αυτό πάνω από μια δεκαετία και με χαρά μπορώ να πω πως φαίνεται να αρέσει σε μερικούς ανθρώπους. Αν έτυχε να καταλήξω σε κάποιες διορατικές παρατηρήσεις σας διαβεβαιώ πως αυτό οφείλεται τελείως στο γεγονός πως παρακολούθησα ανθρωπιστικές σπουδές και στην αγάπη μου για την τέχνη.

Ένα από τα πράγματα για τα οποία έχω γράψει είναι ο τρόπος με τον οποίο η γονιδιωματική αλλάζει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Η ικανότητά μας να ελέγχουμε το ανθρώπινο γονιδίωμα πρόκειται να θέσει μερικά από τα πιο δύσκολα ερωτήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας μέσα στις επόμενες δεκαετίες, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Αυτό δεν είναι μόνο ένα ερώτημα που αφορά την επιστήμη, είναι ένα ερώτημα η απάντηση του οποίου απαιτεί τη συμβολή διαφορετικών σφαιρών ανθρώπινης σκέψης μεταξύ των οποίων -και κυρίως- τη συμβολή των ανθρωπιστικών σπουδών. Η επιστήμη η οποία μένει ανεπηρέαστη από την ανθρώπινη καρδιά και το ανθρώπινο πνεύμα είναι στείρα, ψυχρή και εγωκεντρική. Είναι επίσης χωρίς φαντασία: κάποιες από τις καλύτερες επιστημονικές μου ιδέες προήλθαν από σκέψη και διάβασμα πάνω σε πράγματα τα οποία φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη. Αν έχω δίκιο στο ότι το ερώτημα σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος θα αποτελέσει το κεντρικό ζήτημα της εποχής μας, τότε τα πανεπιστήμια που είναι καλύτερα εξοπλισμένα για να το αντιμετωπίσουν, σε όλες τις πτυχές του, θα είναι τα πιο σημαντικά ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης στο μέλλον. Μόλις κάνατε σαφές το ότι το δικό σας δε θα ανήκει σε αυτά.

Κάποιοι από τους υποστηρικτές σας ισχυρίζονται πως όλο αυτό είναι ένας θαυμάσιος ελιγμός από την πλευρά σας - ένας εξαίσιος πολιτικός ελιγμός ο οποίος στοχεύει να σοκάρει το νομοθετικό σώμα ώστε να δώσει στο ίδρυμά σας αρκετούς πόρους ώστε να διατηρηθούν σε λειτουργία τα τμήματα. Αυτή θα ήταν σίγουρα μια μακιαβελική κίνηση (άλλος ένας σημαντικός συγγραφέας, αλλά και πάλι, δε θα έχετε τμήμα Ιταλικών Σπουδών για να μιλήσει γι΄ αυτόν) αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα ήταν έξυπνη κίνηση. Αν σκοπεύατε σε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχατε διοργανώσει τη συνάντηση στην πανεπιστημιούπολη όταν όλοι όσοι σχετίζονται με το πανεπιστήμιο θα μπορούσαν να παρευρεθούν, σε ένα μέρος που θα μπορούσε να έρθει ο τύπος. Αυτός είναι ο τρόπος για να πιέσετε ένα μάτσο πολιτικούς. Διακηρύσσετε τη δράση σας στα σκαλιά της πολιτειακής βουλής, δεν το ψιθυρίζετε στα κλεφτά μέσα στη νύχτα όταν το ίδρυμα δεν ασχολείται καν.

Όχι, νομίζω απλά προσπαθούσατε να ισοσκελίσετε τον προϋπολογισμό σας σε βάρος τμημάτων που τα θεωρείτε αδύναμα., παρωχημένα και ανίσχυρα. Νομίζω πως με τον καιρό θα ανακαλύψετε πως έχετε συνάψει μια φαουστική συμφωνία. Φάουστ είναι ο τίτλος ενός χαρακτήρα από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γκαίτε. Γράφτηκε περίπου το 1800 αλλά ακόμα προσελκύει το μεγαλύτερο κοινό από κάθε άλλο θεατρικό έργο που ανεβαίνει στη Γερμανία. Είναι η ιστορία ενός διανοούμενου που κάνει μια συμφωνία με τι διάβολο. Ο διάβολος του υπόσχεται πως θα εκπληρώσει κάθε του επιθυμία για όσο ζει. Σε αντάλλαγμα ο διάβολος θα πάρει... ε, εντάξει είμαι σίγουρος πως ξέρετε πως λειτουργούν αυτές οι συμφωνίες. Αν είχατε ένα τμήμα Θεατρικών Σπουδών, κάτι που φυσικά δεν έχετε, θα μπορούσατε να τους ζητήσετε να ανεβάσουν μια παράσταση του έργου για να δείτε τι γίνεται στη συνέχεια. Έχει τρομακτικά μεγάλη σχέση με τη δική σας κατάσταση. Βλέπετε, ο Γκαίτε πίστευε πως ο άνθρωπος δεν θα έχει κανένα κέρδος αν πουλήσει την ψυχή του ακόμα και για όλα τα πλούτη του κόσμου. Αυτή είναι όλος ο κόσμος, Πρόεδρε Φίλιπ, και όχι κάποιος ισοσκελισμένος προϋπολογισμός. Αν και, για να είμαι δίκαιος, δεν έχετε πουλήσει τη ψυχή σας. Μόνο τη ψυχή του ιδρύματός σας.

Με (όχι και τόσο ιδιαίτερη) εκτίμηση,

Gregory A. Petsko

Πηγή: genomebiology.com

Η μετάφραση έγινε από τον Μιχάλη Ζωντό, για το μεταφραστικό project του Tvxs.

2011-03-30T06:46:00.001-07:00

To Αμερικάνικο Όνειρο

2011-03-28T16:21:00.000-07:00

ένα ημίωρο βίντεο με τίτλο «Το αμερικάνικο όνειρο». Οι τράπεζες «για αρχάριους», με απλά λόγια και πολύ χιούμορ.

ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΙΟΙ? ΑΝ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ?

2011-03-27T08:27:00.001-07:00

Παρασκευή 25^η Μαρτίου 2011. Μαύρα ρούχα, μαύρες σημαίες, φιμωμένα στόματα, απαξίωση των ‘καλοντυμένων’ αρχόντων του νησιού. Οι μαθητές τιμούν όσο κανένας άλλος το συμβολικό χαρακτήρα της επανάστασης του ‘21 ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ, ενώ ταυτόχρονα παραδίδουν μαθήματα ήθους και αντίστασης σε όλους μας. Χωρίς φασαρίες, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς συνθήματα και με τα κεφάλια στραμμένα σε αυτούς που πραγματικά αξίζουν να τιμηθούν, δίνουν μια βροντερή απάντηση σε όλους αυτούς που τις προηγούμενες μέρες τους χαρακτήρισαν ως αλήτες και τρομοκράτες. Οι πραγματικοί αλήτες και τρομοκράτες όμως δεν βρίσκονται στα θρανία, ούτε στα αμφιθέατρα, στέκονται κορδωμένοι πάνω στην εξέδρα, πίσω από το αστείο ταμπελάκι της ματαιοδοξίας τους. Οι πολίτες της Σύρου το γνωρίζουν πλέον πολύ καλά αυτό και γι’ αυτό έδωσαν το πιο δυνατό χειροκρότημα που έχει ακουστεί ποτέ σε αντίστοιχες τυπικές γιορτούλες, σε αυτά τα παιδιά που αγωνίζονται περήφανα και με αξιοπρέπεια. Οι φοιτητές που παρευρεθήκαμε εκείνη την ημέρα στην πλατεία, εκπροσωπώντας των σύλλογο μας, δηλώνουμε ειλικρινά υπερήφανοι για τις ενέργειες των μαθητών, ενώ ταυτόχρονα θεωρούμε ότι είναι τιμή μας που βρισκόμαστε διπλά δίπλα σε αυτό τον κοινό αγώνα.

Ως φοιτητικός σύλλογος, σεβόμενοι σε απόλυτο βαθμό τη συγκεκριμένη ημέρα, αλλά κυρίως τα διαχρονικά και επίκαιρα μηνύματα της επανάστασης, αποφασίσαμε τη διακριτική μας παρουσία περιμετρικά της παρέλασης. Αναρτήθηκαν δυο πανό, που αφορούσαν την ‘ανάπτυξη’ ΤΟΥΣ που χτίζουν πάνω στα κεφάλια μας, καθώς και την υποθήκευση του μέλλοντος μας ως πολίτες και εργαζόμενοι αυτής της χώρας. Επίσης στήθηκε και ένα δρώμενο που έθιγε την απέχθεια του χρέους, τη στάση της αστυνομίας και των ΜΜΕ τη Δευτέρα 21/3, καθώς και την απάθεια του νεοέλληνα απέναντι σε τέτοια ζητήματα. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας της παρέλασης, και εφόσον ματαιώθηκε η προγραμματισμένη δεξίωση στην οποία προφανώς και δεν ήμασταν καλεσμένοι, συγκεντρωθήκαμε με τους μαθητές και λοιπούς πολίτες και πραγματοποιήθηκε πορεία διαμαρτυρίας στους δρόμους της πόλης. Η ενέργεια μας αυτή έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό από τους πολίτες της Σύρου που βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στους δρόμους και στις καφετέριες της παραλίας, δίνοντας με τη σειρά τους απάντηση σε όλους αυτούς που προσπάθησαν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη με παιδικά ψέματα στις αστείες ανακοινώσεις τους. Το αυθόρμητο χειροκρότημα που λάβαμε από τον απλό κόσμο την Παρασκευή, μας γεμίζει με δύναμη και αισιοδοξία για τη δύσκολη συνέχεια που μας περιμένει. Παρ’ όλα αυτά οφείλουμε να στηλιτεύσουμε όλους αυτούς, γρανάζια διαφόρων μηχανισμών εξουσίας, οι όποιο χειροκροτούν τις πράξεις μας παραδοσιακά και με μοναδικό σκοπό να προωθηθούν οι ίδιοι και ο μηχανισμός που τους συντηρεί, ελπίζοντας πως μια μέρα θα είναι αυτοί επίσημοι στη θέση των επισήμων.

Ολοκληρώνοντας τις κινητοποιήσεις μας και ύστερα από συνεννόηση με τους μαθητές, αποφασίστηκε η πορεία να κατευθυνθεί προς το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Εκεί γίναμε αποδέκτες μιας ιδιαίτερα θερμής και εγκάρδιας υποδοχής από τους ανθρώπους του τμήματος, κάτι το οποίο είναι απόλυτα λογικό καθώς οι δυνάμεις των ΜΑΤ είχαν αποχωρίσει από το νησί (και μάλιστα ως ‘θριαμβευτές’)! Τα χτυπήματα της Δευτέρας μετατράπηκαν σε συγχαρητήρια, τα δακρυγόνα σε δηλώσεις συμπαράστασης και οι χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε οικογενειακούς δεσμούς (καθώς όπως μας ανακοίνωσαν είμαστε παιδιά τους). Το παράδοξο βέβαια είναι ότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που μόλις πριν λίγες μέρες έδιναν εντολές στους Μεταφερόμενους Αθηναίους Τρομοκράτες να επιτεθούν και να χτυπήσουν παιδιά. Το μοναδικό στοιχείο που χρήζει προσοχής μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα που ακούσαμε, είναι η ανεπίσημη (δεσμεύτηκε ότι θα γίνει και επίσημα), αλλά δημόσια συγγνώμη της ΕΛ.ΑΣ. δια στόματος του ανωτέρου αξιωματικού Μιχαήλ Ευθυμίου. Προφανώς και μπροστά στα γεγονότα της Δευτέρας όπου οι δυνάμεις καταστολής επιτέθηκαν απροκάλυπτα σε ειρηνική διαδήλωση, χτύπησαν παιδιά μικρότερου ύψους από τις ασπίδες τους και έπνιξαν μια ολόκληρη πόλη στα χημικά, ΜΙΑ ΤΥΠΙΚΗ ΣΥΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ. Υπάρχουν τεράστιες ευθύνες και πρέπει να αποδοθούν άμεσα. Η μόνη αξία που έχει η απολογία του κ. Ευθυμίου, είναι ότι ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ των δυνάμεων καταστολής και της τοπικής αστυνομίας για τα γεγονότα της Δευτέρας. Συνεπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ενοχοποίησης ατόμου που συμμετείχε στη διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στον πρωθυπουργό Γιωργάκη Παπανδρέου, θα είναι άδικη, τρομοκρατική, καθώς και επιθετική προς το συριανό λαό και ουσιαστικά θα αποτελεί την υλοποίηση της δέσμευσης του αστυνομικού οργάνου που μας υποσχέθηκε : “Θα τα κάνουμε μπουρδέλο”.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…

Η παρουσία μας στο δρόμο την περασμένη Δευτέρα, την Παρασκευή στην παρέλαση καθώς και όλες αυτές που θα ακολουθήσουν, σχετίζονται με τη γενικότερη αντίληψη μας πως η κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας δεν είναι de facto προδιαγεγραμμένη αλλά προετοιμάζεται συνειδητά από την πολιτική ηγεσία. Για εμάς η υποταγή στο μνημόνιο και η επιβολή γραφειοκρατικών πρακτικών “εξυγίανσης” δεν είναι μονόδρομος. Μας ενοχλεί, αλλά δεν μας παραξενεύει, το γεγονός ότι όλοι αυτοί που έκλεψαν και κλέβουν τον δημόσιο πλούτο αρνούνται να συντάξουν μία ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ. Βασικός στόχος αυτής της επιτροπής θα είναι η διαπίστωση και η δημοσιοποίηση του ποσοστού του χρέους που έχει χρησιμοποιηθεί όντως προς όφελος του ελληνικού λάου και οφείλουμε να αποπληρώσουμε, καθώς και ποιο ποσοστό είναι ΑΠΕΧΘΕΣ (εικάζεται κοντά στο 80%) που οφείλουν να το πληρώσουν τα κόμματα με τους κεφαλαιούχους συνεργάτες τους. Γνωρίζουμε πως όλα τα προβλήματα που τελευταία προκύπτουν και τοπικά και πανελλαδικά είναι αποτελέσματα αυτής της υποταγμένης στα συμφέροντα πολιτικής.

Καλούμε όλους τους πολίτες που ζουν και εργάζονται στην Σύρο, σε πρώτο επίπεδο, και την Ελλάδα γενικότερα, να μην σκύβουν άλλο το κεφάλι, να μην εθελοτυφλούν και να μην τρομοκρατούνται από την καταστολή. Πρέπει άμεσα να αναλάβουμε άπαντες τις ευθύνες μας, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε:

να συσταθεί επιτροπή λογιστικού έλεγχου,
να επιστραφεί η αξιοπρέπεια σε μισθωτούς και συνταξιούχους,
να μην κλείσει το Νεώριο,
να μην συγχωνευτούν τα σχολεία,
να μην απολυθούν πανεπιστημιακοί καθηγητές και να απαιτήσουμε την αναβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου,
να παραιτηθούν και να διωχθούν ποινικά οι διοικητές της τοπικής αστυνομίας και οι ‘άντρες’ των ΜΑΤ, οι οποίοι είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την ντροπιαστική κατάσταση της Δευτέρας.

Σε αυτόν τον αγώνα είμαστε όλοι ίσοι και όλοι συνυπεύθυνοι εάν δεν τον δώσουμε.

Φ.Σ. ΤΜΣΠΣ

2011-03-23T19:54:00.000-07:00

Αν και μένουμε στη Σύρο, θα είμαστε παντού

Α. Τι προηγήθηκε

Ήδη την Πέμπτη 17/3, από δημοσιεύματα κυκλοφορούσε η πληροφορία για την επίσκεψη του πρωθυπουργού χωρίς να είναι γνωστό το πρόγραμμα. Το Σάββατο, πλέον, γνωρίζαμε περίπου το πρόγραμμα και, κυρίως, ότι θα βρισκόταν στη Σύρο για λίγες ώρες, μέχρι νωρίς το απόγευμα. Την Παρασκευή, σε χωριστές συνελεύσεις, ο Σύλλογος Φοιτητών και η συλλογικότητα «ανοιχτή συνέλευση» πήραμε αποφάσεις για την οργάνωση διαμαρτυρίας το πρωί της Δευτέρας. Προχωρήσαμε σε συνέλευση την Κυριακή (8 μ.μ.), προκειμένου να οργανώσουμε τις από κοινού δράσεις μας στη συγκέντρωση στην πλατεία Μιαούλη από τις 9.30 το πρωί της Δευτέρας, 21/3. Παράλληλα, αποφασίσαμε τα εξής:

1. Η συγκέντρωση στην πλατεία και η προσέγγιση, κατά το δυνατόν, του Πνευματικού Κέντρου να έχει δυναμικό και ειρηνικό χαρακτήρα.
2. Σύνταξη καλέσματος του κόσμου της Σύρου, προκειμένου να ενημερωθεί για την πρωινή συγκέντρωση, και μοίρασμά του στην Ερμούπολη το ίδιο βράδυ και το επόμενο πρωί.
3. Τοιχοκόλληση στην αγορά της Ερμούπολης συνθημάτων, για να καλυφθεί το κενό από το «κατέβασμα» σατιρικής αφίσας για την επίσκεψη του ΓΑΠ στο Νεώριο (live).

B. Γιατί διαδηλώσαμε στην πλατεία το πρωί

1. Διότι θεωρήσαμε σημαντικό να απαντήσουμε στον προπαγανδιστικό μηχανισμό των ΜΜΕ που θα παρουσίαζαν την εικόνα του πρωθυπουργικού κλιμακίου να τυχαίνει της αποδοχής πολιτών που επιδοκιμάζουν. Να γυρίσει ο φακός από την εξωραϊσμένη εικόνα στην πραγματικότητα της αποδοκιμασίας και της οργής του κόσμου. Κατάλληλος χρόνος γι’ αυτό σίγουρα δεν ήταν οι πρώτες απογευματινές ώρες, στο τέλος της επίσκεψης.
2. Στόχοι ήταν:

Να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να εκφραστεί η αντίθεση στις _{κυβερνητικές} επιλογές:

· Για τη βαρβαρότητα του Μνημονίου απέναντι στην εργασία, την ασφάλιση, την υγεία και τη σύνταξη

· Για το μέλλον του Νεωρίου της Σύρου

· Για τις συγχωνεύσεις των σχολείων

· Για τη μη ανανέωση των συμβάσεων στο πανεπιστήμιο και τη διάλυση της δημόσιας παιδείας

· Για την «πράσινη ανάπτυξη» και το ξεπούλημα των νησιών μας

Να εκφραστεί η άποψη ότι, ενώ η κρίση έχει να κάνει με δομικά χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού συστήματος (π.χ. υπερσυσσώρευση), οι παραπάνω πολιτικές παρουσιάζονται ως μονόδρομος για την εξυπηρέτηση του χρέους. Ως πρώτο βήμα, λοιπόν, υποστηρίζουμε τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου(ΕΛΕ). Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της, θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους και θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.

Γ. Τι αναδείχτηκε

Ø Ότι η κινητοποίηση του κόσμου από τα κάτω και η αυτό-οργάνωση, χωρίς καθοδήγηση από όσους, στη συλλογική συνείδηση, εκφράζουν το παλαιό υπό κατάρρευση καθεστώς, είναι εφικτές.
Ø Ότι οι μόνοι ξενόφερτοι αλλά και τα μόνα ξένα σώματα ήταν οι δυνάμεις καταστολής. Για τη δράση των οποίων εδώ, ζητάμε την άμεση παραίτηση των επικεφαλείς της τοπικής Αστυνομικής Αρχής, ως συνυπεύθυνους για τους τραυματισμούς, τη ρίψη δακρυγόνων και τη γενικά προκλητική στάση των ΜΑΤ («Θα τα κάνουμε μπουρδέλο») απέναντι στους διαδηλωτές.
Ø Ότι η διαμαρτυρία 800 ατόμων στη περιφέρεια, στο πλαίσιο των κινημάτων των τελευταίων δυο χρόνων, είναι αρκετή: i) για να θέσει ζητήματα σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο (δηλώσεις Πεταλωτή και Παπανδρέου, 21και 23/3), ii) για να σπάσει τη σιωπή και να δημιουργήσει δημόσιο κοινωνικό χώρο που η βάση του είναι η σχέση αλληλεγγύης

Η απάντησή μας:

Δεν ανεχόμαστε τις ξεπουλημένες πολιτικές και την κατασταλτική βία

Θα είμαστε στο δρόμο μέχρι την ανατροπή

23 Μάρτη 2011

- Σύλλογος Φοιτητών Μ.Σ.Π.Σ.

- Ανοιχτή Συνέλευση

2011-03-20T11:54:00.001-07:00

Μια φορά στα ναυπηγία

(σε φα# ματζόρε)

Ο μουζικάντης ο Γιωργάρας

που τραγούδια λέει πολλά

πέρασε κάποτε απ’ τη Σύρα

με μαντάτα, λέει, καλά.

Στολιστήκαν οι κατοίκοι τ’ όμορφου νησιού

‘βάλαν ρούχα γιορτινά

το μπουζούκι του ν΄ακούσουν

που ευφραίνει την καρδιά.

Νωρίς πήγαν οι πιο προνοητικοί

θέσεις πρώτοι να πιάσουν μπροστά

τον ικανότατο λαϊκό αοιδό

ν’ απολαύσουν από κοντά.

Κι είχε τούτος τραγούδια λαϊκά

να τους πει, και παραδοσιακά

που άλλα τους άρχιζαν με «θα»

κι άλλα τους άρχιζαν με «να».

Το Νεώριο κατάμεστο, Η αυλαία εσηκώθει

τσιμουδιά απ΄το κοινό

κι ο Γιωργάρας στη σκηνή, με το μπουζούκι του ψηλά,

ως ήταν λογικό

Οι Συριανοί χειροκροτήσαν

μέχρι να τους σταματήσει ο σεμνός αοιδός

στο σκαμνί του, σταυροπόδι εκάθησε

ως μπουζουξής σωστός.

Οι πρώτες νότες ντρίγκαραν

πρώτο τραγούδι λέγει,

μα μόλις τα χείλη του άνοιξε

Βάτραχος δραπετεύει.

Χοντρός και στρουμπουλός

‘πα στη σκηνή κοάζει

απτόητος ο αοιδός,

και ξαναδοκιμάζει.

Δεύτερο, τρίτο βάτραχο

και δέκατο και χιλιοστό

εγέμισε η Ερμούπολη

γλίτσα και κοασμό.

Ο κόσμος στο Νεώριο

παίρνει και αγριεύει

με κάθε νέο βάτραχο

το μένος του θεριεύει.

Κι ο Γιωργάρας ο Λαϊκός, που θέλησε στα βιαστικά

δόξα και χρήμα και τιμή

εμάζεψε μόνο ζαρζαβατικά

από το ωραίο νησί.

ΤΕΛΟΣ

2011-01-25T01:20:00.000-08:00

Δεκτή η μήνυση για Έσχατη Προδοσία

Είχαμε όλοι(;) ακούσει ότι κάποιος έκανε μήνυση στην κυβέρνηση για έσχατη προδοσία, αλλά δεν δώσαμε σημασία. Λίγο αργότερα ακούσαμε ότι ο εισαγγελέας την έκανε δεκτή. Τότε είναι που κανείς μας δεν πίστευε στ' αυτιά του - και στα μάτια του. Έτσι κι εγώ. Kαι, φύσει περίεργος άνθρωπος, έψαξα και βρήκα τον ίδιο τον μηνυτή, και παραβρέθηκα στην αρχή της διαδικασίας, στον ανακριτή στην Χαλκίδα. Κι απ' ότι είδα, δεν ήμουν η μόνη...

(Οι δύο σατιρικές αφίσες
που μοιράζονταν στην εκδήλωση)

Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της "Τρόικας" (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίου http://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των ανωτέρω υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχτηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα - όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.
Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο blog http://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την κατάθεση του κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα.
Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρεβρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.
Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία. Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 250 άτομα βρέθηκαν εκεί (σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μέτρησα 150 καθήμενους, ενώ σε άλλη φάση μετρήθηκαν 270 από τους διοργανωτές). Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρεβρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλία του.

Μιας και μπορεί να βρει κανείς όλη την επιχειρηματολογία του, ή να δει το βίντεο της ομιλίας του, δεν θα καλύψω εδώ με λεπτομέρεια τα λεγόμενά του, αλλά θα αρκεστώ σε μια μικρή αναφορά σε αυτά που μου έναναν ιδιαίτερη εντύπωση. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. "Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν" και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!", είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό - εξ' ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! "Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;", είπε, "γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του". Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας. Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). "Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της", είπε χαρακτηριστικά.
"Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή", είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. "Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή". "Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;", είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας "να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. [...] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε". "Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;" αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Πολλά ακόμη θα μπορούσα να γράψω γι' αυτή την εξαίρετη μέρα. Με ιδιαίτερη χαρά, πάντως, διαπίστωσα ότι ο κ. Αντωνίου, δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά "τα πήρε στο κρανίο", αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολύ δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε "τροχιά", μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο - "όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό", όπως μου είπε.

Αναφορικά με τυχόν βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στον κ. Δημήτρη Αντωνίου, θα ενημέρωσω σύντομα και αφού υπάρξει συνεννόηση μαζί του. Προς το παρόν, και σε νομικό επίπεδο, δεν είναι επιθυμητή η όποια εμπλοκή. Οπότε, κλείνω προς το παρόν, αυτό το ρεπορτάζ με τα ίδια του τα λόγια:

Το πρόβλημα είναι η ηττοπάθεια. "Αυτοί δεν θα φερόντουσαν σαν λύκοι αν εμείς δεν φερόμασταν ως αρνιά. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν λύκοι. Λυσσασμένοι λύκοι!"

Ν. Τεμπονέρας. Μια πολιτική δολοφονία στις 8 Γενάρη 1991.

2011-01-09T11:24:00.000-08:00

Τα στοιχεία πάρθηκαν από ανακοίνωση της Α ΕΛΜΕ Αχαΐας

Ήταν και πάλι τέτοιες μέρες, τέλος διακοπών Χριστουγέννων, πριν 20 χρόνια. Στα σχολεία όμως δεν επικρατούσε ησυχία, η κοινωνία έβραζε υπόκωφα. Είχαν προηγηθεί οι καταλήψεις των εργοστασίων, των «προβληματικών». Στην Πάτρα, η Πειραϊκή-Πατραϊκή είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 ένα ιδιότυπο κέντρο αντίστασης και αγώνα. . «Ή όλοι ή κανένας» έγραφε το πανό στην πύλη του εργοστασίου της Πάτρας, απαντώντας στις μαζικές απολύσεις και τα σχέδια συρρίκνωσης. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των απολυμένων της Πατραϊκής «Αλληλεγγύη» έφερνε στα σπίτια και τα καφενεία το μήνυμα του αγώνα, τη μουσική της αντίστασης.

Ο Δεκέμβρης του 1990 ξεκίνησε με μαζικές καταλήψεις σε γυμνάσια, λύκεια και πανεπιστήμια όλης της χώρας ως απάντηση στα αντιδραστικά, αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την παιδεία. Οι μαθητές διοργάνωναν σχεδόν καθημερινά μεγάλες πορείες και παρά τις απειλές της κυβέρνησης συνέχισαν τον αγώνα τους ακόμα και μέσα στις γιορτές. Με την αρχή του 1991 πολλά σχολεία εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό κατάληψη, ενώ παράλληλα οι καθηγητές αρνούνταν να υπακούσουν στην εντολή να παίρνουν απουσίες στο δρόμο. Ταυτόχρονα παρακρατικές ομάδες προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν τους αγωνιζόμενους, ακολουθώντας εντολές και παραινέσεις για να «περιφρουρήσουν το δικαίωμα των μαθητών που θέλουν να κάνουν μαθήματα».

Στην Πάτρα, μια τέτοια ομάδα, με επικεφαλής τον Δημοτικό σύμβουλο Καλαμπόκα προσπαθεί να «ανακαταλάβει» σχολεία και να διώξει τους καταληψίες μαθητές. H προσπαθεια ανακαταληψης του πολυκλαδικου αποτυγχανει λογω της εγκαιρης παρουσιας καθηγητων στην πορτα του σχολείου (τα γραφεία της ΕΛΜΕ βρίσκονταν στο κτίριο του Πολυκλαδικού). Η ομάδα αποχωρεί, συνεχίζοντας προς τα σχολεία στην Τριών Ναυάρχων. Τα ίδια. Μετά προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα. Τα ραδιόφωνα της πόλης ενημερώνουν για τα γεγονότα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο καταλλειμένο από την ομάδα των τραμπούκων. Προσπαθούν να φτάσουν στην πόρτα του σχολείου για να δουν τι συμβαίνει στο εσωτερικό. Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση. Αλυσίδες, λοστοί, καρέκλες κατεβαίνουν στα κεφάλια τους. Και ξαφνικά απόλυτη σιωπή.

Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο ακόμα αρκετά τραυματισμένοι. Η κατάσταση του ενός είναι σοβαρή. Μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) είναι κλινικά νεκρός. Μεταφέρεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλή πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς την Νομαρχία Αχαΐας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα. Ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Μια πολιτική δολοφονία στις 8 Γενάρη 1991.

Ο Νίκος Τεμπονέρας συνάντησε τους εκατοντάδες νεκρούς αγωνιστές του Λαϊκού κινήματος. Ο άνθρωπος Νίκος Τεμπονέρας είναι απών. Ο αγωνιστής Νίκος Τεμπονέρας είναι παρών. Ζει στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας και μας δείχνει με καθαρό τρόπο το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης που οφείλει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός και σήμερα.

Οι αγώνες που έγιναν και θα γίνουν ξαναποκτούν σήμερα επιτακτικό και κυριολεκτικό νόημα, όταν οι εργαζόμενοι εξαθλιώνονται, τα μεσαία στρώματα φτωχοποιούνται, η ανεργία καλπάζει (ιδιαίτερα στη νεολαία) και μεγάλο τμήμα της κοινωνίας οδηγείται στο περιθώριο. Η δραματική περικοπή των εισοδημάτων των εργαζομένων, η άγρια φοροεπιδρομή, η εγκατάλειψη και στη συνέχεια η εκποίηση κοινωνικών δομών (υγείας, παιδείας, πρόνοιας), το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και χώρου αποτελούν την πεμπτουσία της πολιτικής της τρόικα και της κυβέρνησης. Ο λαός στη φτώχεια, οι τοκογλύφοι δανειστές της χώρας στην εξουσία. Η οικονομική και όχι μόνο «κατοχή» της χώρας είναι γεγονός. Μας προορίζουν για σύγχρονους δούλους. Να τους δείξουμε την πόρτα της εξόδου.

Ο αγώνας για «Παιδεία», χρειάζεται να ενταθεί κυρίως ενάντια στην πολιτική της ραγδαίας υποχώρησης του δημόσιου χαρακτήρα της και της εκχώρησής της στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ο Καλλικράτης στην εκπαίδευση αποτελεί εργαλείο του μνημονίου που θα οδηγήσει τα σχολεία και την εκπαίδευση σε περαιτέρω μαρασμό και υποβάθμιση. Η Γνώση στους λίγους και εκλεκτούς, η πλειοψηφία της νεολαίας στην αναλώσιμη δεξιότητα και ανασφάλεια, εκπαιδευτικοί ημερομίσθιοι μέσω ΕΣΠΑ, «μέντορες», συγχώνευση και κλείσιμο σχολείων, αποτελούν μερικά σημεία που αποκαλύπτουν το σύγχρονο μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν. Το «νέο σχολείο» φαίνεται να απαντά στην μέχρι τώρα ημιμάθεια με τις ξένες γλώσσες σε βάρος της μητρικής, τη διάσπαση των επιστημονικών πεδίων, τις δύσκολες εξετάσεις και τις αγγλοσαξωνικού τύπου «τράπεζες θεμάτων», δηλαδή την αμάθεια. Από την άλλη μεριά το «νέο Πανεπιστήμιο» οδηγείται στα επιχειρηματικά συμφέροντα και σε ατομικά πτυχία ως «βεβαιώσεις σπουδών». Γι’ αυτό η ανάπτυξη πανεκπαιδευτικών μετώπων έρχεται πάλι στο προσκήνιο.

Infowar: Το απεχθές χρέος και ο λογαριασμός όσων φάγαμε

2011-01-06T03:20:00.000-08:00

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Επειδή δεν θα πληρώναμε ποτέ σε ένα εστιατόριο χωρίς πρώτα να δούμε το λογαριασμό αποφασίσαμε ότι έτσι θα πρέπει να γίνει και με την αποπληρωμή του χρέους. Ζητάμε το αυτονόητο. Να μας φέρουν το λογαριασμό από αυτά που φάγαμε μαζί τους.

Ρίχνουμε λοιπόν κλεφτές ματιές στην έννοια του απεχθούς χρέους, παρακολουθούμε τον πρόεδρο του Ισημερινού να κάνει μια από τις μεγαλύτερες τρίπλες στην παγκόσμια οικονομική ιστορία και αφήνουμε τον Λιστ να πενθεί για την εκτέλεση ενός αυτοκράτορα που χρώσταγε πολλά.